Benedykt XVI
«PER CRUCEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ CELINIE CHLUDZIŃSKIEJ BORZĘCKIEJ
Rzym, 27 października 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Przez krzyż i śmierć do zmartwychwstania i chwały”.
Są to słowa, które Czcigodna Służebnica Boża Celina Chludzińska Borzęcka pragnęła umieścić na krzyżu profesji wieczystej Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, wyrażając w ten sposób swoje szczególne nabożeństwo do Misterium Paschalnego Jezusa Chrystusa i wskazując drogę do świętości. Zjednoczona z krzyżem i męką Pana we wszystkich okolicznościach swego życia, jako żona, matka, wdowa i zakonnica, szukała zbawczej woli Bożej i ją wypełniała, przyczyniając się do szerzenia ewangelicznego orędzia wiary, nadziei i miłości, które wypływa z chwalebnego zmartwychwstania Jezusa.
Ta Służebnica Boża i apostołka Misterium Paschalnego urodziła się 29 października 1833 roku w Antowilu, na ziemiach należących wówczas do Polski, a obecnie do Białorusi, jako córka Ignacego i Petroneli Chludzińskich, właścicieli ziemskich. Wzrastała w środowisku zdrowych tradycji katolickich i patriotycznych. Jej życie duchowe zaczęło się wcześnie rozwijać, budząc w niej pragnienie zostania zakonnicą. Posłuszna jednak woli rodziców i kierując się radą swego spowiednika, w wieku dwudziestu lat poślubiła Józefa Borzęckiego. Była kochającą i oddaną żoną, która dzieliła z mężem odpowiedzialność za zarządzanie majątkiem i wielkodusznie troszczyła się o ubogich. Miała czworo dzieci, z których dwoje zmarło jeszcze w niemowlęctwie. Dwie pozostałe córki Celina uważała za dar Boży powierzony jej opiece. Pragnęła zapewnić im odpowiednie wychowanie ludzkie i chrześcijańskie, traktując każdą z nich indywidualnie i w sposób odpowiadający jej osobowości. Za udzielanie pomocy polskim powstańcom została aresztowana przez władze carskie, dając przykład niezłomnej i odważnej miłości do ojczyzny. Gdy jej mąż doznał udaru i pozostał sparaliżowany, Celina wraz z rodziną przeniosła się do Wiednia, aby zapewnić mu odpowiednie leczenie. Przez pięć lat jego choroby była dla niego duchowym i moralnym oparciem, otaczając go pełną wrażliwości i czułości opieką. Jednocześnie gorliwie troszczyła się o wychowanie córek. Siłę duchową czerpała z żarliwej i wytrwałej modlitwy, a przede wszystkim z codziennej Eucharystii.
Po owdowieniu udała się z córkami do Rzymu, poszukując woli Bożej wobec siebie i swoich córek. Tam spotkała o. Piotra Semenenkę, współzałożyciela Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, który wprowadził ją w życie duchowe Misterium Paschalnego Chrystusa. Gdy starsza córka wybrała swoją drogę życiową, Celina wraz z młodszą córką Jadwigą i innymi kobietami rozpoczęła w Rzymie życie wspólne, a 6 stycznia 1891 roku złożyła śluby zakonne, dając w ten sposób prawny początek Zgromadzeniu Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa. W miarę wzrostu liczby sióstr Celina zaczęła urzeczywistniać swoje zamierzenie, jakim było założenie zgromadzenia zdolnego przyczyniać się do odnowy społeczeństwa, przede wszystkim poprzez wychowanie. Założyła wspólnoty Zgromadzenia w Polsce, Bułgarii i Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Swoje życie poświęciła częstym wizytacjom wspólnot zakonnych i prowadziła obfitą korespondencję z siostrami, formując je w duchu założycielskim. Gdy zbliżała się śmierć, Celina pisała do sióstr: „W Bogu jest szczęście na wieki”. Zmarła pobożnie w Krakowie 26 października 1913 roku.
Opinia świętości, która towarzyszyła jej za życia, trwała również po śmierci. Dlatego, zgodnie z zachętą naszego Poprzednika, świętej pamięci papieża Piusa XII, w 1944 roku w Rzymie rozpoczęto jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkiego zgodnie z prawem, 11 lutego 1982 roku, w obecności naszego Poprzednika, Sługi Bożego Jana Pawła II, ogłoszono dekret o heroicznym praktykowaniu cnót przez Czcigodną Służebnicę Bożą. Następnie 16 grudnia 2006 roku upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dekretu o cudzie, który wydarzył się w Krakowie w 1999 roku i został przypisany wstawiennictwu tejże Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 27 października 2007 roku.
Dzisiaj zatem w Bazylice św. Jana na Lateranie, z naszego polecenia, Józef kard. Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Celinę Chludzińską Borzęcką do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Kamila kard. Ruiniego, naszego Wikariusza Generalnego dla diecezji rzymskiej, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Celinie Chludzińskiej Borzęckiej, założycielce Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, która przeżywała swoje życie w świetle Misterium Paschalnego i przez zjednoczenie z Krzyżem i śmiercią stała się uczestniczką Jego zmartwychwstania i chwały, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby można było obchodzić jej święto w miejscach i w sposób ustanowiony przez prawo co roku 26 października, w dniu jej narodzin dla nieba. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 października roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 7, s. 427-429
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana