Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA CÓREK ŚWIĘTEJ ANNY
Rzym, 19 grudnia 2002 r.
Najdroższe Siostry, Córki świętej Anny!
1. Z okazji waszej Kapituły Generalnej zechciałyście spotkać się z Następcą Piotra, aby ponownie potwierdzić głęboką więź, jaka łączy was ze Stolicą Apostolską. Ciesząc się z możliwości przyjęcia was, do każdej kieruję serdeczne powitanie.
W szczególności składam gratulacje nowej Matce Generalnej, siostrze Annie Marii Luisie Prandina, zapewniając ją o modlitewnej pamięci w intencji owocnego wypełniania ważnych zadań, które zostały jej powierzone. Wszystkim wyrażam uznanie za to, czego wasze Zgromadzenie dokonuje z ofiarną wiernością nauczaniu błogosławionej Róży Gattorno. Spotykając się z wami tutaj obecnymi, pragnę przekazać moje serdeczne pozdrowienie wszystkim pozostałym „gałęziom” waszej Rodziny duchowej, które zachęcam do dalszego podążania obraną drogą pod opieką świętej Anny, Matki Niepokalanej.
2. Zgromadzenie Kapitulne, podczas którego rozważacie temat: „Wierność Duchowi, z Chrystusem i matką Różą, aby wejść w „procesy historyczne”, wypływając na głębię z paschalnym optymizmem”, stanowi sprzyjającą okazję do wdzięcznej pamięci o przeszłości, do przeżywania teraźniejszości z pasją oraz do otwarcia się z ufnością na przyszłość, dziękując Ojcu niebieskiemu za to, co pozwolił wam dotąd zrealizować.
Wasz Instytut w minionym sześcioleciu jeszcze bardziej rozszerzył swoją obecność misyjną, oddając się służbie wielu potrzebującym, zwłaszcza w dziedzinach edukacji, promocji człowieka, ochrony zdrowia i opieki nad osobami starszymi. Wasze działanie znalazło zachętę i impuls w adhortacjach apostolskich, które zebrały wskazania synodów kontynentalnych, odbytych w przygotowaniu do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Jak same podkreśliłyście, teksty te stanowią podłoże i „gramatykę” właściwego poznania rzeczywistości, w której żyje i powinna działać także wasza Kongregacja.
„O słodki Jezu, kto Cię miłuje, umie dobrze mówić! A zatem, córko, miłuj i czyń, co chcesz, bo wszystko uczynisz dobrze”. Wasza Założycielka posłała was w świat w tym duchu i do niego pragniecie nadal się odwoływać, przeżywając waszą konsekrację zakonną.
3. Najdroższe, w nowym tysiącleciu, które dopiero się rozpoczęło, potrzebne są przenikliwe oczy, by rozpoznać dzieło, którego dokonuje Chrystus, oraz wielkie serce, by stać się Jego narzędziami (por. Novo millennio ineunte, 58). Oto zatem zasadnicze znaczenie modlitwy, aby móc uchwycić znaki i narzędzia Odkupiciela. Przypomina wam o tym również dzisiaj Matka Róża Gattorno: „Modlitwa jest kluczem łask: ona otwiera skarby Pana”.
Sercem każdej waszej wspólnoty niech będzie Eucharystia, żywa obecność Chrystusa między ludźmi. Często trwajcie w towarzystwie Jezusa eucharystycznego. Wasza Założycielka zwykła powtarzać: „Przed Jezusem czas nie ma czasu”.
Jeśli przywykniecie kontemplować oblicze Chrystusa w ciszy modlitwy, będziecie mogły rozpoznać Go w każdej napotkanej osobie. W tym roku, który ogłosiłem Rokiem Różańca, starajcie się kontemplować oblicze Odkupiciela spojrzeniem Maryi, zwłaszcza dzięki codziennemu odmawianiu Różańca świętego. Jak napisałem w Liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae, „W powściągliwości swych elementów skupia w sobie głębię całego przesłania ewangelicznego, którego jest jakby streszczeniem” (nr 1). To w szkole Maryi łatwiej uczymy się rozeznawać priorytety naszej pracy apostolskiej.
4. Najdroższe Siostry, nawet jeśli niepokoi was spadek liczby osób zakonnych i osłabienie sił we Włoszech, nie powinnyście tracić ducha. Bóg nie odmawia swego wsparcia tym, którzy z ufnością Mu służą. Od was wymaga się przede wszystkim, abyście poświęciły się miłowaniu i służbie Panu, wydając swoje siły dla dobra Jego Ciała mistycznego (por. Vita consecrata, 104). Naśladując waszą Założycielkę, umiejcie ufać Bogu i — „ponieważ dzieło jest Jego, On zatroszczy się o wszystko”: od Jezusa i od Jego Ducha wypłynie siła, która pozwoli wam umacniać obecne dzieła i poprowadzi was ku nowym celom apostolskim i misyjnym, aby nieść radość Bożej miłości licznym osobom oczekującym konkretnych gestów ewangelicznej miłości.
Takie jest gorące życzenie, jakie kieruję do całego waszego Instytutu. W bliskości świętych Świąt Bożego Narodzenia z radością składam każdej z was szczere i serdeczne życzenia, a przyzywając nad wami i nad waszym Zgromadzeniem opieki Niepokalanej oraz błogosławionej Róży Gattorno, z serca udzielam wam mojego Błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana