Jan Paweł II
TROSKA O PRZYRODĘ. ROZWAŻANIE PRZED MODLITWĄ ANIOŁ PAŃSKI
Santo Stefano di Cadore, 11 lipca 1993 r.
Także dziś kierujemy wzrok ku Denver, gdzie w sierpniu odbędzie się światowe spotkanie młodzieży. W program duchowych przygotowań do tego ważnego wydarzenia w życiu Kościoła doskonale wpisuje się nasze dzisiejsze spotkanie wśród gór i dolin Cadore. Ta kraina jest mi już bliska i droga, i to nie tylko ze względu na jej piękno, ale i na serdeczną gościnność jej mieszkańców.
Troskliwie chroniona natura szczodrze udziela tu człowiekowi swych bogactw. Raduje się serce, a z ust wyrywa się pieśń pochwalna na cześć Boga: „Wszystkie Pańskie dzieła, błogosławcie Pana” (Dn 3,57).
Jest to szczególny znak czasu, że właśnie w naszej epoce zrodził się – jako reakcja na niebezpieczeństwo zagłady środowiska – wielki ruch kulturowy, mający na celu ochronę i rewaloryzację środowiska naturalnego.
Na tę potrzebę należy uwrażliwić zwłaszcza ludzi młodych. Roztropne korzystanie z natury trzeba uznać za istotny element ich wychowania. Kto chce naprawdę odnaleźć samego siebie, musi nauczyć się obcować z przyrodą, bo oczarowanie jej pięknem wprowadza bezpośrednio w ciszę kontemplacji. Różnorodność stworzenia pozwala wytyczyć wiele fascynujących dróg, na których dusza wrażliwa i wierząca bez trudu odnajduje echo owego tajemniczego i najdoskonalszego piękna, którym jest sam Bóg, źródło istnienia wszelkiej rzeczywistości.
Dzisiejsze święto Benedykta z Nursji, patrona Europy, jest zaproszeniem do takiego ponownego odkrycia natury. Żyjąc w epoce kryzysu cywilizacji antycznej, święty ten zakładał klasztory, które stały się oazami kontemplacji, a zarazem placami budowy. Jak słusznie zauważył papież Paweł VI, monastycyzm umiał mądrze łączyć „krzyż, księgę i pług”: trzy elementy, których nie należy nigdy rozdzielać, jeśli nie chce się naruszyć równowagi osobowej, społecznej i środowiskowej. Benedyktyńskie motto Ora et labore to mądra dewiza, zdolna kształtować serca i umysły, ale także zmieniać „ziemie pustynne i dzikie w żyzne pola i kwitnące ogrody”. Przykład św. Benedykta, wspominanego dziś ze szczególną czcią, może dopomóc współczesnemu człowiekowi w odzyskaniu tej zdolności syntezy, od której w wielkiej mierze zależy przyszłość ludzkości.
Oto życzenie dla młodych, którzy przygotowują się do wielkiego spotkania w Denver. Pragnę je złożyć także wam wszystkim, młodym i mniej młodym mieszkańcom Cadore, uczestnikom tego dzisiejszego radosnego spotkania.
Wstawiennictwo św. Benedykta i macierzyńska opieka Najświętszej Panny niech wszystkim wam wyjednają obfitość darów Bożych.
Za: Jan Paweł II, Dzieła zebrane, t.16, Modlitwy i rozważania, cz. II Niedzielna modlitwa maryjna 1993-2005, Rozważania, modlitwy, Kraków 2009, s. 47-48
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana