Benedykt XVI
«HIC EST». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ALFONSIE CLERICI
Rzym, 23 października 2010 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Jezus Chrystus jest Tym, który przyszedł przez wodę i krew, i Ducha, nie tylko w wodzie, lecz w wodzie i we krwi» (1 J 5,6).
Śmierć Chrystusa na krzyżu dla odkupienia ludzi nie jest jedynie wydarzeniem historycznym należącym do przeszłości. On bowiem nadal przychodzi przez wodę i krew, odnawiając i uobecniając swoją ofiarę w każdej celebracji eucharystycznej. Tajemnica ta stanowi teologiczny fundament i apostolskie znamię powołania, duchowości i misji Czcigodnej Sługi Bożej Alfonsy Clerici.
Była najstarszą z dziesięciorga dzieci Angela i Marii Romano. Urodziła się 14 lutego 1860 roku w Lainate, niedaleko Mediolanu. Po ukończeniu pierwszego etapu nauki rozpoczęła studia w Kolegium przygotowującym nauczycielki szkół podstawowych, otwartym w Monzy w 1875 roku przez Matkę Marię Matyldę Bucchi, Założycielkę Sióstr Przenajdroższej Krwi. W tych latach nauki i rozeznawania, pod kierunkiem ojca Cesare Maggioniego ze Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów z Rho, Alfonsa rozpoznała swoje powołanie i poprosiła o przyjęcie do nowego Zgromadzenia. Po uzyskaniu dyplomu nauczycielskiego wyższego stopnia, aby pomóc swojej licznej rodzinie, przez cztery lata uczyła w szkole miejskiej w Lainate, wyznaczając jednak dzień wstąpienia do nowicjatu na 15 sierpnia 1883 roku.
Po złożeniu ślubów wieczystych powierzono jej zadanie nauczania, a następnie kierowania Kolegium w Monzy, do którego uczęszczało wiele dziewcząt i które cieszyło się poważaniem w mieście. Wybrana radną podczas Kapituły w 1903 roku, Czcigodna Sługa Boża odegrała niezwykle ważną rolę, dodając otuchy współsiostrom i zapobiegając rozwiązaniu lub podziałowi młodego Zgromadzenia, zagrożonego z powodu poważnych trudności ekonomicznych. Wobec propozycji, aby poświęcić się opiece nad dziećmi niesłyszącymi lub chorymi, zdecydowanie i roztropnie broniła charyzmatu Zgromadzenia, którym było wychowanie młodzieży w szkole.
Trudności Zgromadzenia zmusiły ją do sprzedaży niedawno wybudowanej szkoły, a nowe Kolegium, z powodu niewielkiego zadłużenia podatkowego, przeszło na własność władz miejskich, tak że siostry musiały przenieść się do starego budynku, zwanego powszechnie La Palazzola. Tam, w duchu wielkiego wyrzeczenia, pracowały dniem i nocą przy szyciu odzieży i w ciągu kilku lat spłaciły długi; modliły się jeszcze gorliwiej i zaczęły na nowo żywić nadzieję, umocnione lekcją wiary, jaką siostra Alfonsa potrafiła odczytać w tym wydarzeniu.
Wola Boża objawiła się na nieoczekiwanej drodze: Arcybiskup Vercelli Teodoro Valfrè di Bonzo zaprosił Siostry Przenajdroższej Krwi do Instytutu „Providenza”, założonego w 1860 roku przez kanonika Salvatore Montagniniego w celu zapewnienia wychowania dziewczętom z Monzy oraz innym potrzebującym. Siostra Alfonsa przybyła tam wraz z dwiema siostrami 20 listopada 1911 roku. Był to zupełnie inny rodzaj pracy: oznaczał przejście od instytutu kształcącego dziewczęta z warstw średnich i wyższych do placówki kształcenia zawodowego (prac kobiecych) dla ubogich dziewcząt, których było siedemdziesiąt, w wieku od 6 do 20 lat.
Bardzo dobrze odnalazła się w tym środowisku i pozostała tam prawie dwadzieścia lat, działając z macierzyńską troską, nie szukając niczego dla siebie i przyjmując wszystko, mając na względzie jak najlepsze wychowanie uczennic, jedność z dotychczasowymi osobami zaangażowanymi w działalność Instytutu i z jego zarządem, a także zgodną współpracę z Arcybiskupem i kapłanami wychowawcami. Źródłem tej harmonii było nie tylko jej przygotowanie pedagogiczne, lecz również nieustanna troska o to, aby ponad wszystko stawiać miłość.
Zdumiewa nadzwyczajna zgodność świadectw złożonych podczas procesu beatyfikacyjnego: lata spędzone przez młode dziewczęta w Kolegium, dzięki serdeczności siostry Alfonsy, harmonijnej atmosferze, relacjom z koleżankami oraz formacji ludzkiej i duchowej, należały do najbardziej pogodnych i najbardziej owocnych momentów ich życia. Jej miłość przekraczała mury Instytutu; chociaż Sługa Boża nigdy go nie opuszczała, wszyscy ją znali, zwłaszcza ludzie potrzebujący miłości i zagubieni: zawsze znajdowała sposób, aby pomóc każdemu, kto pukał do drzwi Instytutu.
W Vercelli Służebnica Boża osiągnęła szczyt miłości w relacji z Bogiem i z bliźnimi. Taka postawa była każdego dnia podtrzymywana sprawowaniem Eucharystii i adoracją eucharystyczną, trwającą nawet do późnej nocy, podczas której zwykle leżała krzyżem na ziemi. Chociaż nie posiadała szczególnego wykształcenia teologicznego dotyczącego celebracji Paschalnego Misterium Chrystusa, już od pierwszej Komunii eucharystycznej i adoracji Sługa Boża zrozumiała zbawcze znaczenie Krzyża, uobecnianego w Sakramencie. Z wielką uległością poddawała się przyciągającej mocy Boga, co ujawniają niektóre karty jej dziennika: «Moja Krew odcisnęła się w twojej duszy, umyśle, sercu i ciele, zabezpieczając twoje życie; w ten sposób moje piękno całkowicie cię przyoblekło; każdego dnia idź za Mną, od Żłóbka aż po Krzyż, to znaczy od Wcielenia aż na Kalwarię». Oto wyraźne zaproszenie do uczestnictwa w ofierze Tego, który w tajemnicy eucharystycznej nadal przychodzi przez wodę i Krew, aby uświęcać ludzi.
Rankiem 13 stycznia 1930 roku Słuzebnicę Bożą znaleziono leżącą na ziemi obok jej łóżka. Zmarła następnego dnia, około godziny trzynastej trzydzieści. Wiadomość natychmiast rozeszła się po Vercelli, wywołując powszechne wzruszenie i jednoznaczne przekonanie wiary: «Oto umarła święta kobieta!». Zmysł wiary Ludu Bożego od razu uznał ją za świętą, a wzrastająca sława świętości skłoniła Arcybiskupa Vercelli do rozpoczęcia w 1966 roku procesu informacyjnego dotyczącego opinii świętości i cnót Sługi Bożej w ogólności. Jego ważność została uznana dekretem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych wydanym 18 listopada 1988 roku.
Konsultorzy Teolodzy, najpierw podczas Kongresu Szczególnego 10 lutego 2004 roku, a następnie Kardynałowie i Biskupi podczas Sesji Zwyczajnej 1 czerwca 2004 roku, orzekli, że Słuzebnica Boża praktykowała cnoty w stopniu heroicznym. Dnia 22 czerwca 2004 roku Nasz Poprzednik, świętej pamięci Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia stosownego dekretu.
Po zachowaniu wszystkich przepisów prawa, 27 listopada 2008 roku Konsulta Lekarska Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych jednomyślnie orzekła, że uzdrowienie pana Nediego Frosiniego było niewytłumaczalne w świetle wiedzy medycznej. Uzdrowienie to zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej Alfonsy Clerici przez Konsultorów Teologów podczas Kongresu Szczególnego 22 kwietnia 2009 roku oraz przez Kardynałów i Biskupów podczas Sesji Zwyczajnej 13 kwietnia 2009 roku. My sami upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia 1 lipca 2010 roku dekretu o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 23 października 2010 roku w Vercelli we Włoszech.
Dzisiaj zatem, w Vercelli, z Naszego polecenia Czcigodny Brat Angelo Amato SDB, Arcybiskup tytularny Sila i Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Alfonsę Clerici do grona Błogosławionych:
„My, spełniając życzenie Naszego Brata Enrica Masseroniego, Arcybiskupa Vercelli, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Alfonsie Clerici, zakonnicy ze Zgromadzenia Sióstr Przenajdroższej Krwi z Monzy, która poświęciła swoje życie wychowaniu młodzieży i jej rodzin, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 14 stycznia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby teraz i w przyszłości pozostało ważne i trwałe, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 23 października roku Pańskiego 2010, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CIV/2012, nr 11, s. 870-873
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana