Benedykt XVI
«AD DEI». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ FELIKS Z NIKOZJI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2005 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Niech wszystko będzie z miłości do Boga”.
Słowa te, które błogosławiony Feliks z Nikozji często powtarzał, ukazują, jak gorąca i niezachwiana była jego miłość do Boga, objawiona ludziom w Chrystusie. Kierując się Ewangelią oraz nauką św. Franciszka z Asyżu, który zachęcał braci, aby szukali jedynie woli Pana i pragnęli podobać się tylko Jemu, całkowicie poświęcił się Bogu.
Ten pokorny brat kapucyn, pochodzący z Sycylii, urodził się 5 listopada 1715 roku w Nikozji na Sycylii, w ubogiej i religijnej rodzinie. Nie miał możliwości uczęszczania do szkoły, dlatego oddano go na naukę zawodu szewca. Już jako chłopiec wstąpił do Bractwa Młodych Kapucynów. Regularnie uczestniczył we Mszy Świętej i katechizacji.
Czując powołanie do życia konsekrowanego, poprosił o przyjęcie do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów jako brat zakonny. Początkowo jednak odmówiono mu przyjęcia. Dopiero w 1743 roku jego prośba została spełniona i skierowano go do klasztoru w Mistretta, aby odbył nowicjat. Już wówczas wyróżniał się gotowością do posłuszeństwa, duchem umartwienia i niezwykłą czystością serca. Dnia 10 października 1744 roku złożył śluby zakonne, po czym został skierowany do klasztoru w Nikozji, gdzie powierzono mu obowiązki kwestarza. Wypełniał je sumiennie, z całego serca dziękując dobroczyńcom i przebaczając tym, którzy traktowali go surowo.
Pan obdarzył go licznymi darami, między innymi darem proroctwa i poznawania ludzkich serc, które przyjmował z wdzięcznością i pokorą. Jego wstawiennictwu przypisywano również wiele cudownych wydarzeń. Swoim przykładnym postępowaniem budował współbraci oraz wszystkich, których spotykał podczas kwesty. Dlatego liczni ludzie różnych stanów przychodzili do niego, szukając pomocy i pociechy. Wszystkim udzielał potrzebnego wsparcia i prowadził ich drogami Pańskimi. Z duchową radością praktykował wszystkie cnoty chrześcijańskie i zakonne oraz wytrwale dążył do świętości, wypełniając codzienne obowiązki z miłością i wiernością.
Mocno wierzył w Boga i prawdy przez Niego objawione. Aby umacniać swoją wiarę, nieustannie się modlił, starał się poznawać fragmenty Pisma Świętego oraz innych książek duchowych czytanych w klasztorze, a także z uwagą słuchał kazań. Otaczał szczególną czcią Najświętszą Eucharystię i Najświętszą Maryję Pannę. Często rozważał również Mękę Chrystusa. Z miłości do Niego brzydził się grzechem, nawet powszednim. Pocieszał umierających, zachęcając ich do ufności w Boże miłosierdzie i dodawał otuchy chorym. Okazywał miłość współbraciom, także tym, którzy wyśmiewali go z powodu jego sposobu postępowania.
Odznaczał się mądrością i roztropnością w kierownictwie duchowym wobec osób, które zwracały się do niego po radę. Cierpliwie znosił zniewagi i cierpienia, ograniczał jedzenie i odpoczynek oraz przez liczne umartwienia panował nad swoimi zmysłami. W sposób godny podziwu zachowywał rady ewangeliczne. Chociaż wielu ludzi darzyło go podziwem, miał o sobie pokorne mniemanie i nie pragnął pochwał.
Dotknięty ciężką chorobą, którą znosił z wielką cierpliwością, oczekiwał śmierci z nadzieją i radością, pragnąc spotkania z Chrystusem. Nastąpiło ono 31 maja 1787 roku.
Ze względu na szerzącą się sławę jego świętości w lipcu 1828 roku rozpoczęto sprawę beatyfikacji i kanonizacji. Po dopełnieniu wszystkich wymaganych prawem czynności Nasz Poprzednik Leon XIII dnia 12 lutego 1888 roku zaliczył go w poczet Błogosławionych. Dnia 19 kwietnia 2004 roku, w obecności Naszego czcigodnego Poprzednika Jana Pawła II, ogłoszono dekret dotyczący cudu. Kardynałowie i biskupi zgromadzeni na konsystorzu 24 lutego 2005 roku wyrazili przychylną opinię, po czym postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się w Rzymie 23 października tegoż roku.
Dlatego dzisiaj, podczas uroczystości na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Bilczewski, Kajetan Catanoso, Zygmunt Gorazdowski, Albert Hurtado Cruchaga i Feliks z Nikozji są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 23 października roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcello Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 6, s. 425-427
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana