Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ FRANCISZKAŃSKIEGO ZAKONU ŚWIECKICH
Rzym, 22 listopada 2002 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Przyjmuję was wszystkich z radością i do każdego z was kieruję moje serdeczne powitanie: do członków Prezydium Międzynarodowej Rady Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, zarówno nowej, jak i poprzedniej, do wszystkich uczestników Dziesiątej Kapituły Generalnej oraz poprzez was, do wszystkich Franciszkanów Świeckich i członków Młodzieży Franciszkańskiej obecnych na świecie.
Podczas tej Kapituły Generalnej doprowadziliście do końca aktualizację waszego podstawowego ustawodawstwa. Macie teraz w rękach Regułę, zatwierdzoną przez mojego poprzednika Pawła VI, szczęśliwej pamięci, 24 czerwca 1978 roku; Rytuał, zatwierdzony 9 marca 1984 roku; Konstytucje generalne, ostatecznie zatwierdzone 8 grudnia 2000 roku; oraz Statut Międzynarodowy, zatwierdzony podczas tej Kapituły. Teraz trzeba patrzeć w przyszłość i wypłynąć na głębię: Duc in altum!
Kościół oczekuje od Franciszkańskiego Zakonu Świeckich tego jednego i jedynego, wielkiej służby dla sprawy Królestwa Bożego w dzisiejszym świecie. Pragnie on, aby wasz Zakon był wzorem jedności organicznej, strukturalnej i charyzmatycznej na wszystkich poziomach, tak aby ukazywał się światu jako „wspólnota miłości” (Reguła OFS 26). Kościół oczekuje od was, Franciszkanów Świeckich, odważnego i konsekwentnego świadectwa życia chrześcijańskiego i franciszkańskiego, ukierunkowanego na budowanie świata bardziej braterskiego i ewangelicznego dla urzeczywistnienia Królestwa Bożego.
2. Refleksja podjęta podczas tej Kapituły nad „żywą wzajemną komunią w Rodzinie franciszkańskiej” skłania was do coraz większego zaangażowania w promowanie spotkania i porozumienia najpierw wewnątrz waszego Zakonu, następnie wobec innych braci i sióstr franciszkańskich, a wreszcie, z największą troską, jak chciał św. Franciszek, w relacji z hierarchiczną władzą Kościoła.
Odnowione ustawodawstwo daje wam znakomite narzędzia do pełnej realizacji i wyrażenia jedności waszego Zakonu oraz komunii z Rodziną franciszkańską w określonych ramach. Przewidziana jest przede wszystkim posługa animacji i przewodzenia Bractwom, „koordynowanym i powiązanym zgodnie z normą Reguły i Konstytucji”; posługa ta jest niezbędna dla komunii między Bractwami, dla uporządkowanej współpracy między nimi oraz dla jedności Franciszkańskiego Zakonu Świeckich (por. Konstytucje Generalne OFS 29,1). Ważna jest następnie „asystencja duchowa jako podstawowy element komunii”, sprawowana kolegialnie na poziomie regionalnym, narodowym i międzynarodowym (Konstytucje Generalne OFS 90,3). Decydujące znaczenie ma wreszcie kolegialna posługa altius moderamen, „powierzona przez Kościół Pierwszemu Zakonowi Franciszkańskiemu i Trzeciemu Zakonowi Regularnemu”, z którymi od wieków związane jest Bractwo Świeckie (por. Konstytucje Generalne OFS 85,2; 87,1).
Gorąco życzę, aby nowa Prezydencja Międzynarodowej Rady Franciszkańskiego Zakonu Świeckich (CIOFS) kontynuowała drogę podjętą przez poprzednią ku celowi, którym jest prawdziwe i jedno ciało, w wierności charyzmatowi otrzymanemu od św. Franciszka i w zgodzie z zasadniczymi liniami odnowionego ustawodawstwa waszego Zakonu.
3. Podczas spotkania, które odbyłem ponad dwadzieścia lat temu, 27 września 1982 roku, z uczestnikami Zgromadzenia Generalnego waszej Rady Międzynarodowej, zachęcałem was: „Studiujcie, miłujcie, żyjcie Regułą Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, zatwierdzoną dla was przez mojego poprzednika Pawła VI. Jest ona autentycznym skarbem w waszych rękach, zestrojonym z duchem Soboru Watykańskiego II i odpowiadającym temu, czego Kościół od was oczekuje” (Insegnamenti, V/3, 1982, s. 613). Cieszę się, że mogę dziś skierować do was podobne słowa: studiujcie, miłujcie, żyjcie także waszymi Konstytucjami Generalnymi! Zachęcają was one do przyjęcia pomocy, która dla wypełnienia woli Ojca jest wam ofiarowana przez pośrednictwo Kościoła, przez tych, którzy zostali w nim ustanowieni przełożonymi, oraz przez współbraci.
Jesteście powołani, aby wnieść własny wkład, inspirowany osobą i przesłaniem św. Franciszka z Asyżu, w przyspieszenie nadejścia cywilizacji, w której godność osoby ludzkiej, współodpowiedzialność i miłość będą rzeczywistością żywą (por. Gaudium et spes, 31 i nast.). Macie pogłębiać prawdziwe fundamenty powszechnego braterstwa i wszędzie tworzyć ducha gościnności oraz atmosferę braterstwa. Angażujcie się z mocą przeciw wszelkim formom wyzysku, dyskryminacji i marginalizacji oraz przeciw każdej postawie obojętności wobec innych.
4. Wy, Franciszkanie Świeccy, z powołania żyjecie przynależnością do Kościoła i do społeczeństwa jako rzeczywistościami nierozdzielnymi. Dlatego wymaga się od was przede wszystkim osobistego świadectwa w środowisku, w którym żyjecie: „wobec ludzi; w życiu rodzinnym; w pracy; w radościach i cierpieniach; w spotkaniu z ludźmi, wszystkimi braćmi w tym samym Ojcu; w obecności i uczestnictwie w życiu społecznym; w braterskiej relacji ze wszystkimi stworzeniami” (Konstytucje Generalne OFS 12,1). Być może nie będzie się od was wymagało męczeństwa krwi, ale z pewnością wymaga się konsekwentnego świadectwa wytrwałości w wypełnianiu obietnic złożonych na chrzcie i bierzmowaniu, odnowionych i potwierdzonych przez profesję w Franciszkańskim Zakonie Świeckich. Na mocy tej profesji Reguła i Konstytucje Generalne powinny stanowić dla każdego z was punkt odniesienia w codziennym doświadczeniu, począwszy od specyficznego powołania i określonej tożsamości (por. Promulgacja Konstytucji Generalnych OFS). Jeśli rzeczywiście jesteście pobudzani przez Ducha do osiągnięcia doskonałości miłości w waszym stanie świeckim, „sprzeczna z tym byłaby postawa człowieka pogodzonego z własną małością, zadowalającego się minimalistyczną etyką i powierzchowną religijnością.” (Novo millennio ineunte, 31). Trzeba z przekonaniem angażować się w tę „wysoką miarę zwyczajnego życia chrześcijańskiego”, do której zaprosiłem wiernych na zakończenie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 (tamże).
5. Nie chcę zakończyć tego Orędzia bez polecenia wam, abyście uznali waszą rodzinę za uprzywilejowaną przestrzeń przeżywania zaangażowania chrześcijańskiego i powołania franciszkańskiego, dając w niej miejsce modlitwie, słowu Bożemu i katechezie chrześcijańskiej oraz troszcząc się o poszanowanie każdego życia od jego poczęcia i w każdej sytuacji aż do śmierci. Trzeba sprawić, aby wasze rodziny „potrafiły coraz bardziej przekonująco ukazywać, że możliwe jest przeżywanie małżeństwa w sposób całkowicie zgodny z zamysłem Bożym oraz z prawdziwymi potrzebami ludzi – samych małżonków, a nade wszystko dzieci, istot jeszcze bardziej wrażliwych” (Novo millennio ineunte, 47).
W tym kontekście zachęcam was do ponownego sięgnięcia po Różaniec święty, który zgodnie ze starożytną tradycją „szczególnie sprzyja gromadzeniu się rodziny. Kierując wzrok na Jezusa, poszczególni jej członkowie odzyskują na nowo również zdolność patrzenia sobie w oczy, by porozumiewać się, okazywać solidarność, wzajemnie sobie przebaczać, by żyć z przymierzem miłości odnowionym przez Ducha Bożego.” (Rosarium Virginis Mariae, 41). Czyńcie to, patrząc na Dziewicę Maryję, pokorną służebnicę Pana, otwartą na Jego słowo i na wszystkie Jego wezwania, którą Franciszek otaczał niewypowiedzianą miłością i którą ogłosił Opiekunką i Orędowniczką Rodziny franciszkańskiej. Okazujcie jej swoją gorącą miłość, naśladując jej bezwarunkową gotowość do pomocy i oddając się pełnej ufności i świadomości modlitwie. (por. Reguła OFS 9).
Z tymi życzeniami udzielam z serca wam, Franciszkanom Świeckim oraz wam, członkom Młodzieży Franciszkańskiej, specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana