Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW ZGROMADZONYCH Z OKAZJI OGŁOSZENIA ŚWIĘTEJ TERESY Z LISIEUX DOKTOREM KOŚCIOŁA
Rzym, Aula Pawła VI, 20 października 1997 r.
Drodzy Bracia w biskupstwie,
Drodzy Przyjaciele
1. Dzień wczorajszy pozwolił wam uczestniczyć w ceremonii rzadkiej w życiu Kościoła, a zarazem bogatej w znaczenie: w ogłoszeniu Doktora Kościoła. Serdecznie pozdrawiam wszystkich pielgrzymów obecnych tu dziś rano, w szczególności biskupa Pierre’a Picana, biskupa Bayeux i Lisieux, jak również biskupa Guya Gauchera, jego biskupa pomocniczego, oraz biskupa Georgesa Gilsona, arcybiskupa Sens i prałata Mission de France. Pragnęliście przybyć, aby słuchać tej, która ucieleśnia dla nas „małą drogę”, królewską drogę miłości. Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza należy do grona świętych, w których Kościół rozpoznaje mistrzów życia duchowego. Jako Doktor Teresa naucza, ponieważ jej pisma, choć nie mają tej samej natury co dzieła teologów, są dla każdego z nas cenną pomocą w rozumieniu wiary i życia chrześcijańskiego.
2. Zwracam się teraz do przedstawicieli Zakonu Karmelitów i pozdrawiam ich serdecznie, gdyż ogłoszenie Teresy z Lisieux Doktorem Kościoła jest dla nich w sposób szczególny powodem radości. Z serca pozdrawiam wszystkie osoby konsekrowane oraz członków ruchów duchowych, którzy korzystają z patronatu świętej Teresy z Lisieux. Zachęcam was do wierności przesłaniu, jakie ona przekazuje Kościołowi: przekazuje je dzięki wam, żywym świadkom jej nauczania. Starajcie się nieustannie wsłuchiwać w jej orędzie i rozpowszechniać je wokół siebie, zarówno słowem, jak i przykładem życia.
3. Dla naszych czasów Teresa jest skutecznym i bliskim świadkiem doświadczenia wiary w Boga, w Boga wiernego i miłosiernego, w Boga sprawiedliwego przez samą swoją miłość. Głęboko przeżywała swoją przynależność do Kościoła, Ciała Chrystusa. Sądzę, że młodzi ludzie rzeczywiście znajdują w niej inspiratorkę, która może ich prowadzić w wierze i w życiu kościelnym, w epoce, gdy droga ta bywa utrudniona przez próby i wątpliwości. Teresa doświadczyła wielu rodzajów prób, lecz dane jej było pozostać wierną i pełną ufności, czemu daje świadectwo. Teresa wspiera swoich braci i swoje siostry na wszystkich drogach świata.
4. Teresa, w swej prostocie, jest wzorem życia ofiarowanego Panu aż po najmniejsze gesty. Pisała bowiem: „Chcę uświęcać uderzenia mojego serca, myśli, najprostsze czyny, łącząc je z Jego nieskończonymi zasługami” (Sanctae Teresiae a Iesu Infante,Prières, 10). Z takimi właśnie dyspozycjami ducha zwróciła się pewnego dnia do swego Mistrza i Pana, mówiąc: „Proszę Cię, abyś Ty sam był moją świętością” (Ibid. 6). Zjednoczenie z Chrystusem rodzi owoce miłości, które także my powinniśmy pozwolić dojrzewać w sobie. Teresa dobrze zrozumiała, że właśnie stąd bierze początek miłość otwarta na innych: „Gdy jestem miłosierna, to sam Jezus działa we mnie; im bardziej jestem z Nim zjednoczona, tym bardziej kocham wszystkie moje Siostry” (Ms C, 12 v). W trudnościach, jakie nieuchronnie niesie codzienne życie, nigdy nie starała się dochodzić swoich praw, lecz zawsze była gotowa ustąpić przed drugą siostrą, nawet jeśli wiele ją to kosztowało wewnętrznie. Jest to postawa, która w każdej epoce życia Kościoła powinna być naśladowana przez ochrzczonych, niezależnie od wieku i stanu. Jedynie cnota pokory, o którą Teresa wytrwale prosiła Chrystusa, czyni możliwą autentyczną troskę o innych.
5. Zjednoczona z Chrystusem i oddana innym, Teresa czuje się w naturalny sposób przynaglana do rozszerzania swojej miłości na cały świat. Mój poprzednik, papież Pius XI, podkreślił ten aspekt jej doktryny duchowej, ogłaszając ją w 1927 roku „Patronką misji”. Wychodząc od miłości, która łączy ją z Chrystusem, Teresa zaczyna utożsamiać się z oblubienicą z Pieśni nad Pieśniami: „Pociągnij mnie za sobą” (Pnp 1,4). Następnie rozumie, że wraz z nią Pan pociąga rzesze ludzi, ponieważ jej dusza żywi dla nich ogromną miłość. „Wszystkie dusze, które kocha, są pociągane, by za nią podążać” (Ms C, 34 r). Z zadziwiającą śmiałością i duchową subtelnością Teresa czyni swoimi słowa Jezusa wypowiedziane po Ostatniej Wieczerzy, aby powiedzieć, że także ona zostaje włączona w wielki ruch, przez który Pan pociąga wszystkich ludzi i prowadzi ich do Ojca: „Twoje słowa, o Jezu, są więc moimi i mogę się nimi posługiwać, aby sprowadzać na dusze, które są ze mną zjednoczone, łaski Ojca niebieskiego” (Ms C, 34 v).
6. Drodzy Bracia, drodzy Przyjaciele, do was należy codzienne życie tą nauką, która została teraz publicznie ofiarowana całemu Kościołowi. Starajcie się uczynić ją waszą, lepiej ją poznawać i przekazywać. Podobnie jak Pismo Święte – które Teresa szczególnie chętnie cytowała – nigdy nie jest ona zbyt trudnae by zniechęcać, ani zbyt łatwe, by można je było wyczerpać: „Nie jest ani zamknięte tak, by zniechęcać, ani dostępne tak, by stać się banalne. Im częściej się je zgłębia, tym mniej się nim nuży; im bardziej się je rozważa, tym bardziej się je miłuje” (św. Grzegorz Wielki,Moralia in Iob, XX, 1,1).
Życząc wam wielu odkryć i radości w szkole świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, Doktora Kościoła powszechnego, z całego serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, które rozciągam na wszystkich tych, których reprezentujecie i którzy duchowo wam towarzyszą.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana