Benedykt XVI
«VITA IN SEQUELA CHRISTI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONEJ CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII TRONCATTI
Rzym, 21 listopada 2012 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Życie będące naśladowaniem Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego staje się w ten sposób „żywą egzegezą słowa Bożego”» (Benedykt XVI, Posynodalna adhortacja apostolska Verbum Domini, 83).
Życie Marii Troncatti, zakorzenione w Ewangelii i dające o niej świadectwo, w pełni potwierdziło prawdziwość tych słów, tak iż na różnych etapach swojego życia całkowicie poświęciła się Ewangelii. Służebnica Boża urodziła się 16 lutego 1883 roku w Corteno Golgi, w prowincji i diecezji Brescia. Następnego dnia została ochrzczona w kościele parafialnym. Zarówno w rodzinie, jak i w parafii wyróżniała się pilnością w poznawaniu prawd wiary oraz gorliwością w nauce katechizmu. W wieku sześciu lat przyjęła pierwszą Komunię Świętą; od tego dnia wytrwale uczestniczyła we Mszy Świętej i często przyjmowała Komunię Świętą, zgodnie ze zwyczajem panującym w tamtych czasach. Gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek, wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki i 17 września 1908 roku złożyła śluby zakonne. Podczas pierwszej wojny światowej została skierowana na kurs pielęgniarski, po którym opiekowała się chorymi w szpitalu wojskowym Czerwonego Krzyża w Varazze w Ligurii. Z macierzyńską troską starała się nieść ulgę na ciele i duchu młodym ludziom powracającym z wojny. W 1922 roku, wielkodusznie odpowiadając na powołanie misyjne, została skierowana do amazońskiej dżungli w Ekwadorze, aby ewangelizować rdzenną ludność Shuar. Liczne były dzieła, które tam podejmowała: niosła pomoc chorym; zakładała małe punkty medyczne i apteki, aby udzielać pierwszej pomocy potrzebującym, podejmując się również zabiegów chirurgicznych. Siłę do wszystkiego czerpała z rozmowy z Bogiem, najmiłosierniejszym Ojcem, który wszystkich obejmuje swoją miłością i nad wszystkimi się lituje, a także z pomocy Maryi Dziewicy, najczulszej i troskliwej Matki oraz z nadziei przyszłego raju. Jej apostolstwo zawsze ożywiała troska o wieczne zbawienie wszystkich. Była osobą niepozorną, drobną, lecz niezwykle pracowitą, gdyż była przekonana, że uczestniczy w planie miłosierdzia Boga Zbawiciela oraz w wielorakim dziele ewangelizacyjnym Kościoła. Szczególną troską otaczała dzieci i młode kobiety, często lekceważone z powodu utrwalonych zwyczajów i tradycji. W 1930 roku miało miejsce wyjątkowe wydarzenie: po raz pierwszy dwoje młodych Shuarów, dobrowolnie i z własnej inicjatywy, bez uprzedniej zgody rodzin, zawarło małżeństwo według obrzędu chrześcijańskiego. Dzieci, często dotknięte chorobami zakaźnymi, zwracały się do siostry Marii, nazywając ją madrecita buena i abuelita – dobrą mateczką i babunią – która je leczyła, pocieszała i współcierpiała z nimi, gdy choroba się nasilała. Dzieła misyjne, prowadzone pod opieką Maryi Wspomożycielki i św. Jana Bosko, rozszerzały się na rozległych, odludnych terenach dzięki współpracy salezjanów. Rozwijające się placówki misyjne w Macas, Sucúa i Sevilla Don Bosco świadczą o gorliwości siostry Marii, która w 1947 roku położyła podwaliny pod niewielki szpital w Sucúa. Wśród dzieł służących rozwojowi młodzieży szczególne miejsce zajmowały przygotowanie pielęgniarek oraz kursy formacyjne dla narzeczonych i z zakresu prowadzenia gospodarstwa domowego, między innymi szycia, gotowania, higieny i opieki nad dziećmi. Wielką radością napełniła się siostra Maria, gdy w 1961 roku otwarto w szpitalu nowy oddział położniczy. Przynaglana miłością do rdzennej ludności Shuar poszerzała zakres podejmowanych dzieł i nie zniechęcała się wobec trudności; przeciwnie, umacniała się nieustanną modlitwą, z której czerpała siły do wytrwałego apostolstwa. Kiedy zaś wichrzyciele podpalili i zniszczyli kilka budynków misji, a chrześcijan i siostry nękali rozmaitymi groźbami, siostra Maria, zamiast szukać odwetu, ofiarowała Boskiemu Oblubieńcowi swoje życie w intencji pokoju między ludem Shuar a osadnikami. Ofiara ta została przyjęta przez Boga. Zaledwie kilka tygodni później, 25 sierpnia 1969 roku, gdy udawała się samolotem na rekolekcje, niewielka maszyna runęła na ziemię. Ona jedna poniosła śmierć. Podczas uroczystości pogrzebowych pogrążony w żałobie lud dawał świadectwo jej świętości. Ze względu na liczne przejawy jej wielkoduszności i niezwykłego heroizmu wszyscy nazywali ją „świętą”. Opinia świętości Czcigodnej Służebnicy Bożej siostry Marii Troncatti wzrosła do tego stopnia, że w latach 1986–1987 w Wikariacie Apostolskim Méndez przeprowadzono dochodzenie diecezjalne, którego ważność Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych uznała dekretem ogłoszonym 7 lipca 1989 roku.
Po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultorów teologów na Kongresie Szczególnym, który odbył się 2 maja 2008 roku, kardynałowie i biskupi podczas Sesji Zwyczajnej 7 października 2008 roku potwierdzili tę ocenę. My sami poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych sporządzić dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej. W związku z beatyfikacją przedstawiono przypadek uzdrowienia, które uznano za cudowne. Konsulta Medyczna Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych 7 kwietnia 2011 roku stwierdziła, że uzdrowienie to było niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej. Kongres Szczególny konsultorów teologów odbył się 22 października 2011 roku, a 21 lutego 2012 roku miała miejsce Sesja Zwyczajna kardynałów i biskupów. Na obu zebraniach, zarówno konsultorów, jak i kardynałów i biskupów, na postawione pytanie, czy można stwierdzić, że zaistniał cud dokonany przez Boga, udzielono odpowiedzi twierdzącej. My sami 10 maja 2012 roku poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych sporządzić dekret o cudzie i dlatego postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 24 listopada 2012 roku w Macas w Ekwadorze.
Dzisiaj zatem, w Macas w Ekwadorze, z Naszego polecenia Czcigodny Brat Nasz kardynał Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Troncatti do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Néstora Vitaliego Montesdeoca Becerry SDB, Wikariusza Apostolskiego Méndez, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodna Służebnica Boża Maria Troncatti, siostra profeska ze Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki, niestrudzona misjonarka na ziemi amazońskiej, wierny świadek Bożego miłosierdzia, nieustraszona orędowniczka pojednania i pokoju, odtąd nosiła tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 25 sierpnia, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy, aby zwłaszcza w obecnym czasie nowej ewangelizacji ukazywano dzieło Błogosławionej Marii Troncatti, która ze szczególną gorliwością zabiegała o to, aby chrześcijańska miłość rzeczywiście obejmowała wszystkich ludzi, bez względu na pochodzenie czy status społeczny.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało moc teraz i w przyszłości. Niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 listopada, w święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CVI/2014, nr 2, s. 149-152
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski