Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK MIŁOSIERDZIA
I KRZYŻA
Watykan, 08 stycznia 2000 r.
Najdroższe Siostry, Córki Miłosierdzia i Krzyża!
1. Z wielką życzliwością was przyjmuję i każdej z was przekazuję moje najserdeczniejsze pozdrowienie. Dziękuję wam za tę wizytę z okazji siedemnastej Kapituły Generalnej waszego Instytutu: staje się ona ponownym świadectwem waszej wierności Następcy Piotra.
Wyrażam gratulacje i najlepsze życzenia Matce Romildzie Zauner, ponownie potwierdzonej na urzędzie Przełożonej Generalnej. Rozszerzam moją serdeczną myśl na wszystkie Córki Miłosierdzia i Krzyża, które prowadzą swoją działalność ewangelizacyjną i dzieła solidarności we Włoszech, w Etiopii, w Meksyku i w Rumunii.
Zgromadzenie kapitulne waszego Instytutu nabiera szczególnego znaczenia z tego względu, że odbywa się właśnie na początku Wielkiego Jubileuszu Roku Dwutysięcznego, w którym Kościół jest wezwany do intensywnego kontemplowania tajemnicy wcielenia Jednorodzonego Syna Ojca. Wejście w nowe tysiąclecie stanowi dla każdego wierzącego, a tym bardziej dla osób konsekrowanych, wezwanie do żywszego uświadomienia sobie odpowiedzialności związanej z własnym Chrztem, a w szczególności do poszerzenia spojrzenia wiary ku horyzontom nowej ewangelizacji. Aby jednak to zaangażowanie misyjne stało się bardziej konkretne, konieczny jest powrót, z umocnioną wiernością, do nauczania Soboru Watykańskiego II, który rzucił nowe światło na apostolskie działanie Kościoła wobec wyzwań współczesnego świata. Zdrowa tradycja każdego Instytutu oraz odniesienie do stałego Magisterium Kościoła stanowią bezpieczny nurt, w którym powinny się rozwijać dzieła i apostolat każdej Rodziny zakonnej, dążącej do niezbędnej odnowy własnych struktur zgodnie z wymogami czasu.
2. „Wczoraj Matki Zangàry – nasze dzisiaj kobiet konsekrowanych, aby być razem z ludźmi świeckimi pamięcią i proroctwem miłosierdzia”: oto temat, który towarzyszył wam podczas Zgromadzenia kapitulnego. Odwołanie do Założycielki oraz jej duchowa obecność pośród was stanowią pewną gwarancję waszej wierności pierwotnemu charyzmatowi Instytutu, który wzywa was do upodobnienia się do Chrystusa ukrzyżowanego poprzez pełnienie dzieł miłosierdzia duchowego i fizycznego.
Jakże ważne jest ponowne potwierdzenie waszej misji Córek Miłosierdzia i Krzyża na początku Roku Świętego, w którym objawia się szczególna manifestacja miłosiernej miłości Boga! Tylko czerpiąc z tego źródła można stać się autentycznymi prorokami i świadkami Boga oraz Jego Królestwa. Tylko naśladując i idąc za Chrystusem czystym, ubogim i posłusznym, możecie urzeczywistnić siebie w całkowitym oddaniu miłosierdziu Bożemu.
Człowiek współczesny, choć poddany wpływom licznych atrakcji społeczeństwa często opływającego w dobrobyt i skłonnego do egoizmu — a być może właśnie dlatego — jest bardziej niż kiedykolwiek wrażliwy na gesty bezinteresownej miłości. Jest to wyzwanie, które jesteście wezwane podjąć i przełożyć na fundamentalny wybór współpracy z ludźmi świeckimi, aby ukazać głęboki sens Odkupieńczej Męki oraz okazać troskę wobec każdej formy cierpienia.
Każdy akt miłosierdzia musi objawiać przyjazne oblicze Chrystusa, aby umożliwić wielu osobom, które jeszcze Go nie spotkały lub mają o Nim zniekształcone wyobrażenie, rozpoznanie Go takim, jakim naprawdę jest – jedynym Zbawicielem człowieka. Zakłada to, że wasz apostolat będzie zawsze połączony z wytrwałą kontemplacją Jezusa wywyższonego na Krzyżu. To z Krzyża wcielone Słowo „przez swoje milczenie i osamotnienie proroczo ogłasza absolutną transcendencję Boga wobec wszystkich dóbr stworzonych, zwycięża we własnym ciele nasz grzech i przyciąga ku sobie wszystkich ludzi, każdemu darując nowe życie zmartwychwstania” (Vita consecrata, 23). Im mocniej będziecie trwały u stóp Krzyża, przyjmując postawę Dziewicy Maryi, matki wszystkich ludzi, tym bardziej umocni się w was prawda o Bogu pełnym Miłosierdzia i tym pełniej będziecie mogły przekazywać ją tym, których spotkacie na waszej codziennej drodze.
3. Rozległa i wymagająca jest misja chrześcijan w służbie Ewangelii. Dlatego konieczne jest koordynowanie wkładu różnych wspólnot kościelnych w duchu otwartości i współpracy. W szczególny sposób dotyczy to waszego Zgromadzenia w relacji do świeckich z „Zangariańskiego Ruchu Kościelnego”. Niech więc waszą stałą troską będzie dzielenie z nimi niepokoju serca, by wszędzie dotrzeć z orędziem miłości Pana. Umiejcie podejmować wraz z ludźmi świeckimi nowe drogi braterskiej komunii i współpracy, które pozwolą na szersze oddziaływanie misyjne, wykraczające poza granice samego Instytutu. Będziecie mogły z odnowioną energią służyć Kościołowi. Jeśli z jednej strony budujący przykład osób konsekrowanych zachęci świeckich do życia i dawania świadectwa życia według ewangelicznych błogosławieństw, z drugiej strony udział świeckich może prowadzić do owocnego, a czasem nieoczekiwanego, pogłębienia niektórych aspektów charyzmatu, „pobudzając do bardziej duchowej jego interpretacji i każąc czerpać z niego wskazania dla nowych działań apostolskich.” (tamże, 55).
4. Najdroższe Córki Miłosierdzia i Krzyża! Jeśli Chrystus ma być w centrum każdego waszego przedsięwzięcia, nie zapominajcie, że spotkacie Go przede wszystkim, służąc najbiedniejszym. Pozostając wierne przyjętemu powołaniu, kierujcie więc swój wzrok przede wszystkim ku tym, którzy znajdują się w sytuacji największej słabości i najpoważniejszej nędzy. „Ostatni”, jak niegdyś dla waszej Założycielki Matki Zangàry, niech będą także dla was „pierwszymi”. W to niezwykłe nawrócenie na miłość zaangażujcie świeckich. Wasz Instytut pozostanie w ten sposób wierny pierwotnemu charyzmatowi i odda chwałę Bogu wobec ludzi rodzącego się tysiąclecia.
Jest to zadanie, które chętnie wam powierzam. Przekazuję je symbolicznie wam, drogie Siostry kapitulne, a przez was — wszystkim waszym Siostrom. Szczególną myśl kieruję do Sióstr starszych i chorych, które stanowią niezastąpione duchowe wsparcie dla Instytutu. Przyjmując własne cierpienie lub wymuszoną bezczynność i ofiarując je Panu, wnoszą one skuteczny wkład w apostolat innych sióstr, zapewniając im pomoc owocną i cenną.
Miłość do Miłosierdzia Bożego i Krzyża, która oświeciła i przemieniła życie waszej Założycielki, niech będzie dla każdej z was stałym punktem odniesienia w modlitwie i działaniu, aby wasz Instytut mógł pociągać do Serca Chrystusa mężczyzn i kobiety naszych czasów. Jest to ważny wkład, jaki możecie wnieść w obchody Wielkiego Jubileuszu Roku Dwutysięcznego.
Niech chroni was i towarzyszy wam Matka Bolesna, zapewniając szczególną owocność prac Kapituły Generalnej: niech swoją macierzyńską czułością czyni was kobietami mądrymi i czuwającymi.
Wznosząc do Pana moją modlitwę za całą waszą Rodzinę zakonną, z serca błogosławię Matkę Generalną, was uczestniczki Kapituły, oraz wszystkie wasze Siostry, a także tych, którzy współpracują z waszą misją.
Watykan, 8 stycznia 2000 r.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana