Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA NAJŚWIĘTSZYCH SERC JEZUSA I MARII ORAZ WIECZYSTEJ ADORACJI NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU (PICPUS)
Rzym, 21 września 2000 r.
Drodzy Bracia i Siostry,
1. „Łaska Pana, Jezusa niech będzie z wami!Miłość moja z wami wszystkimi w Chrystusie Jezusie.” (1 Kor 16, 23–24).
W tym roku wielkiego Jubileuszu jakże obfita jest Jego łaska! I jak hojnie rozlewa się na nas miłość Najświętszej Trójcy! W radości Jubileuszu cieszę się, że mogę was pozdrowić, gdy składacie wizytę Następcy Piotra przeżywając Kapitułę Generalną Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu.
W tym roku dwutysięcznej rocznicy narodzin naszego Pana i Zbawiciela cały Kościół śpiewa Bogu hymn uwielbienia. Dla was ten hymn dziękczynienia rozbrzmiewa szczególną nutą radości, ponieważ obchodzicie dwusetlecie założenia waszego Zgromadzenia, powstałego w uroczystość Bożego Narodzenia 1800 roku. Wraz z wami oddaję dziś chwałę Bogu za owoce świętości i owocnego apostolatu, jakie dojrzewały przez te dwa stulecia. Wspominam ze wzruszeniem postać waszego dobrego Ojca, Piotra Coudrina, wyświęconego na kapłana w kulminacyjnym momencie prób i przemocy wywołanych przez Rewolucję Francuską i zmuszonego do ukrywania się, a także przykład waszej Matki, Henrietty Aymer de la Chevalerie, która trafiła do więzienia, ponieważ ukrywała kapłanów. W mroku, który ich otaczał, byli jednak oświecani światłem Chrystusa i doświadczali miłości Najświętszej Maryi Panny do tego stopnia, że poczuli się wezwani do założenia waszego Zgromadzenia. Gdy wokół nich szalała Rewolucja, wasi Założyciele zrozumieli, że prawdziwą wolność można znaleźć jedynie w przebitym Sercu Chrystusa (por. J 19, 34) i że mogą do niej dojść ci, którzy – jak Maryja – uczestniczyli w Jego Męce i mieli duszę przeszytą mieczem (por. Łk 2, 35). Poprzez swoje życie, w czasach trudnych, głosili prawdę Krzyża Jezusa Chrystusa.
2. Po założeniu we Francji wasze Zgromadzenie rozprzestrzeniło się na cały świat, słuchając nakazu Pana: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28, 19). Pierwsza ekspansja dokonała się w Europie, następnie objęła obszar Pacyfiku, Amerykę Łacińską, Azję i Afrykę, aż po czasy współczesne, z waszą obecnością w ponad czterdziestu krajach. Ten wzrost jest znakiem mocy Boga działającego w was; wyraźnym świadectwem tego Bożego tchnienia jest także przykład, jaki dali misjonarze tacy jak Błogosławiony Damian z Molokai oraz Ojciec Eustachy Van Lieshout – by wymienić tylko najbardziej znanych – w których możemy dostrzec oblicze Chrystusa Ukrzyżowanego, jaśniejące chwałą tych, którzy poświęcili się dla życia bliźnich. Iluż świętych i męczenników daliście Kościołowi! Także dziś bliski i znajomy jest wam ten głos, który mówi do paralityków świata: „Mówię ci: wstań i chodź”. W istocie, tymi słowami ewangelicznymi postanowiliście zilustrować intencje Kapituły Generalnej.
3. Drodzy Bracia i Siostry, dziś jak zawsze Kościół jest wezwany, aby głosić wobec świata moc Krzyża. Jest to moc, która nie potrzebuje „wymownej mądrości” (1 Kor 1, 17), ani próżnego zwodzenia filozofii (por. Kol 2, 8), a tym bardziej iluzorycznych ideologii. To, czego od was wymaga, polega na tym, abyście – jak sam Chrystus – pozwolili, by wasze serce otworzyło się i stało się jakby źródłem wody żywej (por. J 4, 10), jedynej zdolnej ugasić pragnienie ludzkiego serca. Konieczne jest zatem, aby każdy z was naśladował Apostoła w jego pragnieniu uczestniczenia w cierpieniach Chrystusa, „upodabniając się do Niego w śmierci”, aby inni poznali Jego i „moc Jego zmartwychwstania” (Flp 3, 10).
Powinniście więc nieustannie podążać drogą kontemplacji, ponieważ wasza misja wymaga głębokiego zjednoczenia z Panem. Zanim Chrystus was posyła, najpierw wzywa was do siebie; a jeśli każdego dnia nie będziecie Go szukać na modlitwie, zabraknie wam siły, by iść naprzód jako misjonarze pełni mocy Ducha Świętego. Tylko w głębi kontemplacji Duch Święty może przemieniać wasze serca; a tylko serce przemienione może podjąć wielkie zadanie pomagania innym, aby Duch prowadził ich „do całej prawdy” (J 16, 13), która stanowi istotę misji chrześcijańskiej. Struktury społeczne nigdy nie będą mogły zostać udoskonalone i podniesione bez autentycznego nawrócenia serc. Oba te wymiary muszą iść w parze, ponieważ jeśli zmienia się struktury bez nawrócenia serc, zmiany strukturalne mogą maskować zło, lecz nie potrafią go przezwyciężyć. Dlatego misja bez kontemplacji Ukrzyżowanego skazana jest na frustrację, jak bardzo trafnie przestrzegali wasi Założyciele. Z tego samego powodu kładli oni szczególny nacisk na zaangażowanie w adorację tajemnicy eucharystycznej, ponieważ to w Sakramencie Ołtarza Kościół w sposób nieporównywalny kontempluje tajemnicę Kalwarii, ofiarę, z której wypływa cała łaska ewangelizacji. W kontemplacji tajemnicy eucharystycznej uczycie się naśladować Jedynego, który staje się chlebem łamanym i krwią przelaną dla zbawienia świata.
4. Cechą charakterystyczną waszej Fundacji jest fakt, że mężczyźni i kobiety tworzą jedno Zgromadzenie, zatwierdzone przez Papieża Piusa VII w 1817 roku, zjednoczone jednym charyzmatem, jedną duchowością i jedną misją.
Jedność ta nie zawsze była łatwa i dlatego ważne jest, aby struktury zarządzające obu gałęzi działały na rzecz jeszcze dojrzalszego świadectwa ewangelicznej jedności, solidarności i wzajemnej zależności wszystkich członków Zgromadzenia. W obrębie każdej autonomicznej gałęzi wasze wspólnoty są wezwane do rozkwitu poprzez umacnianie ducha rodzinnego, tej wspólnotowej więzi, która prowadzi każdego do dźwigania brzemienia wszystkich.
Drodzy Bracia i drogie Siostry, gorąco się modlę, aby Kapituła Generalna dostarczyła mądrych wskazań dla coraz pełniejszego świadectwa waszej konsekracji zakonnej, tak abyście z większą radością i energią mogli mówić światu siedzącemu „w cieniu śmierci” (Łk 1, 79): „Wstań, weź swoje łoże i chodź! Chodź z nami w mocy Tego, który «oświeca tych, co w ciemności i cieniu śmierci siedzą» i który «kieruje nasze kroki na drogę pokoju»!” (tamże).
Niech Najświętsza Maryja Panna, Matka Boleści i Matka wszystkich naszych radości, prowadzi was zawsze drogami kontemplacji, aby wasz apostolat w świecie mógł prawdziwie dawać świadectwo duchowi Kościoła, jego otwartości i trosce o wszystkie narody i każdego człowieka, zwłaszcza o ostatnich i najuboższych spośród braci i sióstr Chrystusa (por. Redemptoris missio, nr 89). Jako zadatek łaski i nieskończonego pokoju w Nim, z serca udzielam wszystkim członkom waszego Zgromadzenia mojego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana