„Nie klękajcie przed tym, co nie może dać wam życia. A jeśli upadliście, powstańcie!” – powiedział Ojciec Święty podczas czuwania z młodzieżą 10 listopada przy Pomniku Hiszpanów w Buenos Aires. Papież zachęcił młodych do odrzucenia kultu sukcesu, pieniędzy, popularności i przyjemności, a także do budowania życia na przyjaźni z Chrystusem i służbie bliźnim.
Leon XIV nawiązał do biblijnej historii trzech młodzieńców wrzuconych do rozpalonego pieca w Babilonie, którzy odmówili oddania pokłonu złotemu posągowi króla Nabuchodonozora. Podkreślił, że również współczesny świat stawia przed młodymi fałszywe bożki: sukces za wszelką cenę, pieniądze, obsesyjną troskę o wygląd, popularność i niepohamowaną pogoń za przyjemnością.
Zwrócił uwagę, że pragnienie zdobycia aprobaty innych może prowadzić do kłamstwa, zdrady i poniżania ludzi w mediach społecznościowych. Wymienił także pornografię i substancje uzależniające, które zniewalają człowieka. – Nie pozwólcie, aby cokolwiek lub ktokolwiek odebrał wam wolność, którą obdarzył was Bóg – zaapelował.
W Kościele jest miejsce dla każdego
Nawiązując do słów papieża Franciszka ze Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie: „Wszyscy, wszyscy, wszyscy”, Ojciec Święty przedstawił trzy wymiary życia uczniów Chrystusa: wszyscy ku Chrystusowi, wszyscy z Chrystusem i wszyscy jak Chrystus.
Zapewnił, że w Kościele jest miejsce również dla tych, którzy oddalili się od wiary, przestali się modlić lub zostali zranieni przez osoby, które powinny im towarzyszyć. – Nie musisz udawać, że wszystko jest w porządku, ani czekać, aż uporządkujesz całe swoje życie, aby się zbliżyć – powiedział. Przypomniał historię Zacheusza, którego Jezus odnalazł i wezwał po imieniu. Podkreślił, że nikt nie upadł tak nisko, by Chrystus nie mógł go podnieść.
Chrystus przywraca wolność
Papież zaznaczył, że Bóg nie opuszcza człowieka w chwilach próby, tak jak nie opuścił trzech młodzieńców w babilońskim piecu. Przypomniał, że Jezus wziął na siebie ludzkie grzechy, umarł na krzyżu i zmartwychwstał, zwyciężając śmierć. – Chrystus nas kocha i pragnie dać nam udział w swoim życiu – podkreślił.
Zachęcił młodych do nawrócenia, korzystania z sakramentu pojednania, modlitwy, czytania Ewangelii i uczestnictwa w Eucharystii. Wskazał, że miłość Chrystusa nie pozostawia człowieka w niewoli grzechu, lecz przywraca mu wolność.
Odwołując się do kantyku trzech młodzieńców, którzy nawet wśród płomieni wielbili Boga, zachęcił, by wszystkie dziedziny życia stawały się uwielbieniem Stwórcy. Wymienił m.in. sztukę, kulturę, sport, naukę, technologię, muzykę i piłkę nożną.
Powołanie do świętości i służby
Trzecie wezwanie – „wszyscy jak Chrystus” – Leon XIV powiązał z powołaniem do świętości i wzajemnej miłości. Przypomniał gest Jezusa, który umywał nogi uczniom, podkreślając, że Pan stał się sługą wszystkich.
Zachęcił młodych do dzielenia się chlebem z głodnymi, przyjmowania bezdomnych, odwiedzania chorych i wspierania osób samotnych oraz potrzebujących pocieszenia. – Niech wasze życie będzie niczym karty Ewangelii zapisane atramentem miłosierdzia – powiedział.
Na zakończenie, nawiązując do uczniów idących do Emaus, którzy po rozpoznaniu Zmartwychwstałego powrócili do Jerozolimy, by głosić Dobrą Nowinę, Ojciec Święty wezwał młodzież: „Idźcie i głoście!”. Zachęcił, by docierali do miast, wiosek i peryferii, aby osoby oddalone od Boga odkryły, że Chrystus ich szuka.
Papież pobłogosławił również krzyż, który będzie przekazywany między wspólnotami. Zawierzył młodych Matce Bożej z Luján, patronce Argentyny.
Za: www.ekai.pl
Do wytrwałości w służbie potrzebującym, zaufania Bogu i łączenia wiary z codziennymi obowiązkami zachęcił Ojciec Święty młodzież podczas czuwania 10 listopada w Buenos Aires. Odpowiadając na zadane pytania papież podkreślił, że nie zawsze można dostrzec owoce podejmowanych działań, a praca, nauka i zwyczajne relacje mogą stawać się drogą do świętości.
Agustina Flores: Ojcze Święty, jak radzić sobie z frustracją i własnymi ograniczeniami, kiedy wychodzimy na spotkanie osób najbardziej wykluczonych, a nie udaje nam się towarzyszyć im tak, jak byśmy chcieli? Jak nadal podążać razem z nimi, kiedy czujemy, że to, co robimy, nie wystarcza?
Przede wszystkim, bardzo dobry wieczór i dziękuję. Cóż za wspaniałe przyjęcie! Takie powitanie potrafi chyba zgotować tylko Argentyna. Dziękuję!
Agustino, dziękuję ci za pytanie i za miłość, z jaką towarzyszysz tym młodym ludziom. Rozumiem, co czujesz. Wiem, że to trudne, ale nie trać nadziei. Św. Ignacy Loyola mawiał: „Działaj tak, jakby wszystko zależało od ciebie, wiedząc, że w rzeczywistości wszystko zależy od Boga” (por. P. de Ribadeneira, Vida de S. Ignacio, V, XI). Czyń wszystko, co w twojej mocy, wkładaj w to całe serce i łącz swoje wysiłki z wysiłkami innych. A kiedy dojdziesz do kresu własnych sił, pamiętaj, że siły Boga nigdy się nie wyczerpują. Jezus mówił nam o ziarnie, które wzrasta, podczas gdy siewca śpi (por. Mk 4, 26-27). Nie zawsze zobaczymy owoce tego, co zasiewamy, ale możemy ufać, że Bóg nieustannie się o nie troszczy. Dlatego zachowaj w sercu słowa św. Nazarii: „Naprzód, zawsze naprzód!”. Pan idzie razem z tobą!
Franco Pugliese: Ojcze Święty, jak mogę pogodzić te dwie rzeczywistości: miłość, której doświadczam w parafii i w domu, z obowiązkami zawodowymi i innymi wymaganiami codziennego życia?
Chciałbym osobiście podziękować za świadectwa i pytania. Korzystając z tej okazji, chciałbym powiedzieć – po wysłuchaniu Guadalupe – że wiem, iż wielu młodych ludzi odczuwa pragnienie oddania swojego życia Chrystusowi: w życiu konsekrowanym, w kapłaństwie, a także w życiu rodzinnym. Chrystus wciąż powołuje! Nie lękajcie się odpowiedzieć!
Franco, dziękuję za to pytanie. Pomyśl o latach, które Jezus spędził w Nazarecie, pracując własnymi rękami i uczestnicząc w życiu rodziny. Syn Boży zechciał żyć właśnie w ten sposób! Nauczył nas, że również w zwyczajnych sprawach możemy Go spotkać. Dlatego nie powinniśmy mieć dwóch odrębnych żyć: jednego dla Boga, a drugiego dla naszych codziennych zajęć, jak gdyby między nimi istniała sprzeczność lub konflikt. Kiedy pracujesz, uczysz się czy spędzasz czas z przyjaciółmi, czyń to z miłością i ofiaruj Panu. W ten sposób także twoja praca staje się modlitwą i drogą do świętości. Dlatego, Franco, ilekroć uczestniczysz w Eucharystii, przynoś na ołtarz całe swoje życie. A potem z radością wracaj do codziennych obowiązków, wiedząc, że również tam czeka na ciebie Jezus.
Bardzo dziękuję!