1980.09.14 – Siena – Jan Paweł II, Św. Katarzyna – nauczycielka pobożności maryjnej. Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański

 
Jan Paweł II

ŚW. KATARZYNA – NAUCZYCIELKA POBOŻNOŚCI MARYJNEJ. ROZWAŻANIE PRZED MODLITWĄ ANIOŁ PAŃSKI

Siena, 14 września 1980 r.

 

„Anioł Pański” wzywa nas, bracia i dzieci najmilsze, do rozważenia raz jeszcze tajemnicy Wcielenia Słowa. Sądzę, że w kontekście dzisiejszej uroczystości nie ma słów bardziej odpowiednich niż te, którymi mówiła o tym i pisała św. Katarzyna.

Szczęśliwym zbiegiem okoliczności urodzona w dniu święta Zwiastowania, odczuwa w sposób zupełnie szczególny wielkość tej wzniosłej tajemnicy: „Jest pożyteczne, a nawet konieczne, byśmy wiedzieli, ja i wy, że Pan Jezus Chrystus, prawdziwy Syn Boga, przyjął naszą ludzką naturę, cierpiał i umarł dla naszego wyzwolenia. Wiedzieć o tym muszę dla mego wybawienia, tak iż wierząc i rozważając tę prawdę – serce moje rozpala się miłością ku Temu, który tak bardzo mnie umiłował”.

Oto wiara w tę prawdę rozpala jej serce miłością, sprawiając, że do wysławiania zamysłu Boga i dzieła odkupienia dokonanego przez Jego Syna, Katarzyna dodaje pochwałę wyjątkową „chwalebnej Dziewicy Maryi, która była owym słodkim polem, na którym zasiano ziarno Słowa Wcielonego, Syna Boga. I zaprawdę, na tym błogosławionym i słodkim polu Maryi Słowo … zachowuje się, jak zachowuje się ziarno rzucone w ziemię, kiełkuje w cieple słońca, rodzi kwiat i wydaje owoc … Tak właśnie uczynił Bóg, ciepłem i ogniem, którym Jego Boska miłość płonęła dla rodzaju ludzkiego, rzucający ziarno Słowa swego na pole Maryi. O błogosławiona i słodka Maryjo, Tyś dała nam słodki kwiat, Jezusa. A kiedy kwiat ten słodki wydał owoc? Gdy został zaszczepiony na drzewie najświętszego krzyża”.

Pośród innych tytułów do naszego podziwu wobec Katarzyny jest i ten: była nauczycielem prawdziwej pobożności maryjnej; dla głoszenia chwały naszej Matki niebieskiej znajduje ona słowa wielkiej poezji i słusznie umieszcza tajemnicę Maryi w tajemnicy samego Chrystusa, Jej Syna. Na rok przed śmiercią, w dniu trzydziestych drugich urodzin, Katarzyna podyktowała przepiękną modlitwę, którą, dla podtrzymania naszej modlitwy, chcę, wam przynajmniej w małym urywku przypomnieć: „O Maryjo, świątynio Trójcy; Maryjo, nosicielko ognia … Maryjo, ziemio urodzajna. Ty, Maryjo, jesteś tą młodą rośliną, która dała nam wonny kwiat Słowa Jednorodzonego, Syna Boga, bowiem … w Tobie zostało zasiane to Słowo. Tyś jest ziemia i roślina. Maryjo, wozie ognisty, Ty niosłaś ogień ukryty i przesłonięty popiołem Twego człowieczeństwa … O Maryjo, widzę, że Słowo, które dałaś, jest w Tobie, nie będąc bynajmniej odłączone od Ojca … W tym wszystkim ukazuje się godność człowieka, dla którego Bóg uczynił tak wiele i tak wielkie rzeczy …

Dziś także, o Maryjo, w Tobie objawia się moc i wolność człowieka … bowiem, gdy Anioł posłany był do Ciebie, aby Ci zwiastować tajemnicę daru Bożego, Syn Boga nie zszedł do łona Twego, zanim nie zgodziłaś się w Twej woli. On czekał u drzwi Twojej woli, aż Mu otworzysz, gdyż pragnął wejść do Ciebie; i byłby nigdy nie wszedł, gdybyś mu nie była otwarła … Pukała do drzwi Twoich, o Maryjo, boskość odwieczna, lecz gdybyś nie otwarła, Bóg nie wcieliłby się był w Tobie …

Do Ciebie się uciekam, Maryjo, Tobie oddaję moje błaganie za słodką oblubienicę Chrystusa oraz za Jego Wikariusza na ziemi, ażeby dla prowadzenia Kościoła Świętego otrzymał światło rozwagi i roztropności.

O Maryjo, dziś ziemia wydała dla nas Zbawiciela”.

Ziemia, a więc pole, roślina i ziarno, kwiat i owoc; potem świątynia, ogień i drzwi; a w końcu błaganie za Kościół i za Papieża. Bracia toskańczycy, którzy mnie słuchacie, czyż nie wydaje wam się, że w tak prostych i sugestywnych słowach waszej wielkiej Rodaczki, wziętych z wczesnego słownictwa tutejszej mowy, rozbrzmiewa wzniosła i autentyczna tradycja religijna całego regionu?

Dlatego modlę się teraz i was wszystkich zapraszam do modlitwy, jak echo powtarzając gorące słowa, które Katarzyna kierowała do Maryi: „Vergine Madre”, „Vergine bella”, jak przepięknie śpiewali Dante i Petrarka.

 

Za: Jan Paweł II, Dzieła zebrane, t.15, Modlitwy i rozważania, cz. I Niedzielna modlitwa maryjna 1978-1992, Kraków 2009, s. 138-139


Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana

Wpisy powiązane

2004.05.16 – Rzym – Jan Paweł II, Rozważanie przed modlitwą “Anioł Pański” po kanonizacji Alojzego Orione, Hannibala di Francia, Józefa Manyaneta, Nimatullaha Kassaba Al-Hardini, Pauli Elżbiety Cerioli i Joanny Beretty Molla

2004.03.21 – Rzym – Jan Paweł II, Miłość silniejsza od nienawiści. Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański po beatyfikacji ks. Alojzego Talamoniego, m. Matyldy od Najśw. Serca Jezusa, m. Piety od Krzyża, s. Kandydy od Eucharystii

2004.02.15 – Rzym – Jan Paweł II, Chrystus w dziejach Europy. Rozważanie przed modlitwą Anioł Pański