Benedykt XVI
«VOS AUTEM ESTIS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU CYRIAKOWI MARII SANCHA
Y HERVÁS
Rzym, 18 października 2009 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec” (Łk 22, 28-29).
Czcigodny Sługa Boży Cyriak Maria Sancha y Hervás był prawdziwym apostołem i kapłanem. Owocna była jego działalność apostolska, przeniknięta głęboką wiarą, żarliwą miłością i niezachwianą nadzieją, którym towarzyszyła pełna jedność z Następcą Piotra.
Sługa Boży urodził się 18 czerwca 1833 roku w miejscowości Quintana del Pidio, w diecezji Burgos w Hiszpanii. Pierwsze podstawy gramatyki łacińskiej zdobył u miejscowego proboszcza, pomagając jednocześnie ojcu w pracach rolnych. W 1852 roku wstąpił do seminarium, a po należytym przygotowaniu 27 lutego 1858 roku przyjął święcenia kapłańskie. Kontynuował studia i uzyskał licencjat z teologii na Uniwersytecie w Salamance. W 1862 roku został mianowany sekretarzem biskupa na Kubie, która należała wówczas do Hiszpanii.
Pełnił tam liczne obowiązki, zdobywając uznanie i zaufanie duchowieństwa, a zarazem prowadząc działalność apostolską, zwłaszcza wśród najuboższych. Pragnąc gorliwie nieść pomoc kubańskim ubogim, począwszy od 1868 roku utworzył pierwszą wspólnotę zakonnic, która miała zajmować się sierotami, osobami starszymi i niepełnosprawnymi. Z czasem wspólnota ta dała początek Zgromadzeniu Sióstr Ubogich Inwalidów i Ubogich Dzieci, nazywanemu dziś Zgromadzeniem Sióstr Miłosierdzia Kardynała Sanchy. Ponieważ Założyciel dobrze znał ubóstwo, opieka nad ubogimi stała się ich podstawowym wyborem.
Warunki tamtego czasu, a także trudne stosunki między Hiszpanią, jej koloniami i Stolicą Apostolską, przysporzyły Czcigodnemu Słudze Bożemu niezliczonych cierpień. W latach 1872–1874 zabrakło biskupa i niemal doszło do schizmy. Wówczas Cyriak Sancha y Hervás, pełniący urząd kanonika penitencjarza, pozostał wierny poleceniom Stolicy Apostolskiej, za co został wtrącony do więzienia. Kiedy sytuacja i wzajemne stosunki uległy zmianie, Sługa Boży wykorzystał sposobność, aby ponownie zjednoczyć duchowieństwo kubańskie. Z tych powodów zyskał uznanie bł. Piusa IX, który mianował go biskupem pomocniczym Toledo; sakrę biskupią przyjął 12 marca 1876 roku.
W 1882 roku Leon XIII mianował go biskupem Ávili. Kierując się gorliwością, w 1884 roku zaczął tworzyć w Hiszpanii instytut dla kobiet, którym ubóstwo uniemożliwiało wstąpienie do klasztoru. Posłuszny Stolicy Apostolskiej, w 1886 roku objął rządy w nowo utworzonej diecezji Madryt-Alcalá. Pełniąc ten urząd, w 1889 roku zorganizował pierwszy Krajowy Kongres Katolicki, podczas którego narodził się hiszpański ruch katolicki.
Następnie w 1892 roku został mianowany arcybiskupem Walencji. Społeczna i ekonomiczna sytuacja robotników skłoniła go do zakładania katolickich stowarzyszeń robotniczych oraz do szerokiego rozwijania ich formacji zarówno naukowej, jak i religijnej. W 1893 roku zorganizował pierwszy Krajowy Kongres Eucharystyczny, a poprzez ogólnokrajową pielgrzymkę do Rzymu umocnił więzi z Papieżem.
W 1894 roku został włączony do Kolegium Kardynalskiego, a władze Hiszpanii, uznając jego zasługi w życiu publicznym i religijnym, mianowały go senatorem. Ze względu na jego wiarę i gorliwą działalność na konsystorzu w 1898 roku został mianowany arcybiskupem Toledo i Prymasem Hiszpanii.
Sługa Boży niestrudzenie pracował w winnicy Pańskiej, zabiegając o jedność biskupów Hiszpanii, broniąc wiary i Kościoła katolickiego oraz troszcząc się o robotników i najsłabszych członków społeczeństwa. Jako prawdziwy Apostoł wszystkie swoje siły poświęcił komunii i jedności Kościoła. Zmarł 25 lutego 1909 roku, oddając swoje życie za Kościół.
Wraz ze wzrostem opinii o jego świętości Archidiecezja Toledo rozpoczęła w 1982 roku proces informacyjny. Po uznaniu jego ważności prawnej 3 lipca 1992 roku, 3 października 1997 roku odbyło się Posiedzenie Szczególne Konsultorów Teologów, którzy uznali, że Sługa Boży praktykował cnoty w stopniu heroicznym. Takie samo orzeczenie wydali kardynałowie i biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 21 czerwca 2005 roku. My sami zezwoliliśmy, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła 28 kwietnia 2006 roku dekret o heroiczności cnót. Po zachowaniu wszystkich przepisów prawa zezwoliliśmy również, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała 17 stycznia 2009 roku dekret dotyczący cudu i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 18 października 2009 roku w Toledo, w Hiszpanii.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Cyriaka Marię Sancha y Hervás w poczet Błogosławionych:
„My, spełniając życzenie Naszego Brata Braulia Rodrígueza Plazy, Arcybiskupa Toledo, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Cyriakowi Marii Sancha y Hervásowi, Biskupowi, gorliwemu i niestrudzonemu świadkowi Chrystusa, ojcu ubogich i krzewicielowi jedności Kościoła, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 25 lutego, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez Prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 października roku Pańskiego 2009, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIII/2011, nr 7, s. 444-446
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana