Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK MATKI BOŻEJ MIŁOSIERDZIA
Rzym, 20 sierpnia 1998 r.
Najdroższe Córki Naszej Pani Miłosierdzia!
1. Z radością witam was z okazji Kapituły Generalnej, którą właśnie zakończyłyście w Savonie, mieście, w którym ponad półtora wieku temu święta Maria Józefa Rossello założyła wasze Zgromadzenie. Moje serdeczne pozdrowienie kieruję do każdej z was, tworzących zgromadzenie kapitulne i obejmuje ono zarazem wszystkie Siostry — ponad tysiąc — we wspólnotach rozsianych po Europie, Afryce, Ameryce i Azji.
Życzliwą myśl kieruję do Przełożonej Generalnej, siostrze M. Celsy Giuseppy Benetti, która została przez Kapitułę potwierdzona na tym urzędzie. Jej składam gratulacje, wraz z zachętą, by z radosnym i pogodnym sercem kontynuowała swoją służbę wobec Zgromadzenia, wspierając jego wyrazistą obecność apostolską w Kościele.
2. Wasze zgromadzenie kapitulne wpisuje się w Rok Ducha Świętego, drugi etap drogi bezpośredniego przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Dlatego pragnę najpierw przypomnieć „wewnętrzną więź”, która łączy życie konsekrowane z dziełem Ducha Świętego (por. Posynodalna adhortacja apostolskaVita consecrata, 19).
Duch jest przede wszystkim duszą powołania: „To On sprawia, że coraz to nowi ludzie odkrywają zachwycające piękno tej trudnej drogi. … to On kieruje wzrostem tego pragnienia … to On formuje dusze powołanych, upodabnia ich do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego” (tamże).
Podobnie jak „tak” Maryi i Jej dziewicza płodność, dar z siebie w życiu konsekrowanym dokonuje się w „cieniu” mocy Najwyższego. I to „tak”, ten dar, odnawia się każdego dnia w modlitewnym zjednoczeniu z Bogiem — którego szczytem jest Eucharystia — w komunii braterskiej i w apostolstwie.
Na przestrzeni wieków i tysiącleci Duch Święty zasiewa w Kościele różnorodność charyzmatów, wśród których są także te właściwe poszczególnym Instytutom. „Stąd biorą się różne formy życia konsekrowanego, dzięki którym Kościół zostaje przyozdobiony … i wzbogaca się o wszelkie środki, jakich wymaga jego misja w świecie.” (tamże).
3. Poprzez świetlane świadectwo Marii Józefy Rossello Duch mógł wzbudzić na hojnej ziemi Ligurii nowy pęd, czerpiąc z niewyczerpanego źródła życia ewangelicznego, jakim jest doświadczenie Bożego Miłosierdzia, „stanowiącego podstawową treść orędzia mesjańskiego i konstytutywną siłę jego misji” (Dives in misericordia, 6). Jest to wasz charyzmat, który odczuwacie jako szczególnie związany z Najświętszą Maryją Panną, Matką Miłosierdzia i wszystkich, którzy się Jej powierzają.
Kapituła Generalna ma być przede wszystkim aktem wierności charyzmatowi założycielskiemu oraz wynikającemu z niego duchowemu dziedzictwu Instytutu. „Właśnie dzięki tej wierności wobec natchnienia założycieli i założycielek — które samo jest darem Ducha Świętego — można łatwiej odkryć i gorliwiej przeżywać zasadnicze elementy życia konsekrowanego.” (Vita consecrata, 36). Podczas zgromadzeń kapitulnych wsłuchujecie się w to, co Duch chce powiedzieć, aby rozeznać, co znaczy być wiernymi własnemu charyzmatowi w dzisiejszym życiu Instytutu, Kościoła i świata, tak aby ziarno świętości mogło przynosić owoc w czasie obecnym.
W związku z tym „należy jednak zachować głębokie przekonanie, że gwarancją autentyczności wszelkiej odnowy, która chce pozostać wierna pierwotnej inspiracji, jest dążenie do coraz pełniejszego upodobnienia się do Chrystusa” (tamże, 37).
4. Również współczesna ludzkość — ze swoimi odwiecznymi rodzajami ubóstwa i z tymi, które są charakterystyczne dla naszej epoki — jest spragniona Bożego Miłosierdzia i domaga się rozpoznania jego obecności w mężczyznach i kobietach, którzy są jego wiarygodnymi świadkami.
Takie świadectwo może wypływać jedynie z życia wspólnoty zakonnej, która jest miejscem, gdzie miłosierdzie staje się codzienną wzajemną troską, dzieleniem się i braterskim upomnieniem. Z intensywnego doświadczenia osobistego i wspólnotowego promieniują różne „posługi miłosierdzia” — jak nazywają je wasze Konstytucje — które stanowią wasz właściwy sposób „pracy nad rozszerzaniem Królestwa Bożego” (Konst. 4).
To wszystko oddajecie, drogie Siostry, pod szczególną opiekę Maryi, Matki Miłosierdzia. Ona, „wzniosły wzór doskonałej konsekracji” (Vita consecrata, 28), niech zawsze przypomina każdej ze swoich Córek o „pierwszeństwie inicjatywy Boga” i niech przekazuje im „tę miłość, która pozwala każdego dnia ofiarować życie za Chrystusa, współpracując z Nim w dziele zbawienia świata” (tamże). Niech Najświętsza Dziewica, także dzięki waszemu świadectwu wiary i miłości, będzie przez wszystkich uznawana za Matkę Miłosierdzia.
Z tymi pragnieniami z serca udzielam wam oraz całemu Zgromadzeniu szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana