Benedykt XVI
«VENIT ENIM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ KAJETAN ERRICO ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 12 października 2008 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło» (Łk 19,10).
Kajetan Errico odniósł do siebie te słowa naszego Pana i poprzez apostolat sakramentu pojednania szerzył miłosierdzie i przebaczenie, pociągając dusze ku Bogu więzami miłosiernej miłości. Aby jednak zbawienie duszy nie było oddzielone od zdrowia ciała, do duchowych uczynków miłosierdzia dołączał pomoc niesioną ciału, troszcząc się o ubogich i ukazując pełną miłości obecność Boga między ludźmi.
Urodził się dnia 19 października 1791 roku w Secondigliano na przedmieściach Neapolu. W młodości rozpoznał powołanie do kapłaństwa. Wstąpił do seminarium diecezjalnego w Neapolu, okazując niezłomną wolę. Ponieważ jego rodzina była uboga i nie mogła opłacić całego jego utrzymania, Kajetan Errico codziennie chodził pieszo do seminarium, pokonując siedem kilometrów w obie strony. Dnia 23 września 1815 roku przyjął święcenia kapłańskie i został skierowany do rodzinnej miejscowości, aby podjąć posługę duszpasterską. Wyróżniał się gorliwym głoszeniem słowa Bożego, katechizacją, posługą w sakramencie pojednania oraz troską o ubogich i chorych. Działalność tę podtrzymywała jego modlitwa, która przeciągała się do późnych godzin nocnych. W tym właśnie czasie, pod wpływem natchnienia z wysoka, został pobudzony do założenia w Secondigliano zgromadzenia zakonnego oraz do zbudowania kościoła pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Bolesnej. Początkowo był to dom rekolekcyjny przeznaczony dla kapłanów, którzy mieli poświęcać się misjom ludowym, lecz wkrótce dzieło przekształciło się w instytut zakonny, w którym utworzono nowicjat, zatwierdzony dnia 7 sierpnia 1846 roku przez błogosławionego Piusa IX. To, że został on poświęcony Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi, było owocem modlitwy. Zgodnie z wolą Założyciela, natchnionego przez Boga, członkowie nowego Zgromadzenia są powołani «do pracy, gotowi utracić wszystko, nawet życie, aby wśród narodów poznano najgorętszą miłość Najświętszych Serc i aby w sercach ludzi rozpaliła się święta i Boża miłość». Cel jego życia oraz siła pobudzająca jego działalność apostolską prowadziły nie tylko do umiłowania Najświętszych Serc, lecz także do poznania dobroci i miłosierdzia Ojca.
Ponieważ wiara bez uczynków jest martwa, za słowami przepowiadania szły czyny. Przez długie lata sprawował sakrament pojednania, dodając otuchy oraz budząc ufność i nadzieję. Podejmował również inne dzieła, nie poprzestając na słowach: opiekował się dotkniętymi zarazą i innymi epidemiami, które w tamtej epoce nawiedzały mieszkańców Neapolu, odwiedzał więźniów, otaczał troską skazanych na karę śmierci, otwierał swój dom dla głodnych. Ponadto kierował Zgromadzeniem, do którego przybywali nowi członkowie. Posyłał ich «do miejsc pozbawionych pomocy duchowej, aby szerzyli wśród wiernych nabożeństwo do Najświętszych Serc Jezusa i Maryi», a więc tam, gdzie praca była najtrudniejsza i gdzie szerzyły się najgorsze obyczaje oraz największe zaniedbania duchowe. Kajetan zmarł dnia 29 października 1860 roku w Secondigliano i natychmiast został przez lud Boży uznany za świętego.
Gdy z biegiem lat sława ta się umacniała, arcybiskup Neapolu w 1872 roku rozpoczął proces informacyjny, który zakończono w 1876 roku. Z powodu trudnych czasów prowadzenie sprawy uległo opóźnieniu, aż dnia 4 października 1974 roku, w obecności Naszego Poprzednika Pawła VI, ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a dnia 24 kwietnia 2001 roku, w obecności Sługi Bożego Jana Pawła II, dekret o cudzie. Beatyfikacja odbyła się dnia 14 kwietnia 2002 roku.
W związku z kanonizacją Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych rozpatrzyła domniemany cud, który wydarzył się w Secondigliano i dotyczył pewnego bezdzietnego małżeństwa. Ponieważ w styczniu 2004 roku urodził się całkowicie zdrowy chłopiec, zdarzenie to przypisano wstawiennictwu Kajetana Errico, a Konsylium Lekarskie Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dnia 5 października 2006 roku uznało je za niewytłumaczalne z naukowego punktu widzenia. Po zbadaniu sprawy przez konsultorów teologów oraz po pozytywnym głosowaniu kardynałów i biskupów podczas sesji zwyczajnej dnia 5 stycznia 2007 roku upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dnia 6 lipca 2007 roku dekretu o cudzie. Na konsystorzu dnia 1 marca 2008 roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie, w Bazylice św. Piotra, dnia 12 października tego samego roku.
Dzisiaj zatem na placu przed Bazyliką św. Piotra podczas uroczystości wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Kajetan Errico, Maria Bernarda Bütler, Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia i Narcyza od Jezusa Martillo Morán są Świętymi, i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, aby w całym Kościele byli czczeni jako Święci z należną pobożnością. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 12 października roku Pańskiego 2008, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIII/2011, nr 1, s. 1-3
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana