Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR MIŁOSIERDZIA ŚWIĘTYCH BARTŁOMIEI CAPITANIO I WICENCJI GEROSY (SIÓSTR MARII DZIECIĄTKA)
Rzym, 30 kwietnia 1999 r.
Najdroższe Siostry!
1. Witajcie! Do każdej z was kieruję serdeczne pozdrowienie, które z radością rozszerzam na wszystkie Siostry waszego Instytutu Sióstr Miłosierdzia świętych Bartłomei Capitanio i Wicencji Gerosy.
Dziękuję za waszą wizytę! Z okazji waszej dwudziestej czwartej Kapituły Generalnej pragnęłyście spotkać się z Papieżem, aby odnowić waszą wierność Stolicy Apostolskiej oraz zostać umocnione w wierze i w całkowitym oddaniu się Panu. W tych dniach modlitwy i refleksji pragniecie pogłębić wasz specyficzny charyzmat miłości bliźniego, starając się rozeznać najbardziej odpowiednie sposoby jego przeżywania w obecnym kontekście społeczno-kulturowym. W tej perspektywie pragniecie jaśniej ukazać, w świetle nauczania Kościoła, waszą tożsamość i, odczytując „znaki czasu”, przygotować się do odpowiedzi na wyzwania, jakie stawia współczesne społeczeństwo u progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa.
Pozostańcie wierne pierwotnej intuicji waszych świętych Założycielek! W ten sposób będziecie mogły wcielać w zmienionych warunkach historycznych i społecznych wasz właściwy charyzmat, który w trakcie obrad Kapituły z pewnością jeszcze bardziej pogłębicie i sprecyzujecie.
2. Zrodziłyście się w Kościele, jak mówi wasza Reguła życia, aby objawiać ludziom miłość Boga poprzez pełnienie dzieł miłosierdzia. Jest to szczególna forma apostolstwa, która przynagla was do rozpoznawania w braciach, zwłaszcza w najuboższych, opuszczonych i zagubionych, oblicza cierpiącego Chrystusa.
W czasie takim jak nasz, naznaczonym kontrastem między dobrobytem części ludzkości a nędznymi warunkami życia ogromnych rzesz ubogich, często skazanych na głód wskutek obojętności wielu, potrzebna jest obfitość miłości, zdolna poruszyć sumienia i skłonić ludzi dobrej woli do otwarcia się na wymogi sprawiedliwości i solidarności.
W tym kontekście naglącej potrzeby, bądźcie orędowniczkami i świadkami Ewangelii miłości waszym słowem, waszym postępowaniem i całym waszym życiem. Rozpalajcie na nowo w osobach, z którymi się spotykacie, nadzieję i odwagę, głosząc im czułość Boga, który nigdy nie opuszcza swoich dzieci.
Świadectwo to jednak, aby było autentyczne i trwałe, musi nieustannie odnawiać się u czystych źródeł Łaski. Konieczne jest słuchanie Słowa Bożego i przekładanie go na życie. Codzienny kontakt z Bogiem w modlitwie niech ożywia waszą posługę, aby wszystko, co czynicie, było na chwałę Pana i dla dobra dusz.
3. Święte Bartołomieja Capitanio i Wicencja Gerosa wobec oczekiwań swoich czasów odczuły nieodparty pociąg „tej błogosławionej miłości”. Zobaczyły Chrystusa w ubogich i wskazywały im Go jako pełną odpowiedź na ich najgłębsze potrzeby. Ich przykład jest dla was trw`łą wskazówką, która zachęca was do kontynuowania tego samego dzieła, aktualnego wówczas i dziś, ponieważ zmierza do głoszenia i dawania świadectwa Chrystusowi, Odkupicielowi człowieka, całego człowieka. Wcielajcie to orędzie w waszej codziennej posłudze.
Przed waszymi oczyma stoi jako wzór Jezus, który „ulitował się nad tłumami” (Mk 8,2). W Jego szkole niech mnożą się w waszym duchu przestrzenie miłości, abyście mogły dotrzeć do jak największej liczby osób. W związku z tym cieszę się wraz z wami, że wasza Rodzina zakonna w ostatnich latach, mimo szczupłości sił, rozszerzyła działalność misyjną w niemałej liczbie krajów, zwłaszcza w Afryce. Ta odważna inicjatywa jest znakiem, że płodność miłości nie mierzy się liczebnym rozkwitem, lecz nieustannym ożywianiem radości z konsekracji zakonnej poprzez wielkoduszne otwieranie serca na potrzeby braci.
4. Drogie Siostry, kroczcie dalej tą drogą, pozwalając, aby Duch Święty, główny sprawca nowej ewangelizacji (por. Tertio millennio adveniente, 45), nadal wylewał swoje dary łaski na całą waszą Kongregację. Tym życzeniom towarzyszy zapewnienie o mojej modlitwie.
Święta Dziewica, którą czcicie jako Dzieciątko Maryja, niech kieruje refleksjami i decyzjami Kapituły Generalnej oraz wspiera wszystkie siostry, które zostaną powołane do podjęcia trudnej odpowiedzialności za kierowanie waszą Rodziną przez następne sześć lat. Dla was wszystkich wypraszam obfitych darów Ducha, aby odnowa Instytutu dała pociechę i nadzieję wielu mężczyznom i kobietom. Niech towarzyszy wam w waszej misji ewangelizacyjnej i w dążeniu do świętości także Błogosławieństwo Apostolskie, którego z serca wam udzielam, rozszerzając je na wszystkie Sostry oraz na tych, którzy są przedmiotem waszej codziennej troski apostolskiej.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana