Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW PIELGRZYMKI ZORGANIZOWANEJ PRZEZ OBLATÓW NAJŚWIĘTSZEGO SERCA Z OKAZJI SETNEJ ROCZNICY URODZIN ZAŁOŻYCIELA
Rzym, 15 września 2001 r.
Najdrożsi Oblaci i Oblatki Najświętszego Serca!
1. Jest dla mnie wielką radością spotkać się z wami w kontekście uroczystych obchodów setnej rocznicy urodzin waszego Założyciela, Sługi Bożego księdza Franciszka Mottoli. Był on hojnym i światłym kapłanem waszej drogiej diecezji; pozostawił głęboki ślad w życiu kościelnym oraz w kontekście kulturowym i społecznym, w którym żył, rozszerzając oddziaływanie swej działalności apostolskiej daleko poza granice Kalabrii.
Pozdrawiam przede wszystkim księdza biskupa Domenica Cortese, biskupa Mileto-Nicotera-Tropea, i dziękuję mu za uprzejme słowa, którymi stał się wyrazicielem wspólnych uczuć, trafnie przypominając postać i duchowe przesłanie księdza Mottoli. Ten serdeczny gest kieruję także do was, najdrożsi Bracia i Siostry, członkowie wielkiej Rodziny oblackiej. Wam tutaj obecnym, jak również wszystkim duchowym synom i córkom Sługi Bożego, pragnę przekazać moje pozdrowienie wraz z żywym uznaniem dla waszego ofiarnego świadectwa ewangelicznego, zwłaszcza pośród ubogich i potrzebujących.
2. Jak słusznie podkreślił wasz Biskup, słowem kluczem życia, duchowości oraz działalności duszpasterskiej i charytatywnej księdza Mottoli jest „ofiarowanie”. Obdarzony żywą osobowością i wielką wrażliwością, podjął on już w latach formacji kapłańskiej wymagającą ascezę, podtrzymywaną codzienną modlitwą, by opanować swój porywczy charakter i coraz bardziej upodabniać się do Chrystusa. W Regulaminie życia napisał: „Głównym kołem mojej duchowej egzystencji będzie zawierzenie – pełne i absolutne – Sercu Jezusa”. To całkowite oddanie Chrystusowi znajduje swój ośrodek i istotę w Eucharystii i przybiera postać bezwarunkowego „ofiarowania” Bogu i braciom.
Z tego założenia wyrasta w doświadczeniu księdza Mottoli harmonijna synteza kontemplacji i działania, nierozdzielnych między sobą, zgodnie ze znaną zasadą: „Contemplare et contemplata aliis tradere”. Wzorem takiej drogi duchowej jest Najświętsza Maryja Panna, do której wasz Założyciel uciekał się z synowską ufnością, naśladując Ją zarówno w „kontemplacji”, jak i w „służbie”, oraz wskazując swoim Oblatom tę doskonałą integrację jako prawdziwą „świętość społeczną”, formę apostolatu skuteczną w naszych czasach.
Ta wzniosła duchowość, która nie rezygnując z prymatu kontemplacji, pobudza do życia radami ewangelicznymi w świecie i do przyjmowania potrzeb braci, musiała przynieść liczne owoce inicjatyw i dzieł na rzecz ubogich i potrzebujących. Z serca życzę, aby obchody stulecia stały się dla was wszystkich mocnym bodźcem do pogłębiania i szerzenia skarbu duchowości i apostolstwa, jaki ten ukochany Sługa Boży wam przekazał.
3. Pragnę teraz zwrócić się w sposób szczególny do was, drodzy Kapłani Najświętszego Serca, którzy przeżywacie swoją tożsamość kapłanów diecezjalnych w duchu i według ideałów księdza Mottoli. Szerzcie przez wasze osobiste świadectwo i wasze apostolstwo wielkie wartości powierzone wam przez Założyciela. Umiejcie być — używając jego sugestywnego obrazu — „cenobitami” drogi. Lubił powtarzać: „Apostolstwo czynu — przez które odrzuciliśmy celę i pozostaliśmy wędrowcami po świecie — wypływa z pełni kontemplacji: jak z pól śnieżnych bierze się siła rzek, które jednak wracają do morza, spragnione błękitu, aby zostać na nowo wchłonięte przez słońce”.
Słowo serdeczności i zachęty kieruję również do was, drogie Oblatki Najświętszego Serca. Idąc za nauczaniem księdza Mottoli, wyrażacie wasze całkowite oddanie Bogu i cierpiącym braciom nie w samotności klasztoru, lecz w często gorączkowym rytmie świata, harmonizując modlitwę i działanie, szukanie Boga i świadectwo miłości. Kochajcie i strzeżcie zazdrośnie tego charyzmatu dla dobra Kościoła i społeczeństwa. Wasz Założyciel przypomina wam, że macie „dążyć do duchowej doskonałości poprzez modlitwę kontemplacyjną i apostolstwo: pozostawać w świecie, aby być bardziej gotowymi usłyszeć głos bólu i samotności”.
Wy również, drodzy Oblaci świeccy, umiejcie być świadkami tej kontemplacji, do której każdy chrześcijanin — młody czy dorosły, żyjący w celibacie czy w małżeństwie — jest powołany zgodnie z obowiązkami swego stanu. Umocnieni tą duchowością będziecie w stanie odnawiać otoczenie, w którym żyjecie, poprzez odpowiednie inicjatywy modlitewne, jak na przykład „Piątki w Corello”, oraz zaangażowanie obywatelskie i społeczne, jak już czynicie, wspierając wielu młodych bezrobotnych.
Moja myśl kieruje się wreszcie do Konsekrowanych Najświętszego Serca, które zachęcam, aby żyły charyzmatem oblackim w oddaniu Panu i braciom, hojnie współpracując w życiu i działaniach wspólnoty parafialnej oraz podejmując animację życia rodzinnego, by sprzyjać „powrotowi Chrystusa do rodzin”.
4. Najdrożsi Bracia i Siostry, wasza Rodzina duchowa, choć przy zachowaniu autonomii poszczególnych grup, żyje w stałej komunii ideałów i podejmuje wspólne inicjatywy. Idźcie dalej z hojnością i dalekowzrocznością tą drogą prawdziwie ewangeliczną i kościelną!
Niech pobudza was przykład Założyciela, zawsze gotowego iść za Chrystusem także wtedy, gdy musiał stawić czoła długim latom choroby — prawdziwej drodze krzyżowej, która dopełniła jego upodobnienia do Chrystusa Ukrzyżowanego. „Usque ad sanguinem!” — zwykł mawiać. Fizyczne unieruchomienie nie zatrzymało, przeciwnie: uczyniło jeszcze intensywniejszym i skuteczniejszym promieniowanie jego wpływu, głęboko poruszając sumienia i pozostawiając dziedzictwo duchowe, które do dziś wydaje owoce dobra.
Powierzam was macierzyńskiemu wstawiennictwu Madonny z Rumunii, szczególnej Patronki Tropei, kochanej i czczonej przez księdza Mottolę synowskim uczuciem, i z serca udzielam wam, tu obecnym, wszystkim Oblatom i Oblatkom Najświętszego Serca oraz wszystkim, których spotykacie w waszej codziennej posłudze, szczególnego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana