Benedykt XVI
«IESU, TIBI ME». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU BOCCARDO ZAŁOŻYCIELOWI CÓREK JEZUSA KRÓLA
Rzym, 14 kwietnia 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Jezu, Tobie się powierzam i Tobie się oddaję; ofiaruję się, abym był czystą całopalną ofiarą miłości; oddaję się Tobie, abyś rozporządzał mną według swojej woli”.
Takie było postanowienie Alojzego Boccardo, który podążając drogami Jezusa Chrystusa, w Jego zranionym Sercu odnalazł sens swego powołania i szerzył Boże miłosierdzie, nieustannie i gorliwie dążąc do świętości.
Ten godny sługa Kościoła urodził się 9 sierpnia 1861 r. w Moncalieri, w archidiecezji turyńskiej jako siódme z dziesięciorga dzieci Gasparego Boccardo i Giuseppy Malerby, gorliwych chrześcijan należących do skromnej warstwy społecznej.
W wieku czternastu lat wstąpił do seminarium, a 7 czerwca 1884 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze turyńskiej. Przygotowywał się do kapłaństwa, stawiając sobie za główny cel osiągnięcie świętości. Pierwszą posługę pełnił jako wikariusz parafialny u boku swego brata Jana Marii Boccardo, proboszcza w Pancalieri, którego Jan Paweł II zaliczył do grona Błogosławionych w 1998 r.
W 1886 r. bł. Józef Allamano powołał Alojzego Boccardo na stanowisko wicerektora, wychowawcy i kierownika duchowego młodych kapłanów w Konwikcie Kościelnym przy sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Turynie. Obowiązki te pełnił przez trzydzieści lat. Ponadto wykładał różne przedmioty na Wydziale Teologicznym w Turynie, przyczyniając się przez swoją gorliwość i roztropność do formacji wielu kapłanów. Sługa Boży nadał swej drodze duchowej wyraźny rys maryjny. Doskonale rozumiał, że swoje pragnienie świętości może urzeczywistnić jedynie dzięki gorliwemu nabożeństwu do Maryi i Jej macierzyńskiej pomocy.
Był cenionym spowiednikiem i kierownikiem duchowym, do którego chętnie zwracali się kapłani; to właśnie im poświęcał szczególnie wiele swoich sił. Założył kilka szkół religijnych, a także piemoncką sekcję Apostolskiego Stowarzyszenia Duchowieństwa. Podejmował następnie różne inicjatywy. 2 lutego 1932 r. skierował kilka niewidomych młodych kobiet ku życiu konsekrowanemu, zakładając Instytut Córek Jezusa Króla, przeznaczony dla sióstr pozbawionych wzroku i stanowiący gałąź kontemplacyjną Zgromadzenia Ubogich Córek św. Kajetana, założonego przez jego brata Jana Marię, którego po śmierci zastąpił jako przełożony. W ten sposób połączył w ramach tego samego charyzmatu żeńskiego życia zakonnego kontemplację i działalność apostolską. Prowadził liczne serie ćwiczeń duchowych, głosił kazania, a także pisał dzieła poświęcone duchowości, z których najbardziej znana jest książka zatytułowana „Spowiedź i kierownictwo duchowe”. Był przyjacielem ubogich i ludzi pozbawionych nadziei. Idąc śladami św. Józefa Cafasso, wiele czasu poświęcał duchowej opiece nad więźniami. Nie tylko darzył ubogich szczególną miłością, lecz całe jego życie było głęboko naznaczone ubóstwem.
Wobec wszystkich okazywał gorliwość i pokorę oraz promieniował światłem i miłością Chrystusa, dając świadectwo wielkiego duchowego ojcostwa, skierowanego zwłaszcza ku najbardziej potrzebującym pomocy na ciele i na duchu. Praktykował wszystkie cnoty, a przede wszystkim posłuszeństwo Chrystusowi i przełożonym kościelnym.
Otaczał szczególną czcią Najświętszą Eucharystię, a jego wiara, nadzieja i miłość karmiły się miłością do Ducha Świętego, Najświętszego Serca Jezusa i „Matki Miłosierdzia”. Jako prawdziwy człowiek Boży przeżył swoje życie w służbie Chrystusowi, Ewangelii i Kościołowi, naśladując Boskiego Pasterza, a przynaglany miłością i ofiarą z samego siebie, z gorliwością podążał drogą świętości.
Zmarł 9 czerwca 1936 r. w Turynie. Jego ciało złożono w sanktuarium Jezusa Chrystusa Króla, które wybudował za życia. Duch i charyzmat Czcigodnego Sługi Bożego zachowują swoją żywotność i nadal przynoszą owoce w Zgromadzeniu Ubogich Córek św. Kajetana.
Sprawę beatyfikacji i kanonizacji rozpoczęto w Kurii Turyńskiej w 1961 r. Po przeprowadzeniu wszystkiego, czego wymagało prawo, Nasz Poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II, 12 kwietnia 2003 r. stwierdził, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Tymczasem w 1962 r. w Civitanova Marche doszło do niezwykłego uzdrowienia, które przypisano wstawiennictwu Sługi Bożego. W tej sprawie w 1968 r. przeprowadzono z pomyślnym wynikiem proces kanoniczny w Kurii w Fermo. Dlatego 19 grudnia 2005 r. z Naszego upoważnienia został ogłoszony dekret o cudzie.
Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Turynie 14 kwietnia 2007 r.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Nasz José, kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Alojzego Boccardo do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Severino Poletto, Kardynała Świętego Kościoła Rzymskiego, Arcybiskupa Turynu, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Alojzemu Boccardo, kapłanowi, wychowawcy duchowieństwa i założycielowi Córek Jezusa Króla, to jest instytutu sióstr pozbawionych wzroku, stanowiącego gałąź kontemplacyjną Zgromadzenia Ubogich Córek św. Kajetana, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 9 czerwca, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 14 kwietnia 2007 r., w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 9, s. 792-794
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana