Do solidarności z osobami cierpiącymi z powodu przestępczości, wymuszeń, braku bezpieczeństwa i dyskryminacji wezwał Ojciec Święty peruwiańskich katolików. „Zawsze jest ktoś, komu możemy pomóc, ktoś, kogo możemy wysłuchać, jakaś rodzina, której możemy towarzyszyć” – powiedział 14 listopada w Zaña, podczas spotkania modlitewnego kończącego Rok Jubileuszowy z okazji 300. rocznicy kanonizacji św. Turybiusza z Mogrovejo.
Oto tekst papieskiego przemówienia w tłumaczeniu na język polski:
Drodzy Bracia i Siostry!
Odczuwam głęboką radość, że mogę spotkać się tutaj z wami. Jakże bardzo pragnąłem, aby nadeszła ta chwila! Kiedy tu jechałem, powróciło do mnie wiele wspomnień z lat, w których Pan powierzył mi troskę o tę umiłowaną diecezję. Wśród nich jest jedno, które zachowuję w pamięci w sposób szczególny: noc poprzedzająca rozpoczęcie mojej posługi jako Biskupa Chiclayo.
Pamiętam, że spędziłem ją na modlitwie, prosząc Pana, za wstawiennictwem św. Turybiusza, aby udzielił mi łaski bycia pasterzem według Jego Serca. Nie wiedziałem wówczas, co mnie czeka ani jak wiele od was otrzymam. Dziękuję wam za przyjęcie mnie z radością i gościnnością, które was wyróżniają, za tak liczne gesty serdeczności, a także za smaczne potrawy, które przygotowaliście dla mnie z tak wielką starannością. Nawet te dobrze mi znane smaki przywołały wspomnienia pięknych chwil, które tutaj przeżyłem. Dziękuję, że po raz kolejny sprawiliście, iż czuję się jak w domu.
Dziękuję ks. bp. Edinsonowi Farfánowi za serdeczne słowa powitania, a także tym, którzy podzielili się z nami swoimi świadectwami. Wysłuchałem ich z wielkim wzruszeniem i wdzięcznością, rozpoznając w ich słowach wiarę tego ludu, który zawsze noszę w swoim sercu.
Dziś kończymy Rok Jubileuszowy trzechsetlecia kanonizacji św. Turybiusza z Mongrovejo. Czynimy to tutaj, w sanktuarium jemu poświęconym. W Zaña możemy odczytać niejako streszczenie jego życia, ponieważ to właśnie tutaj oddał ducha Ojcu podczas wizytacji duszpasterskiej, którą odbywał jako biskup tej diecezji. Jego życie przypomina nam, że miłość pasterza rozpoznaje się także po odległościach – zarówno fizycznych, jak i egzystencjalnych – które gotów jest pokonać, aby głosić Jezusa Chrystusa.
Tutaj, w Zaña, znajduje się pusty grób, przy którym niedawno zatrzymałem się na modlitwę. Przez krótki czas spoczywały w nim doczesne szczątki św. Turybiusza, zanim zostały przeniesione do Limy. Patrząc na ten grób, myślę o tym, co pozostało po jego życiu na tej ziemi: o wierze tak wielu wspólnot oraz o poświęceniu tych, którzy poszli w jego ślady, niosąc Ewangelię aż do najbardziej odległych zakątków. W latach mojej posługi w Chiclayo miałem łaskę poznać wielu z nich. Szczególnie wspominam wizyty w Incahuasi i Kañaris, gościnność tamtejszych rodzin oraz oddanie kapłanów i w szczególnych sposób sióstr zakonnych, którzy im towarzyszą. Ileż razy przybywałem, aby głosić Ewangelię, a wracałem, rozumiejąc ją nieco lepiej dzięki waszej wierze!
Zaña zachowuje również pamięć o pokoleniach afrykańskich mężczyzn i kobiet, którzy zostali zabrani ze swoich domów i poddani niewolnictwu. Wielu z nich doświadczyło ogromnego cierpienia i upokorzeń. Drodzy bracia i siostry pochodzenia afrykańskiego, pragnę dziś wyrazić wam moją miłość i bliskość. Miałem radość poznać waszą wiarę, wasze tradycje oraz miłość, z jaką pielęgnujecie pamięć o swoich przodkach. Dziękuję za wszystko, co wnosicie w życie tego Kościoła. Niech przykład św. Marcina de Porres, któremu sam św. Turybiusz udzielił sakramentu bierzmowania, przypomina wam, jak bardzo Bóg was miłuje, i zachęca was do wytrwałości na drodze świętości.
Drodzy bracia i siostry, życie św. Turybiusza zachęca nas, abyśmy dostrzegali również potrzeby naszych czasów. Wiem, że wiele rodzin tej ziemi cierpi z powodu przestępczości, wymuszeń i braku bezpieczeństwa. Boli mnie myśl o tych, którzy żyją w lęku, o ludziach, którzy widzą, jak zagrożone są uczciwe owoce ich pracy, oraz o tych, którzy nadal cierpią z powodu dyskryminacji. Pamiętam o nich w mojej modlitwie i proszę Pana, aby obdarzył ich pokojem, którego tak bardzo potrzebują. Proszę was, abyście pozostali zjednoczeni, troszczyli się jedni o drugich i nigdy nie przyzwyczajali się do cierpienia innych. Zawsze jest ktoś, komu możemy pomóc, ktoś, kogo możemy wysłuchać, jakaś rodzina, której możemy towarzyszyć.
W liście, który niedawno skierowałem do biskupów Ameryki Łacińskiej i Karaibów, przypomniałem postać św. Turybiusza jako pasterza, który „pozwolił, aby Ewangelia ukształtowała najpierw jego życie” (List do Biskupów Ameryki Łacińskiej i Karaibów z okazji trzechsetnej rocznicy kanonizacji św. Turybiusza z Mogrovejo, 8 września 2026)[1]. Jakże pięknie byłoby, gdyby to samo można było powiedzieć o każdym z nas! Drodzy kapłani, pielęgnujcie codzienną przyjaźń z Jezusem Chrystusem, sprawujcie sakramenty z miłością i czcią oraz pozostawajcie zawsze blisko powierzonego wam ludu. Drodzy rodzice i dziadkowie, nadal przekazujcie wiarę swoim dzieciom i wnukom. A wy, młodzi, otwórzcie serca na Pana, który was zna i dla każdego z was ma piękne powołanie. Pozwólmy, aby Jego Słowo przemieniało nasze życie i uczyło nas miłować tak, jak On nas miłuje.
Zanim zakończę, chciałbym powrócić do tamtej nocy modlitwy, od której rozpocząłem te słowa. Od tamtego czasu minęło wiele lat, a niezliczone są twarze, które zachowuję w pamięci. Ze szczególną miłością wspominam tych, którzy odeszli już do domu Ojca i z którymi mam nadzieję spotkać się ponownie pewnego dnia. Wszyscy pozostajecie obecni w mojej modlitwie.
Tamtej nocy prosiłem Pana, aby nauczył mnie być pasterzem. Dziś, spoglądając na minione lata, rozumiem, że byliście częścią Bożej odpowiedzi na tamtą prośbę. Dlatego pragnę wam z całego serca podziękować. Dziękuję za waszą wiarę, za waszą miłość i za wszystko, czego nauczyliście mnie w tamtych latach. Teraz, gdy Pan powierzył mi troskę o Kościół powszechny, ponownie proszę Go o tę samą łaskę, świadomy, jak wiele muszę się jeszcze nauczyć. Proszę was, abyście nadal modlili się za mnie, tak jak wiem, że czyniliście to aż do tej pory.
Niech Najświętsza Maryja Panna i św. Turybiusz z Mogrovejo wstawiają się za wami, abyście mogli nadal wiernie kroczyć drogami Ewangelii. Niech Bóg błogosławi wam wszystkim.
Bardzo dziękuję!
[1] „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 10 (486)/2026, s. 48.