Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS AUDIENCJI DLA UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU OJCÓW BAZYLIANÓW
Rzym, 08 lipca 2000 r.
Najdrożsi Ojcowie Zakonu Bazylianów!
1. Zgromadziliście się w Wiecznym Mieście na obrady waszej Kapituły Generalnej. Z radością przyjmuję was na tym szczególnym spotkaniu, o które zabiegaliście także po to, aby w ten sposób potwierdzić waszą komunię ze Stolicą Piotrową. Wyrażając wam wdzięczność za to świadectwo miłości eklezjalnej, kieruję serdeczne pozdrowienie do waszego Protoarchimandryty Dionizego Lachovicza.
Celem waszej Kapituły jest odnowa statutów Zakonu, wybór nowej Kurii Generalnej oraz opracowanie trafnych wskazań dla rozwiązania aktualnych problemów Zakonu. Dla znacznej części członków waszych wspólnot minęło niedawno dziesięć lat od wyzwolenia spod reżimów uciskających, które w poważny sposób utrudniały życie Kościoła. Wydarzenie to zbiega się z Rokiem Wielkiego Jubileuszu, a więc z okresem, w którym jesteśmy w sposób szczególny wezwani do oczyszczenia pamięci, do przebaczenia, jednym słowem — do pojednania. Zwłaszcza ci, którzy wiele wycierpieli, są wezwani do miłości, która „Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.” (1 Kor 13,7). Taka miłość prowadzi do pojednania z braćmi, zwłaszcza z tymi, którzy byli u źródeł niewypowiedzianych cierpień.
Rok Święty 2000 niech będzie dla was wszystkich mocnym wezwaniem do świętości w życiu osobistym i wspólnotowym, aby z tego wypływały dobroczynne skutki dla całej wspólnoty chrześcijańskiej.
2. Jedność Kościoła, o którą Chrystus modlił się podczas Ostatniej Wieczerzy (por. J 17,20–21), niech będzie stałym zobowiązaniem każdego z was. W tym względzie przykładem jest dla was św. Bazyli Wielki, o którym napisałem: „To właśnie miłość do Chrystusa i Jego Ewangelii sprawiała, że tak bardzo cierpiał z powodu podziałów Kościoła i że z taką wytrwałością, mając nadzieję wbrew nadziei, dążył do nawiązania ze wszystkimi Kościołami komunii bardziej skutecznej i widzialnej” (Lett. ap.Patres Ecclesiae, 2 gennaio 1980, II: Insegnamenti, III/1, 1980, 58).
Innym podstawowym celem waszego poświęcenia się Bogu w Zakonie Bazyliańskim jest odnowa życia chrześcijańskiego waszego ludu — cel, dla którego tak wiele uczynił św. Jozafat, którego doczesne szczątki spoczywają obecnie tutaj, obok, w Bazylice św. Piotra. Zbliżamy się do czterechsetnej rocznicy jego wstąpienia do klasztoru Trójcy Przenajświętszej w Wilnie. Od tego momentu datuje się początek nowej wiosny życia monastycznego w Kościele greckokatolickim. Poprzez swoją ascezę duchową, życie pokuty i niestrudzoną służbę Kościołowi przyczynił się on skutecznie do odrodzenia nie tylko monastycyzmu, ale także samego życia chrześcijańskiego na tych ziemiach. Podobna sytuacja powtarza się dziś tam, gdzie przez wiele dziesięcioleci Kościół był tłumiony. Także dziś tamte ludy oczekują ujrzenia światła Boga, odbijającego się na obliczach ludzi przemienionych przez modlitwę, miłość i służbę.
Jedność Kościoła potrzebuje dziś twórczej wierności (por. Vita consecrata, 37), zdolnej czerpać z wielkiej i tak bogatej tradycji duchowej chrześcijańskiego Wschodu. Jest to tradycja, która oczekuje ponownego odkrycia we wszystkich waszych wspólnotach: do was należy zadanie bycia wiernymi świadkami tak wielorakiego dziedzictwa duchowego.
3. Św. Bazyli Wielki, wasz patriarcha, rozpoczyna „Reguły dłuższe” mocnym wezwaniem do przykazania miłości Boga i braci. Z niego bowiem wypływa cały dynamizm kolejnych norm monastycznych oraz samej drogi ku świętości. Miłość realizuje się w życiu wspólnotowym inspirowanym modelem pierwszej wspólnoty jerozolimskiej, która żyła pełną komunią dóbr i charyzmatów (por. Dz 2,42–47). Do tej zasady odwoływali się wasi Ojcowie — metropolita Józef Welamin Rutski oraz św. Jozafat Kuncewicz — którzy odnowili życie waszego Zakonu.
Wasza służba ekumenizmowi musi wypływać z głębokiego nawrócenia wewnętrznego do Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii. Zakłada to intensywne oddanie modlitwie, „która światłem Boga i prawdą przemienia nasze życie i czyni je ikoną Jezusa Chrystusa” (Przemówienie w kościele Ojców Bazylianów w Warszawie, 11 czerwca 1999 r., nr 4). Tylko stając w pokornej kontemplacji Świętego Oblicza naszego Odkupiciela, będziemy mogli pojednać się między sobą i odnaleźć pełną jedność, która rodzi się z miłości.
Szczególne znaczenie na tej drodze ma Liturgia, będąca szczytem i centrum całego życia chrześcijańskiego. Ona — wraz z całym swoim bogactwem — winna być waszym stałym punktem odniesienia. Wierne przylgnięcie do dziedzictwa przeszłości, umiejące otworzyć się na zdrową twórczość zgodną z wielkim duchem modlitw liturgicznych, będzie gwarancją wytrwania w waszej wschodniej tożsamości zakonnej.
4. Wasz charyzmat opiera się na kilku istotnych punktach: życiu wspólnotowym, będącym wyraźnym znakiem życia ewangelicznego; służbie jedności Kościoła Chrystusowego, wyrażonej w studium, w przykładzie, a nade wszystko w modlitwie osobistej i liturgicznej; wielorakim apostolacie wobec Ludu Bożego poprzez formację duchową oraz działalność duszpasterską, katechetyczną, misyjną, szkolną i wydawniczą. Sam św. Bazyli „z mądrą równowagą potrafił łączyć niestrudzone głoszenie z przestrzeniami samotności i szerokim oddechem modlitwy. Uważał bowiem, że jest to bezwzględnie konieczne dla ‘oczyszczenia duszy’, a tym samym, aby głoszenie słowa mogło być potwierdzone ‘wymownym przykładem’ życia. W ten sposób stał się pasterzem i zarazem — w najgłębszym znaczeniu tego słowa — mnichem” (Lett. ap. Patres Ecclesiae, II, pp. 53-54).
Wyrażając wdzięczne uznanie ustępującym Ojcom Konsultorom oraz składając serdeczne życzenia owocnej pracy tym, którzy zostaną wybrani na ich miejsce, kieruję szczególne pozdrowienie do przedstawicieli Prowincji Argentyny, Brazylii, Kanady, Polski, Rumunii, Stanów Zjednoczonych, Słowacji, Ukrainy, Węgier oraz nowej fundacji w Pradze. Wszystkich powierzam macierzyńskiemu wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, a kierując braterską myśl ku Ojcu Protoarchimandrycie, z serca udzielam każdemu szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana