Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO SIÓSTR BENEDYKTYNEK OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Castel Gandolfo, 25 sierpnia 2000 r.
Najdroższe Siostry Benedyktynki Opatrzności Bożej!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć i każdej z was przekazać moje serdeczne powitanie. Dziękuję wam za tę wizytę, przez którą pragniecie potwierdzić swoją wierność Następcy Piotra z okazji XXII Kapituły Generalnej, gdy wciąż żywe jest wspomnienie 150-lecia założenia waszego Instytutu, obchodzonego w ubiegłym roku.
Pragnę wyrazić wam moje uznanie za dobro, które czynicie w wielu krajach świata, a przede wszystkim za miłość, z jaką służycie Ewangelii, otwarte na oczekiwania i potrzeby najmniejszych, ubogich i cierpiących. Równocześnie chciałbym podjąć z wami refleksję nad nowymi granicami, jakie wskazuje wam Pan, aby doświadczenie dojrzewające w waszym Zgromadzeniu przez te długie lata mogło stać się, u progu nowego tysiąclecia, szczęśliwym początkiem jeszcze bardziej owocnego okresu apostolskiego i misyjnego.
Wasz Instytut narodził się jak małe ziarnko gorczycy w mieście Voghera, w diecezji Tortona, z wiary i ofiarności sióstr Marii i Justyny Schiapparoli, powołanych przez Pana, by stać się kochającymi matkami dla wielu dzieci oddanych żebractwu i narażonych na przyszłość pełną materialnych i moralnych zagrożeń. Postanowiły one otworzyć swój dom dla kilku opuszczonych dziewczynek, aby były „kształtowane w religii, cnocie i pracach właściwych ich stanowi” (List Marii i Justyny Schiapparoli z 20 grudnia 1860 r.), a jako środek zapewnienia codziennych potrzeb wybrały pracę „igłą”, w której były biegłe.
Pan pobłogosławił nowy Instytut, który wkrótce zaczął się rozwijać dzięki napływowi licznych młodych kobiet, pociągniętych tym samym ideałem apostolskim. W 1936 r., kiedy Stolica Apostolska zatwierdziła i potwierdziła Konstytucje Zgromadzenia, zaczęło ono rozszerzać swoje gałęzie także poza Ocean. Dziś wasza Rodzina zakonna jest obecna — obok Włoch — w Brazylii, Paragwaju, Boliwii, Meksyku, Gwinei Bissau, Kenii, Rumunii, Albanii i Indiach, jako „pokorne narzędzie miłosiernej miłości” wobec „młodzieży ubogiej, niedostosowanej i znajdującej się w warunkach niebezpiecznych” (Konstytucje, 1 i 5).
2. W bogatym w łaskę i nadzieję kontekście Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 wybrałyście na waszą Kapitułę Generalną temat o wielkim znaczeniu: „Refundacja życia zakonnego u Sióstr Benedyktynek Opatrzności Bożej: mistyka, życie wspolne i misja”. W ten sposób zamierzacie z pokorą i odwagą powrócić do duchowych źródeł waszego Instytutu, by czerpać odnowioną siłę i przyjąć wyzwania, jakie stają przed waszą apostolską inicjatywą u progu trzeciego tysiąclecia chrześcijańskiego. Spoglądając na wyjątkowe doświadczenie Założycielek, pragniecie dokonać niemal „refundacji” waszej „formy życia” poprzez większe przylgnięcie do Chrystusa, kamienia węgielnego, który „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki!” (Hbr 13, 8).
Taki wybór, domagając się od każdej Siostry Benedyktynki Opatrzności Bożej mocnego zaangażowania w nawrócenie wewnętrzne i radosnej dyspozycyjności wobec wezwania Pana, wymaga zarazem twórczej wierności charyzmatowi oraz uważnego poszukiwania takiego stylu życia zakonnego, który potrafi urzeczywistnić „harmonijną zbieżność życia wewnętrznego z działalnością apostolsko-charytatywną, pojmowanych jako nierozłączne wymagania konsekracji zakonnej” (Konstytucje, 2). Odbija się w tym duchowość św. Benedykta, którego hasło „Ora et labora” widnieje w herbie waszego Instytutu. W ten sposób pragniecie na nowo ukazać autentyczne oblicze waszego Zgromadzenia, aby pociągnąć ku wyróżniającemu je ideałowi apostolskiemu nowe młode osoby, pragnące spotkać Chrystusa i rozpoznać Go w często zagubionych twarzach wielu słabych i bezbronnych braci.
3. Aby osiągnąć ten cel, w trakcie obrad kapitulnych wskazałyście mistykę, życie wspólne i misję jako uprzywilejowane drogi, by nadal być — na wzór Założycielek — „obecnością Opatrzności”. Pragniecie realizować waszą misję przede wszystkim w świecie opuszczonych dzieci, najmniejszych wykluczonych, młodzieży i dorastających, uwarunkowanych nowoczesną mentalnością konsumpcyjną i często będących ofiarami wszelkiego rodzaju przemocy.
Dobrze wiecie, że każdy autentyczny projekt odnowy musi opierać się na pogłębieniu wierności Chrystusowi w Kościele. W tym kontekście należy na nowo przemyśleć waszą konsekrację i waszą misję. Zamierzacie to czynić, patrząc na przykład Maryi, Dziewicy modlącej się i wiernej, oraz wsłuchując się w nauczanie św. Benedykta, wielkiego mistrza życia duchowego. Dziewica posiada klucze do tego, co Bóg z miłością daje ludziom, a Święty z Nursji, wasz „szczególny opiekun i ojciec”, prowadzi was poprzez Regułę, w której napomina swoje dzieci, aby niczego nie przedkładały ponad miłość Chrystusa (por. Reguła Benedyktyńska, 4, 21).
Matka Boża i Święty Patriarcha byli mocnymi punktami odniesienia mistycznego doświadczenia Sług Bożych Marii i Justyny Schiapparoli, które żyły w ufnej postawie całkowitego zawierzenia Opatrzności Bożej, powierzając Jej całe swoje dzieło. Ta ufność prowadziła je do prostoty i pokory, do przyjęcia z radością i prostotą twardego trudu codzienności. Kochały i potrafiły zaszczepić w swoich duchowych córkach autentycznego ducha rodzinnego, zdolnego objąć także dziewczynki przyjęte do domu.
4. Najdroższe Siostry, przykład Założycielek przypomina wam, że autentyczny wymiar mistyczny musi przekładać się na doświadczenie życia wspólnego i na zaangażowanie apostolskie. To właśnie tam miłość Boga, zaufanie Opatrzności i duch ubóstwa stają się widzialne i konkretne. Konstytucje przypominają wam, że „komunia z Siostrami oznacza umiejętność przyjmowania się nawzajem i wzajemnej pomocy, dzielenia wszystkiego: radości, cierpień, myśli, modlitwy, pracy oraz okazywania sobie miłosierdzia” (art. 63).
W tej perspektywie staracie się przezwyciężać pokusę indywidualizmu, podejmując wysiłek kształtowania autentycznej duchowości komunii. To ona doprowadzi poszczególne osoby konsekrowane i każdą wspólnotę do odnowionego i świadomego poczucia przynależności do Kościoła powszechnego i lokalnego, a także do własnej Rodziny zakonnej, oraz do stawania się coraz bardziej widzialnym i gościnnym obrazem Opatrzności Bożej.
5. „Nie troszczcie się więc mówiąc: co będziemy jeść? co będziemy pić? w co się przyodziejemy? … Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Szukajcie naprzód Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a wszystko to będzie wam dodane” (Mt 6, 31-33). Te słowa Ewangelii stanowiły duchowy horyzont i program życia Sług Bożych Marii i Justyny Schiapparoli. Z kontemplacji Ojca niebieskiego nauczyły się czynić ze swego życia nieustanny akt miłości wobec najmniejszych, w postawie całkowitego zawierzenia Opatrzności. Swoim duchowym córkom pozostawiły zadanie kontynuowania tej samej ewangelicznej drogi. Jest to misja, która u progu XXI wieku nabiera szczególnej aktualności. Czyż nie jest prawdą, że na rozległych obszarach świata dzieciństwo wciąż pada ofiarą głodu, wojen, straszliwych chorób, takich jak AIDS, oraz deprawacji dorosłych pozbawionych skrupułów, którzy zagrażają niewinności dzieci i poważnie niszczą ich przyszłość? Wobec tak wielu form ubóstwa i potrzeb nie sposób działać bez wielkiej ufności w Opatrzność Bożą; zawierzając się Jej, można w pewien sposób stać się jej przedłużeniem „zgodnie z wymaganiami i okolicznościami czasu i miejsca”.
Oto wyzwanie stojące przed waszą Kapitułą. Wymaga ono serca wielkiego i pełnego wiary, zdolnego zawsze szukać Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości z prorocką odwagą i pełnym zaufaniem Opatrzności Bożej. Z serca życzę, aby odnowiona wierność charyzmatowi Założycielek pomagała wam dawać świadectwo przyjęcia „ostatnich”, rozpoznając w nich prawdziwe oblicze Chrystusa, które domaga się czci, przyjęcia i odnowy.
6. Najdroższe Siostry! Bądźcie świadome waszego powołania i idźcie wytrwale obranym szlakiem. Wasze powołanie Sióstr Benedyktynek Opatrzności Bożej jest cennym darem dla Kościoła; starajcie się przeżywać je w nieustannej harmonii z misją ewangelizacyjną całej Wspólnoty kościelnej. Powołane, by być „przedłużeniem Opatrzności Bożej”, bądźcie gotowe wszędzie z wciąż nowym zapałem świadczyć o wielkiej wartości modlitwy, komunii braterskiej, pracowitości oraz ewangelicznej służby najmniejszym, opuszczonym i wykluczonym. Niech każda wasza wspólnota będzie konkretnym znakiem cywilizacji miłości, która ma swoje źródło i nadzieję w opatrznościowej czułości Boga.
Powierzam prace Kapituły i całe wasze Zgromadzenie niebieskiej opiece Najświętszej Maryi Panny i św. Benedykta z Nursji. Zapewniam o pamięci modlitewnej we wszystkich waszych intencjach i chętnie udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego Matce Generalnej, Siostrom Kapitulnym, wszystkim Siostrom i tym, którzy są przyjmowani w waszych domach, oraz wszystkim współpracującym w waszej misji.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana