Benedykt XVI
«SUPER OMNIA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MARIANOWI DE LA MATA APARICIO
Rzym, 05 listopada 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Na to zaś wszystko [przyobleczcie] miłość, która jest więzią doskonałości» (Kol 3,14).
Czcigodny Sługa Boży Marian de la Mata Aparicio przez całe życie poświęcał się dziełom miłosierdzia i służbie bliźnim.
Urodził się 31 grudnia 1905 roku w Barrio de la Puebla w prowincji Palencia w Hiszpanii. Rodzice zapewnili mu dobre wychowanie chrześcijańskie. Pragnąc życia konsekrowanego, w 1921 roku wstąpił do Zakonu Świętego Augustyna. Habit zakonny otrzymał z rąk bł. Anzelma Polanco. Po ukończeniu studiów w 1930 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Po krótkim okresie pracy nauczycielskiej w Llanes w Asturii, w 1931 roku został wysłany do Brazylii. Powierzono mu tam obowiązki wikariusza w parafii w Taquaritinga niedaleko São Paulo, a następnie nauczyciela nauk przyrodniczych i dyrektora Kolegium Świętego Augustyna w São Paulo. W latach 1945–1948 był drugim radnym prowincjalnym. Zachęcał współbraci do przestrzegania Reguły, której sam dokładnie przestrzegał, oraz do życia w zgodzie. Przyczynił się również do założenia Szkoły Apostolskiej.
Od 1949 do 1961 roku był nauczycielem i przełożonym w seminarium wiceprowincji w Engenheiro Schmidt. Był dobrym wychowawcą, który zależnie od okoliczności potrafił być dla swoich uczniów także przyjacielem i doradcą. W 1961 roku powrócił do São Paulo, gdzie został kierownikiem duchowym i opiekunem «Dzieł Miłosierdzia św. Rity z Cascii», w których przygotowywano odzież dla ubogich. Jednocześnie był wikariuszem parafii św. Augustyna.
We wszystkich swoich zajęciach dawał świadectwo miłości bliźniego, poświęcając się pomocy dzieciom, osobom starszym, chorym i wszystkim potrzebującym. Szczególną troską otaczał nieuleczalnie chorych. We wspólnocie z oddaniem i umiejętnością pełnił obowiązki infirmarza. Świętość realizował w zwyczajnych, codziennych obowiązkach, które podejmował z radością. Wiernie realizował swoje powołanie kapłańskie i zakonne, a chrześcijańskimi cnotami żył gorliwie, wytrwale i z radością. Zachęcał współbraci, aby we wszystkim, co czynią, mieli przed oczami jeden cel: większą chwałę Bożą. Sam dawał im tego przykład, starając się zawsze podobać Bogu, którego miłował ponad wszystko. Był człowiekiem głębokiej wiary i mocno trzymał się prawd objawionych oraz nauczania Kościoła. W modlitwie i podczas sprawowania Mszy Świętej wyróżniał się skupieniem i gorliwością. Otaczał czcią Najświętszą Eucharystię oraz Najświętszą Maryję Pannę, którą szczególnie wzywał jako Matkę Bożą Pocieszenia.
Często odwiedzał chorych i zachęcał ich, aby nigdy nie tracili nadziei. Sam dawał przykład mocnego zaufania Bożej Opatrzności, zachowując radość i spokój także w trudnościach. Opiekując się chorymi, nie obawiał się nawet ryzyka zarażenia. Był pogodny i wnosił radość we wspólnotę. Nie przyłączał się do narzekań, lecz starał się przywracać zgodę. Wielkodusznie przebaczał tym, którzy byli mu niechętni, a nawet zwykł im dziękować, ponieważ pomagali mu zrozumieć, «co w życiu jest przeciwnością».
Był roztropny i mądry zarówno w kierownictwie duchowym, jak i w wykonywaniu powierzonych mu obowiązków. Sprawując sakrament pojednania, ukazywał skruszonym grzesznikom wielkość Bożego miłosierdzia. Cierpliwie znosił różne choroby. Łączył siłę charakteru z łagodnością. Za wszystko dziękował Panu i kochał stworzenie, w którym dostrzegał dobroć Stwórcy. Zawsze pozostawał człowiekiem prostym i działał bez rozgłosu, nie szukając pochwał ani uznania dla swoich czynów. Wiernie zachowywał rady ewangeliczne.
W ostatnich latach życia zachorował na oczy, jednak mimo tej dolegliwości nadal aktywnie pełnił swoje obowiązki duszpasterskie. Na początku 1983 roku wykryto u niego nowotwór. Zmarł 5 kwietnia tego samego roku.
Ze względu na rozpowszechnioną opinię o jego świętości arcybiskup São Paulo w Brazylii rozpoczął w 1997 roku proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny poprzez dochodzenie diecezjalne. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo 20 grudnia 2004 roku ogłoszono dekret o heroicznym praktykowaniu cnót, a 28 kwietnia 2006 roku dekret dotyczący cudu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 5 listopada tegoż roku w São Paulo w Brazylii.
Z Naszego polecenia Nasz Czcigodny Brat kard. José Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, w którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Mariana de la Mata Aparicio do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata kard. Cláudia Hummesa OFM, arcybiskupa São Paulo w Brazylii, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Marianowi de la Mata Aparicio, prezbiterowi, członkowi Zakonu Świętego Augustyna, który poświęcił swoje życie służbie dzieciom, ubogim i chorym, przysługiwał tytuł Błogosławionego oraz aby jego święto obchodzono corocznie 5 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 5 listopada roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 6, s. 406-408
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana