Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS SPOTKANIE Z DUCHOWIEŃSTWEM, ZAKONNIKAMI, ZAKONNICAMI, MNISZKAMI KLAUZUROWYMI I SEMINARZYSTAMI W KATEDRZE
W CHIAVARI
Chiavari, 18 września 1998 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry
1. Cieszę się z dzisiejszego wieczornego spotkania, które pozwala mi przeżyć szczególny moment komunii z wami, kapłanami, seminarzystami, osobami konsekrowanymi oraz z wami, siostry zakonne klauzurowe.
Serdecznie pozdrawiam waszego Pasterza, drogiego księdza biskupa Alberta Marię Careggio. Z uczuciem pozdrawiam także księdza biskupa Daniela Ferrariego, biskupa seniora oraz was wszystkich, zgromadzonych tutaj, aby potwierdzić swoje przywiązanie do Następcy Piotra i do Kościoła lokalnego, w którym Opatrzność was umieściła, abyście dawali swoje świadectwo.
2. Drodzy Kapłani i wy, młodzi, którzy przygotowujecie się do kapłaństwa, Mistrz nieustannie działa w świecie i mówi do każdego z tych, których wybrał: „Pójdź za Mną” (Mt 9,9). Jest to wezwanie, które domaga się codziennego potwierdzania przez odpowiedź pełną miłości. Niech wasze serce zawsze czuwa. Przyjdzie dzień, w którym doświadczycie radości uczestnictwa w szczęściu sług, „których pan, powróciwszy, zastanie czuwających” (Łk 12,37).
Zażyłość z Jezusem Chrystusem jest duszą posługi kapłańskiej. Umacnia się ona tym bardziej, im bardziej jest zraszana rosą modlitwy i karmiona sprawowaniem oraz kontemplacją Eucharisticum mysterium, szczytu przymierza między Bogiem a człowiekiem. W ten sposób kapłan staje się żywą ikoną owego officium laudis, które nieustannie dokonuje się w całym wszechświecie i wznosi się ku Bogu Stwórcy i Odkupicielowi.
Najdrożsi, niech waszym stałym zadaniem będzie naśladowanie Dobrego Pasterza. Umiejcie słuchać tych, którzy zostali powierzeni waszej trosce; rozmawiajcie ze wszystkimi, przyjmując wielkodusznie tych, którzy pukają do drzwi waszego serca, i ofiarowując każdemu dary, jakie powierzyła wam Boża dobroć. Waszym zadaniem jest ukazywać człowiekowi najwyższą godność, do której jest powołany, i pomagać mu na nią odpowiedzieć. Trwajcie w komunii z waszym Biskupem i we wzajemnej współpracy, dla waszego osobistego dojrzewania duchowego oraz dla wzrostu waszych wspólnot w miłości.
3. Drodzy Konsekrowani i Konsekrowane, Kościół wiele od was oczekuje, od was, którzy macie misję dawać w każdej epoce historii świadectwo „formy życia, którą Jezus, najwyższy konsekrowany i misjonarz Ojca dla Jego Królestwa, przyjął i zaproponował uczniom, którzy za Nim poszli” (Adhort. apost.Vita consecrata, 22). Niech będzie chwała Bogu za różnorodność charyzmatów, którymi przyozdobił oblicze swojego Kościoła, oraz za owoce pozytywnego wpływu, jakie dają tak liczne istnienia całkowicie oddane sprawie Królestwa.
Niech Bóg będzie waszym jedynym bogactwem: pozwólcie Mu się kształtować, abyście mogli uczynić widzialnymi dla człowieka naszych czasów, spragnionego prawdziwych wartości, świętość, prawdę i miłość Ojca niebieskiego. Wspierani łaską Ducha, przemawiajcie do ludzi wymową życia przemienionego nowością Paschy. Cała wasza egzystencja stanie się w ten sposób diakonią konsekracji, którą każdy ochrzczony otrzymał w chwili włączenia w Chrystusa.
Bądźcie wierni najwyższemu powołaniu, które otrzymaliście. Czyńcie się jego misjonarzami przez przykład i słowo. Karmcie wasze zaangażowanie Pismem Świętym, Sakramentami oraz nieustannym wychwalaniem Boga, pozwalając, by działanie Ducha coraz głębiej przenikało wasze dusze. W ten sposób staniecie się skutecznymi współpracownikami nowej ewangelizacji, w którą Kościół jest zaangażowany u progu nowego tysiąclecia.
4. A teraz szczególne słowo do was, najdroższe Mniszki klauzurowe, które stanowicie znak wyłącznego zjednoczenia Kościoła-Oblubienicy z jej Panem, umiłowanym ponad wszystko. Prowadzi was nieodparta siła przyciągania, która kieruje ku Bogu, jedynemu celowi wszelkiego waszego uczucia i wszelkiego działania. Kontemplacja piękna Boga stała się waszym dziedzictwem, waszym programem życia, waszym sposobem obecności w Kościele.
Wasze istnienie jest świadectwem mocy Ducha, który działa w historii i kształtuje ją swoją łaską. Jakże owocne jest wasze przebywanie w dziedzińcach domu Pana. Mury, które otaczają wasze życie, nie oddalają was od udręk ludzkości, lecz przeciwnie — duchowo was w nie zanurzają, abyście mogły nieść jej Bożą pociechę, wypraszaną waszą modlitwą. Tajemnicza skuteczność waszego wstawiennictwa towarzyszy krokom sług Pana, którzy przemierzają drogi świata, głosząc ludziom każdej kultury i języka Królestwo Boże. Dziękuję wam, najdroższe Siostry, za decydujący wkład, jaki wnosicie w życie Kościoła.
5. Najdrożsi Bracia i Siostry! Każdy, zgodnie z własnym powołaniem, jest wezwany do troski o Lud Boży. Bądźcie wrażliwi wobec nieszczęśliwych, hojni wobec tych, którzy wyciągają do was rękę, wielkoduszni wobec tych, którzy wzywają Bożego miłosierdzia, stanowczy w obronie ubogich, posłuszni Kościołowi i jego Pasterzom.
Niech towarzyszy wam wstawiennictwo Dziewicy, która poświęciła całe życie Chrystusowi, swojemu Synowi, oraz szerzeniu Królestwa Bożego.
Wszystkim udzielam mojego serdecznego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana