Benedykt XVI
«VIR PACIS». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ ANTONI OD ŚW. ANNY GALVÃO ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
São Paulo, 11 maja 2007 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Jest człowiekiem pokoju i miłości”. Ta opinia o bł. Antonim od św. Anny (w świecie: Antônio Galvão de França), wyrażona w liście, który władze miejskie São Paulo w Brazylii skierowały do ministra prowincjalnego franciszkanów alkantarystów, świadczy o uznaniu, jakim cieszył się on zarówno wśród władz, jak i mieszkańców tego miasta. Opinia ta w pełni odpowiadała prawdzie, Błogosławiony był bowiem mężem Bożym, roztropnym doradcą, niosącym pokój ludziom i rodzinom, gorliwie pełniącym dzieła chrześcijańskiej miłości oraz szafarzem Bożych tajemnic.
Ten wierny uczeń św. Franciszka z Asyżu urodził się w Brazylii w 1739 roku, w miejscowości Guaratinguetá, należącej wówczas do diecezji São Sebastião do Rio de Janeiro, a obecnie do archidiecezji Aparecida. Otrzymał chrześcijańskie wychowanie w rodzinie, a następnie kształcił się w kolegium-seminarium w Belém, prowadzonym przez Towarzystwo Jezusowe. Gdy dojrzało w nim powołanie zakonne, w 1760 roku wstąpił do nowicjatu Zakonu Braci Mniejszych Alkantarystów w miejscowości Macacu, na terenie dzisiejszego stanu Rio de Janeiro. Już od pierwszych lat życia zakonnego wyróżniał się wielkim pragnieniem świętości. W 1761 roku złożył śluby zakonne, a w następnym roku przyjął święcenia kapłańskie. Następnie został skierowany do klasztoru św. Franciszka w São Paulo, aby kontynuować formację. Jednocześnie pomagał współbraciom w pracy apostolskiej. Później powierzono mu obowiązki kaznodziei, spowiednika i furtiana klasztornego. Swoją posługę pełnił z wielką gorliwością ze szczególnym oddaniem sprawując sakrament pojednania.
W 1774 roku, przy współpracy swojej penitentki, siostry Heleny Marii od Ducha Świętego, założył dom zwany „Recolhimento de Nossa Senhora da Conceição da Luz da Divina Providência” (obecnie Mosteiro da Luz), czyli wspólnotę kobiet, które ze względu na obowiązujące wówczas przepisy państwowe nie mogły składać ślubów zakonnych, lecz służyły Bogu w duchu modlitwy, pokuty i ubóstwa, prowadząc życie podobne do życia osób konsekrowanych. Błogosławiony ze wszystkich sił poświęcił się kierowaniu tym dziełem, dla którego zdołał wznieść nową siedzibę oraz kościół.
W 1781 roku został mianowany mistrzem nowicjatu w Macacu, jednak biskup São Paulo nie chciał pozbawiać swoich wiernych posługi, którą Błogosławiony pełnił z tak wielką gorliwością i ofiarnością, dlatego pozostał on na miejscu. Cieszył się wielkim uznaniem przełożonych, którzy powierzali mu odpowiedzialne urzędy w Zakonie: gwardiana klasztoru, komisarza Franciszkańskiego Trzeciego Zakonu, definitora oraz wizytatora generalnego. W 1811 roku w Sorocabie, w stanie São Paulo, założył Recolhimento św. Klary.
Swoim prawdziwie przykładnym życiem budował współbraci i duchowe córki. Wyróżniał się gorliwym zachowywaniem przykazań Pańskich i Reguły swego Zakonu oraz wytrwałym i radosnym praktykowaniem wszystkich cnót. Wiara, która przenikała całe jego postępowanie, nieustannie umacniała go w naśladowaniu Boskiego Odkupiciela. Miłował Boga ponad wszystko i pragnął, aby wszyscy ludzie Go poznali i Mu służyli. Dlatego całe swoje życie poświęcił gorliwej ewangelizacji, a wszystkie siły oddawał sprawie nawrócenia grzeszników. Szczególną miłością otaczał ubogich i chorych, a dzięki jego pośrednictwu wiele zwaśnionych rodzin odzyskało pokój. Pokładał niezachwianą ufność w Bożej Opatrzności, nade wszystko pragnąc dóbr niebieskich. Swoje życie duchowe budował na modlitwie i głębokim nabożeństwie do Eucharystii, którą gorąco adorował i z największą pobożnością sprawował oraz do Najświętszej Maryi Panny, której oddał się jako „syn i wieczysty sługa”. Jeszcze w młodości ślubował ponadto, że aż po ofiare z własnego życia będzie bronił prawdy o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, którą wiele lat później bł. Pius IX ogłosił jako dogmat wiary.
Cieszył się opinią roztropnego i cenionego doradcy, dlatego przybywało do niego wielu ludzi, nawet z odległych stron, szukając kierownictwa duchowego i pociechy. W wykonywaniu licznych obowiązków powierzanych mu w Zakonie oraz w kierowaniu założoną przez siebie wspólnotą odznaczał się troską o innych i głębokim poczuciem sprawiedliwości. Zdecydowanie i odważnie występował w obronie praw słabych. Jako prawdziwy naśladowca św. Franciszka z Asyżu prowadził życie skromne i proste, wyróżniając się wiernym zachowywaniem rad ewangelicznych.
W ostatnich latach życia stan zdrowia nie pozwalał mu już odbywać drogi między klasztorem a Recolhimento. Za zgodą przełożonych zamieszkał więc przy założonym przez siebie dziele. Tam zmarł 23 grudnia 1822 roku.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię o jego świętości w 1938 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po należytym przeprowadzeniu czynności wymaganych prawem Nasz czcigodny Poprzednik, Sługa Boży Jan Paweł II, 25 października 1998 roku uroczyście ogłosił go Błogosławionym. Następnie 16 grudnia 2006 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret dotyczący cudu przypisywanego jego wstawiennictwu. Po wysłuchaniu głosu Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 23 lutego bieżącego roku 2007 postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się 11 maja tegoż roku w São Paulo w Brazylii, podczas Naszej podróży apostolskiej.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej liturgii, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Antoni od św. Anny Galvão jest Świętym, i wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele będzie on pobożnie czczony jako Święty. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie sami z wielką żarliwością oddaliśmy cześć nowemu Świętemu, wysławiając jego cnoty i zasługi, zwłaszcza jego szczególne nabożeństwo do Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz roztropność i gorliwość w kierowaniu duszami. Wraz z całą Rodziną Franciszkańską i całym katolickim narodem brazylijskim radowaliśmy się również blaskiem jego świętości, żywiąc zarazem głęboką nadzieję, że jego skuteczne wstawiennictwo i świetlany przykład przyczynią się do nowej ewangelizacji, przynosząc Kościołowi obfite łaski z nieba.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w São Paulo w Brazylii, dnia 11 maja roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Benedykt
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 9, s. 769-772
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana