Benedykt XVI
«IN IPSA HORA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH ZEFIRYNOWI NAMUNCURÁ
Rzym, 11 listopada 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „W tej właśnie chwili Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom»” (Łk 10, 21).
Także i my dzisiaj, wraz z Jezusem i całym Jego Kościołem, rozradowani w Duchu Świętym, wysławiamy Boga Ojca, Pana nieba i ziemi, za to, że nie mądrym tego świata, lecz prostaczkom objawił ukryte tajemnice swego życia i swojej miłości. To właśnie prostaczkom, ubogim, spragnionym sprawiedliwości, wprowadzającym pokój, znoszącym prześladowania, starającym się każdego dnia zwyciężać zło dobrem, Bóg udziela swojego życia, czyli swojej świętości. I my dzisiaj wysławiamy cuda tej Bożej łaski, która obficie rozlała się w znakomitym młodzieńcu z ludu Araukanów, synu wielkiego wodza, nazywanego powszechnie Gran Cacique de las Pampas, imieniem Zefiryn Namuncurá, który nie ukończywszy jeszcze dwudziestego roku życia, zostaje dziś szczęśliwie wpisany do grona Błogosławionych.
Zefiryn – któż o tym nie wie? – pochodził z mężnej i szlachetnej rodziny dzielnego ludu Araukanów, zamieszkującego Patagonię. Świętość jego życia mogła rozkwitnąć, ponieważ zakorzeniła się w żyznej glebie cnót ludzkich właściwych jego ojczyźnie i jego ludowi, które on przyjął i udoskonalił. W swoim krótkim życiu skupił w sobie cierpienia, niepokoje i pragnienia ludu Mapuczów, do którego właśnie w latach jego dzieciństwa dotarła Ewangelia i który przyjął dar wiary. Dlatego wysławianie dziś Pana w błogosławionym Zefirynie oznacza również zachowanie żywej i wdzięcznej pamięci o dawnych tradycjach dzielnego i nieujarzmionego ludu Mapuczów, a zarazem ponowne odkrywanie płodności Ewangelii, która nigdy nie niszczy autentycznych wartości właściwych danej kulturze, lecz przeciwnie – przyjmuje je, oczyszcza i udoskonala. Samo życie Zefiryna jawi się jako „przypowieść” o tej głębokiej prawdzie. Nigdy nie wstydził się tego, że jest Mapuczem, a jego postanowieniem i dewizą było pragnienie, by móc służyć swojemu ludowi.
Przyjęta Ewangelia pogłębiła to jego wewnętrzne pragnienie i wzbogaciła je nowym światłem, tak że Zefiryn gorąco zapragnął zostać salezjaninem i kapłanem, aby „ukazywać” swoim braciom Mapuczom „drogę do nieba”. Za wzór życia obrał sobie Dominika Savio, szczególnie umiłowanego ucznia św. Jana Bosko, wpisanego do katalogu Świętych przez papieża Piusa XII w roku Pańskim 1954. Wydawało się, że wraz z nim kanonizował on również „prostą zasadę” świętości, którą „Ojciec i Nauczyciel Młodzieży” przekazał św. Dominikowi. Zasadę tę można streścić mniej więcej w takich słowach: „Bądź zawsze radosny, wypełniaj obowiązki związane z nauką i pobożnością, pomagaj swoim kolegom”.
O jego radości świadczą przede wszystkim koledzy, mówiąc: „Zefiryn uśmiecha się samymi oczami”. W salezjańskim kolegium Villa Sora we Frascati, choć nie posługiwał się jeszcze biegle językiem włoskim, już po kilku miesiącach Zefiryn zajął drugie miejsce wśród najpilniejszych uczniów. W świadectwie szkolnym z tego roku wyróżnia się bardzo dobra ocena jego znajomości łaciny, którą wówczas uważano za warunek o wielkim znaczeniu w przygotowaniu do kapłaństwa. Pobożność Zefiryna nosiła charakterystyczne cechy wychowania salezjańskiego, mocno opartego na sakramentach, zwłaszcza na Eucharystii, uważanej za „filar” salezjańskiego systemu prewencyjnego. Dlatego też, gdy przez kilka miesięcy przebywał w Turynie, niejednokrotnie widziano go, jak przez długie godziny pozostawał w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, pogrążony w zażyłej rozmowie z Jezusem.
Rozchodząca się po całym świecie opinia o świętości tego Czcigodnego Sługi Bożego skłoniła do przeprowadzenia procesu zwyczajnego przy Kurii Wikariatu Rzymu. Po zakończeniu specjalnego posiedzenia konsultorów teologów dnia 6 kwietnia 1971 r., a następnie pomyślnym przeprowadzeniu sesji zwyczajnej Czcigodnych Ojców Kardynałów i Biskupów dnia 7 stycznia 1972 r., w obecności Naszego Poprzednika świętej pamięci papieża Pawła VI został promulgowany dekret o heroiczności cnót.
Po dopełnieniu następnie wszystkich czynności przewidzianych prawem zezwoliliśmy, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła dnia 6 lipca 2007 r. dekret dotyczący cudu i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w miejscowości zwanej Chimpay, w Republice Argentyńskiej, dnia 11 listopada roku Pańskiego 2007.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat José kard. Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym wpisujemy Czcigodnego Sługę Bożego Zefiryna Namuncurá do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Estebana Maríi Laxague SDB, Biskupa Viedmy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Zefirynowi Namuncurá, wiernemu świeckiemu, wychowankowi Towarzystwa św. Franciszka Salezego, który swoim przykładnym życiem budował Kościół i był wzorem dla wielu młodych ludzi, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie dnia 26 sierpnia, w dniu, w którym się urodził, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 11 listopada roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 9, s. 616-618
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana