Leon XIV
WEZWANIE DO ODNOWY SPOSOBU PRZEŻYWANIA WŁASNEGO POWOŁANIA. PRZEMÓWIENIE DO ZGROMADZENIA FEDERACJI MNISZEK KLARYSEK KAPUCYNEK WE WŁOSZECH
Rzym, Sala Konsystorza, 21 września 2026 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami! Można też powiedzieć: „Pokój i dobro!”.
Drogie siostry, bracia, dzień dobry i witam was wszystkich!
Bardzo się cieszę, że mogę się z wami spotkać i przeżyć razem z wami tę chwilę refleksji. Punktem wyjścia będzie dla nas dzisiejsza liturgia, w święto św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty.
W Liście do Efezjan św. Paweł tak zachęca: „postępujcie w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością […] jedna jest nadzieja, do której zostaliście powołani” (Ef 4, 1-2.4).
Jest to wezwanie do wierności, na które wasza Federacja odpowiada zgodnie z charyzmatem św. Klary i św. Franciszka, poprzez modlitwę kontemplacyjną, ubóstwo i całkowite przylgnięcie do Ewangelii. W tym kontekście na uznanie zasługuje podjęta przez was praca nad ponownym opracowaniem i aktualizacją Konstytucji, w których znalazły syntezę uwagi wielu osób. Przypomniano w nich, że „pierwszym i podstawowym obowiązkiem wszystkich zakonników powinna być kontemplacja rzeczy Bożych oraz ustawiczne zjednoczenie z Bogiem w modlitwie” (Konstytucje, 60; por. KPK, kan. 663). Jak pisała św. Klara do św. Agnieszki Czeskiej: „Umieść swój umysł w zwierciadle wieczności, umieść swą duszę w blasku chwały, umieść swe serce w obrazie Boskiej istoty i przez kontemplację przemieniaj się cała w obraz Jego Bóstwa” (Trzeci list do bł. Agnieszki Czeskiej, 12-13; FF 2888).
I właśnie z „umysłem w zwierciadle wieczności” zachęcam was, abyście patrzyły zarówno na czasy obecne, z ich dramatami i niepewnością, jak i na wyzwania waszego „małego świata”, bogatego swoją przeszłością i powołanego do patrzenia z nadzieją w przyszłość. Zwłaszcza niewielka liczba powołań mogłaby skłaniać niektórych do zamykania się w sobie lub wycofania. Chcę jednak powtórzyć wam to, co powiedziałem o przyszłości diecezji i seminariów we Włoszech. Spróbujmy zmienić perspektywę, z jakiej patrzymy na tę rzeczywistość. Jej trudności mogą bowiem pomóc nam odkryć lub odkryć na nowo nieoczekiwane możliwości, „nie tyle pod względem liczebności, ile jakości propozycji” (Przemówienie do pielgrzymów z diecezji Toskanii, 11 października 2025 r.). Przypomina nam o tym dzisiejsza Ewangelia, w której czytamy: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają” (Mt 9, 12). Zmniejszająca się liczebność wspólnot – i wynikająca z tego obawa przed utratą własnej autonomii – nie powinny niepokoić ani odbierać nadziei, lecz raczej pobudzać do odnowy sposobu przeżywania własnego powołania oraz do jeszcze większego zaangażowania w duchowe towarzyszenie tym, którzy pukają do drzwi klasztorów, a także do budowania radosnych i żywych wspólnot, w których można doświadczyć bliskości z Bogiem, serdeczności, komunii i autentyczności relacji. Powołania nie rodzą się z zastosowania strategii organizacyjnych ani z kampanii opracowanych przy biurku, lecz z modlitwy, zażyłości z Ewangelią, ciszy, umiejętności wzajemnego przyjmowania siebie wraz ze swoimi niedoskonałościami (por. Ga 6, 2), z poczucia, że jest się częścią całości, która tworzy jedność. Dla takiego życia Pan nie wymaga od nas nieskazitelności, lecz tego, abyśmy pokornie, dzień po dniu, pozwalali kształtować się Jego łasce.
Daje nam to sposobność, aby powiedzieć o innym ważnym zagadnieniu: formacji, zarówno początkowej, jak i stałej. Formujcie siebie i innych do życia klauzurą w duchu głębokiej komunii między sobą i z Kościołem; do ciszy, która w społeczeństwie zdominowanym przez pośpiech i hałas pozwala odczuć potrzebę czasu i przestrzeni, w których można się zatrzymać i rozeznawać, bez obawy, że utraci się „ulotną chwilę”.
Na tym zresztą polega także szczególny wymiar misyjny powołania klauzurowego. Psalm 19, również zaczerpnięty z dzisiejszej liturgii, mówi: „Nie jest to słowo, nie są to mowy, których by dźwięku nie usłyszano; ich głos się rozchodzi na całą ziemię i aż po krańce świata ich mowy” (ww. 4-5). Uformowane w szkole Ewangelii, jesteście wezwane przez Pana, aby być Jego świadkami w ciszy i kontemplacji, stając się w dziejach żywą i prorocką pamięcią Dobrej Nowiny.
Jako siostry św. Klary macie ponadto do głoszenia szczególne orędzie, które wyraża się przede wszystkim poprzez zachowywanie Reguły i waszych Konstytucji. Do istoty waszego powołania i waszej misji należy życie Ewangelią poprzez pozostawienie wszystkiego, co należy do świata, oraz całkowite i nieustanne zwrócenie się ku pierwszej i jedynej Miłości waszego życia. Oznacza to prostotę i umiar, oderwanie od rzeczy, oddanie siebie w posłuszeństwie, przejrzystość, życie proste, a zarazem radykalne i wymagające – cenny znak wierności, zwłaszcza w zglobalizowanym i niespokojnym świecie, w którym, jak się wydaje, utracono upodobanie i zdolność do „zapuszczania korzeni” (por. Franciszek, konst. apost. Vultum Dei quærere, 35).
Dlatego, najdroższe, chciałbym na zakończenie powrócić do pytania postawionego przez waszego Asystenta Federacji: „Czy żeńskie klasztory klauzurowe mogą udzielić odpowiedzi na pytania o sens, jakie stawia sobie dzisiejsza ludzkość?”. Aby na nie odpowiedzieć, wskazywał wam cztery środki, które uważam za ważne: wzajemne słuchanie; koinonię, jako wspólnotę dążeń, aby uniknąć izolacji; diakonię, aby służyć i pracować razem; martyrię, aby dawać świadectwo Ewangelii. Pozostawiam je wam jako pewne drogi waszego wędrowania.
Drogie Siostry, dziękuję wam za to, co czynicie, i za to, kim jesteście: „pochodniami, strażniczkami dla Kościoła i świata” (Franciszek, Orędzie do mniszek kontemplacyjnych, 21 listopada 2018 r.), znakami obecności królestwa Bożego na ziemi.
Cieszę się, że mogłem się z wami spotkać i, przyzywając wstawiennictwa Maryi, świętych Franciszka i Klary z Asyżu oraz bł. Marii Lorenzy Longo, z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana