„Powierzono mi wspólnotę” – to myśl przewodnia dorocznego, trzydniowego spotkania michalickich przełożonych, dyrektorów i proboszczów. Wzięli w nim udział księża posługujący w Polsce i na Białorusi, a także przełożony wiceprowincji niemiecko-austriackiej, ks. Lesław Kunc. Uczestników odwiedził również ks. Stanisław Kluk, pracujący na co dzień w Australii.
Spotkanie rozpoczęło się od modlitwy. Pierwszym punktem programu były Nieszpory w Sanktuarium Świętego Michała Archanioła i bł. Bronisłąwa Markiewicza w Miejscu Piastowym, a po kolacji uczestnicy zgromadzili się na adoracji Najświętszego Sakramentu.
Drugi dzień rozpoczęła wspólna Jutrznia. Następnie przyszedł czas na komunikaty wikariusza generalnego i radców generalnych. W poprzednich latach z punktualnością bywało różnie, tym razem jednak wszystko zakończyło się dokładnie o wyznaczonej porze. Swoje sprawozdanie przedstawił również ekonom generalny, który omówił sytuację finansową zgromadzenia oraz nakreślił plany inwestycyjne, zestawiając zamierzenia z dostępnymi zasobami.
Ważnym punktem programu było spotkanie z ks. Tomaszem Trzaską, kapłanem diecezji łomżyńskiej, kapelanem Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL w Warszawie, pracownikiem IPN, suicydologiem oraz ekspertem Biura ds. Zapobiegania Zrachowaniom Samobójczym Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.
W pierwszej części wystąpienia prelegent mówił o niezastąpionej roli Kościoła w towarzyszeniu osobom przeżywającym kryzys i udzielaniu im wsparcia. Podkreślał znaczenie uważności, obecności i umiejętności dostrzegania ludzkiego cierpienia. W drugiej części przybliżył mechanizmy kryzysów duchowych, wskazując na wyzwania, z jakimi mogą mierzyć się zarówno osoby świeckie, jak i duchowni.
Ostatni dzień poświęcono refleksji nad wizerunkiem zgromadzenia w kontekście wydarzeń i przemian zachodzących w Kościele w Polsce. Była to okazja do spojrzenia na michalicką wspólnotę z szerszej perspektywy.
Trzydniowe spotkanie stało się nie tylko czasem przekazywania informacji i omawiania bieżących spraw Zgromadzenia, ale także okazją do wspólnej modlitwy, rozmów i refleksji nad odpowiedzialnością za powierzonych ludzi. Za słowami „Powierzono mi wspólnotę” kryje się coś więcej niż funkcja czy urząd – kryje się odpowiedzialność za konkretnego człowieka, konkretne wspólnoty.
Za: www.michalici.pl