Benedykt XVI
«MAIOREM HAC». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARCIE WIECKIEJ
Rzym, 24 maja 2008 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich» (J 15,13).
Marta Wiecka urodziła się 12 stycznia 1874 roku w miejscowości Nowy Wiec, położonej na ziemiach polskich znajdujących się wówczas pod panowaniem Prus, a zmarła 30 maja 1904 roku w Śniatynie, należącym wówczas do monarchii austro-węgierskiej, a obecnie znajdującym się na Ukrainie. Od dzieciństwa odznaczała się duchem modlitwy, szczególnym nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Nepomucena oraz gotowością do niesienia pomocy bliźnim najbardziej dotkniętym cierpieniem.
Mając 18 lat, wstąpiła do nowicjatu Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo w Krakowie. W ciągu 12 lat życia konsekrowanego służyła chorym w szpitalach: we Lwowie (1893-1894), w Podhajcach (1894-1899), Bochni (1899-1902) i Śniatynie (1902-1904). Pierwsze śluby złożyła 15 sierpnia 1897 roku, gdy przebywała w Podhajcach.
W szpitalu w Śniatynie powierzono jej oddział zakaźny. Pewnego dnia jeden z pracowników szpitala otrzymał polecenie posprzątania sali, w której przebywała kobieta chora na tyfus plamisty. Było to zadanie związane z wielkim niebezpieczeństwem. Zrozpaczony mężczyzna myślał o swojej żonie i małym dziecku. Siostra Marta Wiecka podjęła się wykonania tego zadania za niego. Kilka dni później zachorowała na tę samą chorobę. Kiedy została nią dotknięta, wszyscy, poruszeni wielką miłością, modlili się o jej uzdrowienie. Także Żydzi odprawili w swojej synagodze specjalne nabożeństwo.
30 maja 1904 roku, w wieku 30 lat, w obecności swojego brata Jana, kapłana, odeszła z tego świata. Została pochowana obok figury św. Jana Nepomucena, kapłana, który poniósł śmierć męczeńską, aby nie naruszyć tajemnicy sakramentalnej.
Pogrzeb Służebnicy Bożej stał się wielkim wyrazem miłości, szacunku i wdzięczności, jakimi darzyli ją katolicy, grekokatolicy, prawosławni oraz agnostycy.
Jej grób, nawiedzany przez pielgrzymów aż po dzień dzisiejszy, świadczy o trwającej opinii świętości Czcigodnej Służebnicy Bożej.
Ta trwała i szeroko rozpowszechniona wśród Ludu Bożego opinia sprawiła, że Marian kard. Jaworski, arcybiskup metropolita lwowski obrządku łacińskiego, rozpoczął w 1997 roku sprawę beatyfikacyjną. Konsultorzy teolodzy podczas Kongresu szczególnego 11 maja 2004 roku, a następnie kardynałowie i biskupi podczas sesji zwyczajnej 5 października 2004 roku wydali pozytywną opinię. Czcigodny Poprzednik Nasz Jan Paweł II ogłosił 20 grudnia 2004 roku dekret o heroiczności cnót. Następnie 6 lipca 2007 roku został ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się we Lwowie, na Ukrainie, 24 maja 2008 roku.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Nasz Tarcisio kard. Bertone, Sekretarz Stanu i Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym wpisujemy Czcigodną Służebnicę Bożą Martę Wiecką do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Mariana kard. Jaworskiego, arcybiskupa metropolity lwowskiego obrządku łacińskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marcie Wieckiej, dziewicy ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, która poświęciła swoje życie służbie ubogim i chorym, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 30 maja, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 24 maja roku Pańskiego 2008, w czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CI/2009, nr 5, s. 347-348
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana