Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE PODCZAS AUDIENCJI DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SIÓSTR KARMELITANEK MISJONAREK
Rzym, 29 września 2000 r.
Drogie Siostry Karmelitanki Misjonarki
1. Na zakończenie waszej XVIII Kapituły Generalnej pragnę skierować do was serdeczne pozdrowienie, zwłaszcza do tych spośród was, które – reprezentując swoje Siostry obecne w 35 krajach na czterech kontynentach – uczestniczyły w pracach kapitulnych, aby rozeznać to, „co Duch mówi do poszczególnych wspólnot” (Tertio millennio adveniente, nr 23), odnowić wierność charyzmatowi założycielskiemu Błogosławionego Franciszka Palau y Quer oraz z gotowością odpowiedzieć na potrzeby Kościoła i dzisiejszej ludzkości, którym pragniecie nadal służyć z ofiarnością.
W szczególny sposób pozdrawiam nową Przełożoną Generalną, Marię Esperanzę Izco oraz jej Radne. Proszę dla nich o obfite dary Boże, aby wspierały je w odpowiedzialnym zadaniu kierowania Zgromadzeniem z dalekowzrocznością oraz w siostrzanym towarzyszeniu Siostrom, tak aby każda z nich była kobietą mającą głębokie doświadczenie Boga i odważną w odpowiedzi na wyzwania misji w trzecim tysiącleciu, jak to zdecydowałyście podczas Kapituły. Istotnie, harmonijne łączenie wymiaru kontemplacyjnego i dynamizmu misyjnego – dwóch fundamentalnych filarów waszej tożsamości zakonnej – jest szczególnie pilną potrzebą w epoce zagrożonej fragmentaryzacją lub powierzchownością ludzkiej egzystencji. Dlatego, drogie Siostry Karmelitanki Misjonarki, przypominam wam, że „Chrystus kontemplowany jest tym samym Chrystusem, który żyje i cierpi w ubogich” (Vita consecrata, nr 82). Wobec trudności, jakie możecie napotykać w wypełnianiu tego trudnego zadania, zachęcam was, abyście pamiętały słowa waszego Założyciela: „Skoro jesteśmy, a jesteśmy, gotowi poddać się zamysłom Boga, nie pozostawi nas On bez światła i kierunku” (List do Juany Gracias, 26 czerwca 1860 r., nr 2).
2. Rozpoczynając prace kapitulne na Ibizie, miejscu waszej inspiracji założycielskiej, a dla Błogosławionego Francisca Palau miejscu wygnania, milczenia i rozeznania, pragnęłyście pogłębić pierwotną rację waszego istnienia. Ten powrót do korzeni, do którego Kościół z naciskiem wzywa wszystkie instytuty zakonne, nie jest nostalgicznym powrotem do przeszłości, lecz raczej przypomina drogę tych uczniów, którzy idąc do Emaus, uświadomili sobie, że ich prawdziwym przeznaczeniem był powrót do Jerozolimy, aby odkryć tam ogromne bogactwo i nowość tajemnicy Chrystusa. W ten sposób mogli wejść w nurt historii i przyczynić się do otwarcia przed ludźmi nowych horyzontów, jakie niesie orędzie Ewangelii. Zachęcam was zatem, abyście szczególnie pielęgnowały to doświadczenie bliskiego i stałego kontaktu z Chrystusem oraz z darami, które Jego Duch wylał na wasze Zgromadzenie, zgodnie z waszą karmelitańską tradycją przenikniętą kontemplacją. Ponadto w tym czasie, gdy cały Kościół obchodzi Wielki Jubileusz, upamiętniający dwa tysiące lat tajemnicy Wcielenia, staje się jeszcze bardziej oczywiste, że„Jezus jest prawdziwą nowością, która przewyższa wszelkie oczekiwania ludzkości i taką pozostanie na zawsze, poprzez kolejne epoki dziejów” (Bulla Incarnationis mysterium, nr 1).
Druga część Kapituły odbyła się w Rzymie, aby wskazać, że każdy autentyczny charyzmat spotyka się w jednym Kościele, by go ubogacać i mu służyć, przez co staje się bardziej powszechny, niczym sieć komunii pomiędzy różnymi mentalnościami i kulturami. Jest to wymiar, który ujawnia waszą duszę misyjną. W tym sensie macie – od chwili waszego założenia – piękną historię do opowiedzenia: historię bezinteresownej współpracy na zawsze ważnym polu ewangelizacji oraz służby sprawie człowieka, zwłaszcza najbardziej potrzebującego. Pragnę wyrazić za to wszystko uznanie i wdzięczność.
Pragnę jednak przede wszystkim zachęcić was do waszego projektu prorockiego głoszenia Królestwa Bożego w świecie i w historii, które są jeszcze do zbudowania, ponieważ „Duch Święty rzuca was ku przyszłości, aby wraz z wami czynić jeszcze wielkie rzeczy” (Vita consecrata, nr 110).
Kontynuujcie uważne wsłuchiwanie się w rodzące się potrzeby naszych czasów, udzielając na nie odpowiedzi, która wypływa z Serca Chrystusa i z pierwotnej misji Kościoła. Istotnie, „im bardziej żyje się Chrystusem, tym lepiej można Mu służyć w innych, posuwając się aż na krańce misji i podejmując największe ryzyko” (Vita consecrata, nr 76).
3. Na zakończenie pragnę złożyć w ręce Najświętszej Maryi Panny owoce Kapituły oraz przyszłość Zgromadzenia. Wy, które wzywacie Ją jako Patronkę pod starożytnym tytułem Matki Bożej z Góry Karmel, dobrze wiecie, że nie mogłyście znaleźć się w lepszych rękach. Ona pomoże wam walczyć z siłami grzechu, które na bardzo różne sposoby kryją się w sercu człowieka i w strukturach społecznych, otwierając w ten sposób waszego ducha na radość i nadzieję, które powinny przenikać wasze życie osobiste i wspólnotowe, wasze dzieła i waszą misję.
Z tymi serdecznymi życzeniami, wzywając niebieskiego wstawiennictwa Błogosławionego Franciszka Palau, z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, które z wielką radością rozszerzam na wszystkie wasze Siostry profeski.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana