Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW PIELGRZYMKI JUBILEUSZOWEJ SUWERENNEGO RYCERSKIEGO ZAKONU MALTAŃSKIEGO
Rzym, 19 października 2000 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Pragnę skierować serdeczne powitanie do każdego z was, Rycerzy i Dam Suwerennego Rycerskiego Zakonu Maltańskiego, którzy przybyliście do Rzymu ze wszystkich stron świata, aby celebrować Wielki Jubileusz. W sposób szczególny pozdrawiam Wielkiego Mistrza, Fra’ Andrew W. N. Bertiego, dziękując mu za uprzejme i szlachetne słowa, które zechciał do mnie skierować w imieniu zgromadzonych. Z serdeczną myślą zwracam się ku Jego Eminencji Kardynałowi Pio Laghiemu, Patronowi tegoż Suwerennego Rycerskiego Zakonu, który pragnął wziąć udział w dzisiejszym spotkaniu. Wraz z nim pozdrawiam drogiego Brata, księdza biskupa Donata de Bonisa, waszego Prałata.
To spotkanie ma szczególne znaczenie, ponieważ odbywa się w kontekście Roku Świętego 2000 i jest świadectwem głębokiej komunii, jaka łączy członków waszego Zakonu z Następcą Piotra. Przy tej okazji pragnę wyrazić władzom Zakonu, a także wszystkim tym, którzy z wielkodusznym zaangażowaniem pełnią służbę doraźnej pomocy w bazylikach rzymskich oraz w innych inicjatywach jubileuszowych, moje szczere uznanie i wdzięczność za cenny i stały wkład, jaki wnoszą w pomyślny przebieg wydarzenia jubileuszowego.
2. Wielki Jubileusz, poprzez który Kościół wspomina drugie tysiąclecie Wcielenia Słowa, jest „rokiem łaski”: rokiem odpuszczenia grzechów i kar za grzechy, rokiem pojednania zwaśnionych, rokiem licznych nawróceń oraz pokuty sakramentalnej i pozasakramentalnej. Jest to w szczególności rok związany „z udzielaniem odpustów w sposób szerszy niż w innych okresach” (Tertio millennio adveniente, 14) oraz z przywracaniem sprawiedliwości Bożej, będącej konkretnym wyrazem przykazania miłości.
Pisałem w Bulli ogłaszającej Jubileusz: „Znakiem miłosierdzia Boga, dziś szczególnie potrzebnym, jest dzieło miłości, które otwiera nasze oczy na potrzeby tych, którzy żyją w ubóstwie i na marginesie społeczeństwa. Są to sytuacje, które rozciągają się dziś na rozległe obszary społeczne i kładą swój cień śmierci na całe narody” (Incarnationis mysterium, 2).
W tym kontekście pragnę nawiązać do zasłużonych inicjatyw, jakie wasz Zakon prowadzi w różnych środowiskach moralnej i duchowej nędzy. Ożywia je wielka dyspozycyjność wobec potrzebujących, czyniąc dla nich widzialną i konkretną miłość Pana oraz Kościoła. Są to inicjatywy, które niekiedy stanowią cenną zachętę, a niemal wzór, dla wszystkich pragnących przyczynić się swoim wysiłkiem do budowania nowego świata, zdolnego przywracać godność i dawać nadzieję tym, którzy żyją uciśnieni przez współczesne formy niewoli oraz są zranieni na ciele i duchu.
3. Myślę w sposób szczególny o prorockiej służbie na rzecz zmarginalizowanych i wykluczonych, którą pełnicie z zapałem autentycznej walki o integralną promocję osoby ludzkiej. Dzięki tej szlachetnej walce w obronie i na rzecz człowieka — misji, której od wielu wieków poświęca się wasz Zakon — mogliście wznieść sztandar miłosierdzia w wielu miejscach pięciu kontynentów, gdzie choroba i ubóstwo poniżają osobę ludzką i niestety zagrażają jej przyszłości.
Jest to prawdziwa strategia miłości, która angażuje was w szpitalach, leprozoriach, zespołach ratunkowych, domach dziecka i domach opieki dla osób starszych. Wszędzie troszczycie się o realizację podstawowych celów waszego wielowiekowego Zakonu: tuitio fidei i obsequium pauperum, pamiętając zawsze o słowach Założyciela, błogosławionego Gerarda: „Nasza Instytucja będzie trwać tak długo, jak długo Bóg zechce wzbudzać ludzi pragnących czynić cierpienie lżejszym, a nędzę bardziej znośną”.
4. Najdrożsi Bracia i Siostry, w tym pozytywnym kontekście szczególne wylanie łaski Roku Jubileuszowego stanowi dla każdego z was i dla całej waszej Rodziny duchowej ponowną okazję do wierności Chrystusowi i braciom.
Jubileusz wzywa was, abyście wpatrywali się w Chrystusa, Odkupiciela człowieka i przyjmowali Go z coraz głębszą miłością i świadomością. Podczas tej waszej pielgrzymki jubileuszowej mieliście w sposób szczególny możliwość oddać się słuchaniu Ewangelii i modlitwie oraz — przystępując do Sakramentów — odnowić waszą wierność Chrystusowi. Tylko od Niego, źródła życia nieśmiertelnego, możecie czerpać nową siłę i nowe energie, aby z duchem dobrego Samarytanina wychodzić naprzeciw potrzebom ubogich, coraz bardziej widocznym i tragicznym we współczesnym świecie. Tylko z Jego pomocą będziecie mogli w każdej sytuacji odpowiadać na oczekiwania ubogich w sposób nie tylko kompetentny, lecz głęboko inspirowany miłością ewangeliczną.
Wydarzenie jubileuszowe zachęca was ponadto, abyście w środowiskach, w których działacie, byli nieustannymi świadkami autentycznej komunii braterskiej. Wzywa was do głoszenia słowem i życiem prawdy Chrystusa, aby wasza obecność stanowiła dla spotykanych osób wzór nowego współżycia ludzkiego i obywatelskiego. Niech wasze dzieła stają się uprzywilejowanymi okazjami ewangelizacji oraz pewnym punktem odniesienia dla wszystkich, którzy szczerym sercem szukają Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości.
Niech wreszcie z tej celebracji jubileuszowej zrodzi się w każdym z was nowy zapał do dawania świadectwa Ewangelii miłości w świecie zdominowanym przez egoizm i grzech. Niech wasze struktury staną się promieniującymi placówkami cywilizacji miłości oraz skuteczną realizacją nauki społecznej Kościoła.
Z tymi uczuciami, powierzając każdego z was — pielgrzymów Suwerennego Rycerskiego Zakonu Maltańskiego — niebieskiej opiece Maryi „Pocieszycielki strapionych” oraz św. Jana Chrzciciela, z serca udzielam wam szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego, jako zadatku obfitych darów i łask jubileuszowych.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana