Leon XIV
KLASZTORY POWINNY BYĆ OAZAMI MILCZENIA, A NIE MIEJSCAMI WALKI O PRZETRWANIE. PRZEMÓWIENIE DO MIĘDZYNARODOWEJ KOMISJI MNISZEK DOMINIKANEK KONTEMPLACYJNYCH
Rzym, Sala papieży, 30 września 2026 r.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami.
Siostry i Bracia, dzień dobry!
Bardzo się cieszę, że mogę się z wami spotkać niedługo po uznaniu heroiczności cnót Służebnicy Bożej s. Marii Petry Giordano, profeski Zakonu Kaznodziejskiego, która uczyniła wiarę i powołanie trwałymi punktami odniesienia w swoim życiu konsekrowanym.
Wiara i powołanie mogą wyznaczyć kierunek także naszemu spotkaniu, aby raz jeszcze potwierdzić, że powołanie kontemplacyjne, w duchu dominikańskim i w całym Kościele, nie znajduje się na marginesie misji, lecz stanowi jej bijące serce (por. Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 40; Constitutionum Fratrum Ordinis Prædicatorum, 2025, nn. 142.144).
Zresztą z pism Jordana z Saksonii, bezpośredniego następcy św. Dominika, wynika, że już od samych początków mniszki z pierwszych wspólnot żeńskich, oddając się przede wszystkim modlitwie kontemplacyjnej i studium, przez pokutę towarzyszyły przepowiadaniu braci, uczestnicząc w tym samym charyzmacie.
Zasada św. Tomasza z Akwinu, według której przekazuje się innym owoce własnej kontemplacji (por. Summa Theologiæ, II-II, q. 188, a. 6), podejmuje intuicję św. Dominika, zgodnie z którą każde słowo głoszenia, aby było prawdziwe, musi wypływać z ciszy, słuchania, modlitwy i głębokiej więzi z Bogiem. To właśnie kontemplacja, «„oddech” naszej relacji z Bogiem» (Franciszek, Audiencja generalna, 5 maja 2021 r.), milczące zatrzymanie, podczas którego przyjmujemy Słowo i pozwalamy, aby nas przemieniało, pozwala nam coraz lepiej poznawać w Nim rzeczy i ludzi, a następnie przekazywać innym to, czego doświadczyliśmy i co zrozumieliśmy.
W tym zawiera się w szczególności wezwanie skierowane do was, Przewodniczących Federacji. Wasza obecność podczas wizytacji klasztorów oraz w animowaniu Federacji, niezależnie bowiem od koniecznych aspektów administracyjnych, ma czynić was przede wszystkim strażniczkami tych wartości (por. Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Instrukcja Cor orans, 117).
Św. Dominik, o którym mówi się, że nade wszystko pragnął rozmawiać z Bogiem albo mówić o Bogu, nauczył was wzrastać w takim właśnie stylu. Dobrze zatem, aby także wizytacje były zawsze przede wszystkim czasem wspólnego spotkania z Panem na modlitwie, we wzajemnym słuchaniu, we wspólnotowym upomnieniu i pojednaniu.
W związku z tym wasze Konstytucje (por. n. 46) przypominają o konieczności troskliwego przestrzegania wartości o fundamentalnym znaczeniu dla życia klauzurowego: ciszy. Wiernie pielęgnowana będzie ona dla was cenna nie tylko po to, aby strzec całej obserwancji i sprzyjać spokojowi w klasztorze, lecz także po to, aby spoglądać w głąb samych siebie, dostrzegać potrzeby sióstr we wspólnocie oraz innych ludzi.
Zachowanie ciszy jest aktem woli angażującym całą osobę i pomagającym budować trwałe relacje, ponieważ są one ożywiane przez Słowo Boże. Oznacza tworzenie przestrzeni wolności i prawdy, w których można zachować wewnętrzne skupienie, stawać się wrażliwymi na głos tych, którzy «się nie liczą», oraz dojrzewać w mądrości i wielkoduszności.
Jest to szczególnie ważne w świecie naznaczonym pośpiechem, w którym wszystko musi być natychmiast widoczne, a każdą pustkę trzeba szybko wypełnić. W ciszy bowiem można usłyszeć pytania, które stawia sobie każdy człowiek, lecz na które nie zawsze łatwo odpowiedzieć samemu. Dlatego konieczne jest, aby wasze wspólnoty stawały się oazami prawdziwego i głębokiego pokoju, gdzie milknie chaotyczny niepokój związany ze sprawami zewnętrznymi i można wsłuchać się w głos Boga.
Wasze doświadczenie jako Przewodniczących Federacji prowadzi was również do spotkania z trudnymi sytuacjami: starzejącymi się wspólnotami, liczbą zgonów przewyższającą liczbę nowych powołań, zmniejszającą się zdolnością do pracy i wynikającymi z tego problemami ekonomicznymi, zarządzaniem dużymi i kosztownymi nieruchomościami, a także wyzwaniami, takimi jak wspólna formacja, międzykulturowość oraz organizowanie struktur służących komunii.
Wkrada się wówczas pokusa „ducha przetrwania”, który prowadzi do izolowania się i ograniczania zobowiązań, w złudnym przekonaniu, że w ten sposób wystarczą nieliczne pozostałe siły, aby nie być zależnym od innych albo nie musieć likwidować klasztorów.
Wobec tego zachęcam was, abyście nie pytały przede wszystkim o to, jak utrzymać pustoszejące struktury. Słuchajcie raczej, czego Duch Święty domaga się dzisiaj od dominikańskiego życia kontemplacyjnego, świadome, że przed dziełami, którymi trzeba zarządzać, jest powołanie, na które trzeba odpowiedzieć, jest ogień, który płonie i któremu nie można pozwolić zgasnąć, jak mówiła św. Katarzyna ze Sieny (por. Dialog o Bożej Opatrzności, rozdz. XCI-XCII).
Drogie Siostry, pomimo obecnych problemów nigdy nie traćcie ducha. Wasza służba Kościołowi jest cenna: pełnijcie ją nadal z ufnością, w komunii i z rozeznaniem, zjednoczone, choć nie ujednolicone, wierne tradycji i otwarte na to, co nowe, kontemplacyjne, ponieważ potraficie przynosić świat przed oblicze Boga.
Niech Dziewica Maryja, przyzywana w modlitwie różańcowej, uczy was każdego dnia dostrzegać niewidzialne działanie Pana i z pomocą Jego łaski wylewać także na rany ludzkości naszych czasów oliwę pocieszenia i wino nadziei (por. Mszał Rzymski, Prefacja zwykła VIII).
Dziękuję wam za dar, jakim jesteście i z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana