Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZGROMADZENIA SIÓSTR FRANCISZKANEK NAUCZYCIELEK TRZECIEGO ZAKONU REGULARNEGO ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
Rzym, 06 lipca 2001 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z radością kieruję do każdej z was moje serdeczne powitanie, gdy zgromadziłyście się w Rzymie na XVIII Kapitule Generalnej Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Nauczycielek Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka. Szczególną myśl kieruję do siostry Lucetty Macik, przełożonej generalnej oraz do Rady Generalnej.
Wizytą u Następcy Piotra, przez was tak upragnioną, pragnęłyście wyrazić waszą wierność Wikariuszowi Chrystusa oraz zamiar podjęcia z odnowionym entuzjazmem współczesnych wyzwań apostolskich. To zaangażowanie odpowiada ważnemu wymiarowi waszego charyzmatu, który od kilku lat prowadzi was do przyjęcia wyraźniejszego charakteru misyjnego. Aby nieść radosne orędzie Ewangelii, dotarłyście aż do odległych regionów Afryki, obu Ameryk i Azji, a także do Kazachstanu i Kirgistanu. Korzystam z okazji, aby wyrazić moje szczere uznanie dla ofiarności, z jaką uczestniczycie w misji Kościoła w służbie ubogim i zachęcam was do kontynuowania rozpoczętego dzieła, idąc za franciszkańską tradycją życia Ewangelią „sine glossa”.
W tym duchu matka Franciszka Antonia Lampel zapoczątkowała waszą rodzinę zakonną w Grazu, w Austrii, w 1843 roku, a na tej samej drodze kontynuowała ją matka Maria Hiacynta Zahalka, poprzez nową fundację w Czechach. Wzbogaciły one o nową gałąź wielkie drzewo zasadzone przez Biedaczynę z Asyżu poprzez wasze zgromadzenie całkowicie skoncentrowane na Chrystusie, odnajdywanym w Ewangelii, celebrowanym i adorowanym w Eucharystii, obsłużonym w najmniejszych. Inspirując się istotnymi wartościami, właściwymi franciszkanizmowi, wasza Reguła opiera się na czterech podstawowych filarach: pokucie, modlitwie kontemplacyjnej, ubóstwie i mniejszości. Określa się ona ponadto poprzez uwagę skierowaną na wielkie wartości prostoty i braterstwa, które czynią was gotowymi wychodzić naprzeciw wszelkim formom ubóstwa i budować pokój w każdym kontekście społecznym. Szczególnie wymowne dla waszego stylu misyjnego jest zdanie waszej Założycielki: „Jestem tutaj z Bogiem dla was”. Słusznie często je przypominacie, aby pobudzało was do życia całkowicie oddanego służbie Panu i bliźniemu.
2. Z pewnością dziś wasz szczególny charyzmat, którym jest misja wychowawcza, wymaga kreatywności i wielkoduszności, aby docierać do ludzi wszędzie tam, gdzie się znajdują, oraz wspierać ich integralny rozwój poprzez wychowanie chrześcijańskie.
Łaska Wielkiego Jubileuszu, przez którą Pan zechciał przygotować Kościół do podjęcia wyzwań nowego tysiąclecia w nowej epoce ewangelizacji, skłania także was do odważnych wyborów, podejmowanych z mądrością ewangelicznego uczonego w Piśmie, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare (por. Mt 13, 52).
Wybory te wymagają przede wszystkim głębokiego przylgnięcia do Chrystusa, w świadomości, że – jak pisałem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte – „nie zbawi nas żadna formuła, ale konkretna Osoba oraz pewność, jaką Ona nas napełnia: Ja jestem z wami!” (nr 29). Chrystus, „którego mamy poznawać, kochać i naśladować, aby żyć w Nim życiem trynitarnym i z Nim przemieniać historię, aż osiągnie swą pełnię w niebiańskim Jeruzalem.” (tamże), musi być centrum każdego programu, każdej strategii duszpasterskiej i każdego „aggiornamento” życia zakonnego. Tylko z Nim można „wypłynąć na głębię” ku nowym horyzontom historii i iść naprzód z nadzieją, nawet wobec problemów i trudności niekiedy pozornie nie do przezwyciężenia.
Tak! Tylko z utkwionym w Chrystusie spojrzeniem możecie także dzisiaj jasno uchwycić waszą tożsamość duchową. Jest to zresztą temat pogłębionej refleksji waszego Kapituły Generalnej, której życzę upragnionych owoców dla życia zakonnego i duszpasterskiego.
3. Konfrontując się z licznymi oczekiwaniami i propozycjami, które wyznaczają waszą codzienną działalność, miejcie zawsze na uwadze, że każdy wybór i każdy program może okazać się bezowocny, jeśli nie rodzi się w kontekście indywidualnego i wspólnotowego poszukiwania świętości. Dążenie do świętości, „wysokiej miary zwyczajnego życia chrześcijańskiego” (tamże, 31), pomoże wam przekładać na spójne gesty wasze zaangażowanie w inkulturację Ewangelii, jak również nieść pokój w różnych i złożonych środowiskach, w których działacie, często zdominowanych przez logikę przemocy i śmierci.
Abyście, wierne waszemu franciszkańskiemu charyzmatowi, mogły dawać świadectwo wielkiego przykazania Miłości, przeżywając je z radością i wytrwałą cierpliwością, konieczne jest, by wasze wspólnoty i dzieła były prawdziwymi domami i szkołami braterstwa, gdzie duchowość komunii ukazuje się jako styl życia i podstawowa zasada wychowawcza. W tym celu doceniajcie wkład wszystkich sióstr, także tych starszych, które są nosicielkami cennego dziedzictwa doświadczenia i dojrzałości.
Jestem pewien, że z waszego świadectwa i modlitwy zrodzi się oczekiwany rozkwit powołań, który przyniesie nową życiodajną siłę i obfite owoce starożytnemu i płodnemu drzewu waszego Instytutu. Nie zapominajcie zwłaszcza, iż kontemplacja i słuchanie słowa Bożego stanowią wewnętrzną siłę każdej działalności apostolskiej oraz bijące serce gorliwego i harmonijnego życia zakonnego.
W waszym codziennym zaangażowaniu duchowym i misyjnym niech będzie wam bliska – jako nauczycielka wiary i nadziei – Dziewica Maryja. Jej powierzam waszą misję wychowawczą, wasze pragnienie służenia braciom, a także prace i wielkoduszne postanowienia Kapituły Generalnej, którą przeżywacie.
Za wstawiennictwem świętego Franciszka i świętej Klary z Asyżu wypraszam u Pana dla Zgromadzenia niebieskie dary pokoju i dobra, a wam, waszym siostrom oraz wszystkim powierzonym waszej trosce duszpasterskiej z serca udzielam specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana