Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO INSTYTUTU ŚWIECKIEGO „MISJONARKI NIESKOŃCZONEJ MIŁOŚCI”
Z OKAZJI 50-LECIA POWSTANIA
Rzym, 04 września 1998 r.
Najdroższe Misjonarki Nieskończonej Miłości!
1. Serdecznie Was witam na tym spotkaniu, którego pragnęłyście z okazji pięćdziesiątej rocznicy założenia waszego Instytutu świeckiego. Do każdej z was kieruję moje serdeczne pozdrowienie ze szczególną myślą o braterskiej życzliwości dla księdza biskupa Luigiego Bettazziego, który wam towarzyszy. Słusznie zechciał on być dziś obecny razem z wami, jako biskup Kościoła partykularnego, w którym dokonało się wasze założenie, to znaczy diecezji Ivrea. W tej bowiem ziemi, u początku tego stulecia użyźnionej świadectwem służebnicy Bożej Matki Luizy Małgorzaty Claret de la Touche, zrodziło się Dzieło Nieskończonej Miłości, w którego łonie powstała wasza rodzina. Po uzyskaniu uznania diecezjalnego w roku 1972 Instytut został następnie przeze mnie zatwierdzony dla całego Kościoła. Faktycznie jest on dziś obecny w różnych częściach świata.
Podstawową postawą, z jaką przeżywacie ten jubileusz, jest z pewnością dziękczynienie — i z radością pragnę się do niego przyłączyć.
2. Przeżywamy, najdroższe, rok w całości poświęcony Duchowi Świętemu. Czyż nie stanowi to dodatkowego, szczególnego powodu wdzięczności ta zbieżność okoliczności, że świętujecie pięćdziesięciolecie Instytutu właśnie w Roku Ducha Świętego? To bowiem jedynie dzięki Duchowi i w Duchu możemy powiedzieć: „Bóg jest miłością” (1 J 4,8.16) — stwierdzenie to stanowi niewyczerpane źródło waszej duchowości. Któż bowiem objawia ludziom tę fundamentalną prawdę ewangeliczną, syntezę całego wyznania wiary chrześcijańskiej, jeśli nie Ten, który „przenika głębokości Boga” (1 Kor 2,10) i przypomina uczniom wszystko, czego nauczał Chrystus (por. J 14,26)?
„Można powiedzieć, iż w Duchu Świętym życie wewnętrzne Trójjedynego Boga staje się całkowitym darem, wymianą wzajemnej miłości pomiędzy Osobami Boskimi, i że przez Ducha Świętego Bóg bytuje „na sposób” daru. Duch Święty jest osobowym wyrazem tego obdarowywania się, tego bycia Miłością. Jest Osobą-Miłością, jest Osobą-Darem.” (enc. Dominum et vivificantem, 10).
3. Kościół istnieje i jest posłany do świata, aby głosić tę prawdę — zasadę zbawienia i nadziei dla wszystkich ludzi: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Chrześcijańskie orędzie miłości, tak jak Chrystus je objawił i przekazał Kościołowi, nie może być głoszone inaczej jak w formie świadectwa. Cały Kościół, w integralności i różnorodności swoich członków, jest zaangażowany w to dzieło ewangelizacji, którego głównym sprawcą jest Duch Święty (por.Tertio millennio adveniente, 45).
On, „przedziwny twórca różnorakich charyzmatów, wzbudził w naszych czasach nowe formy życia konsekrowanego, pragnąc jak gdyby odpowiedzieć zgodnie z opatrznościowym zamysłem na nowe potrzeby, jakie Kościół napotyka dziś w pełnieniu swojej misji w świecie. Przychodzą tu na myśl przede wszystkim Instytuty świeckie” (Vita consecrata, 10), w których także was, drogie Siostry, Pan wezwał do życia.
Bądźcie zatem „zaczynem mądrości i świadkami łaski” w życiu kościelnym, zawodowym i społecznym, poprzez waszą „specyficzną syntezę świeckości i konsekracji”, która „wnosi w społeczeństwo nowe energie Królestwa Chrystusa” (tamże). Zachęcam was również do kontynuowania cennej posługi, jaką świadczycie kapłanom poprzez modlitwę i współpracę.
Kontemplując wzniosłą postać Najświętszej Maryi Panny, w której każdy stan życia w Kościele rozpoznaje swój doskonały wzór, możemy dostrzec także rysy kobiecej świeckości ewangelicznej. Niech Duch Święty, który wprowadza w pełnię prawdy (J 16,13), prowadzi każdą z was i cały Instytut śladami Dziewicy, abyście stawały się coraz bardziej i coraz pełniej misjonarkami nieskończonej miłości Boga.
Niech na tej drodze towarzyszy wam Błogosławieństwo Apostolskie, którego z serca wam udzielam.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana