Benedykt XVI
«VOLUNTAS DEI». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ MARIA OD KRZYŻA MACKILLOP ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 17 października 2010 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Wola Boża jest dla mnie jak drogocenna księga, której czytaniem nigdy się nie nużę” (List do ks. Kirby’ego, Rzym 1873).
Poszukiwanie woli Bożej i podążanie za nią we wszystkim było najważniejszym celem świętej Marii od Krzyża MacKillop. Już bowiem od dzieciństwa była świadoma, że żyje w obecności Boga, którego opieki doświadczała i od którego, jak rozumiała, otrzymała dar głębokiej pobożności. Od swojej szkockiej matki nauczyła się całkowitego zawierzenia Bożej Opatrzności. Ta ufność w Bożą Opatrzność pozwalała jej żyć zgodnie z tym, co uważała za wolę Boga, chociaż często zdawało się, że brakuje jej środków potrzebnych do urzeczywistnienia zamierzeń mających nieść pomoc w różnego rodzaju niedostatkach. Ufność ta pozwalała jej przyjmować wszelkie cierpienia, zarówno fizyczne, jak i duchowe, tak jak wszystko inne przyjmowała z ręki dobrego Boga. Gdy ogarniało ją zaniepokojenie, ufność ta pozwalała jej długo się modlić i ze spokojnym sercem dochodzić w medytacji do przekonania, że przyjmie wolę Bożą we wszystkim, co się wydarzy.
Maria urodziła się 15 stycznia 1842 roku w Melbourne, które należało wówczas do kolonii Nowej Południowej Walii. Była pierwszym z ośmiorga dzieci Alexandra MacKillopa i Flory MacDonald, emigrantów ze Szkocji, którzy z wielką troską wychowywali swoje dzieci w wierze katolickiej. Ponieważ rodzina cierpiała niedostatek, a ojciec niekiedy pozostawał bez pracy, Maria już od młodości pracowała, aby przyczyniać się do pokrywania wydatków domowych. Chociaż od dzieciństwa stopniowo coraz mocniej odczuwała powołanie do życia zakonnego, troszczyła się o swoją rodzinę.
Pracując jako nauczycielka w Penoli, poznała bliżej ks. Juliana Tenisona Woodsa, który był proboszczem rozległego obszaru w południowo-wschodniej części Australii Południowej. Wielu bowiem spośród pierwszych osadników, którzy przybyli do Australii, wywodziło się ze środowiska skazańców i nie miało wykształcenia, a liczni katolicy pochodzenia irlandzkiego podlegali surowej dyskryminacji. Niewielu było kapłanów, którzy mogliby służyć ludności. Brakowało wówczas szkół, szpitali i instytucji pomocy społecznej, zwłaszcza przeznaczonych dla ubogich, wśród których znajdowało się wielu katolików mieszkających na terenach wiejskich i potrzebujących pomocy.
Pragnienie Marii, aby bezpłatnie kształcić dzieci, odpowiadało pragnieniu ks. Woodsa, który stał się jej doradcą i kierownikiem duchowym oraz wspierał jej powołanie. Wspólnie z nim powzięła zamiar założenia zgromadzenia sióstr, które mogłyby pracować na terenach wiejskich, mieszkając w małych wspólnotach albo w różnych domostwach miejscowej ludności — chatach, namiotach czy lepiankach. Było to przedsięwzięcie naprawdę śmiałe. W 1866 roku Maria zaczęła nauczać w Penoli, w stajni przebudowanej przez jej brata. Z tych skromnych początków, za radą i zachętą ks. Woodsa, powstało Zgromadzenie Sióstr św. Józefa od Najświętszego Serca Jezusa.
Następnie siostra Maria przeniosła się do Adelajdy, gdzie zgromadzenie zaczęło się rozwijać. Ks. Woods i siostra Maria pragnęli, aby wszystkie siostry podlegały jednej Przełożonej mającej stałą siedzibę, zachowując zarazem swobodę udawania się wszędzie tam, gdzie były potrzebne. Ten sposób zarządzania wywołał jednak opory wśród niektórych biskupów, gdy nowy Instytut zaczął się rozszerzać. Złożone okoliczności doprowadziły biskupa Adelajdy do ekskomunikowania Marii w 1871 roku; sam jednak odwołał tę karę przed swoją śmiercią, która nastąpiła sześć miesięcy później.
Następnie poradzono jej, aby udała się do Rzymu i zasięgnęła rady Papieża, błogosławionego Piusa IX. Chociaż nie otrzymała wówczas ostatecznego zatwierdzenia Instytutu — nastąpiło ono bowiem w 1888 roku — powróciła z Rzymu umocniona nadzieją, przede wszystkim dzięki trzem spotkaniom z błogosławionym Piusem IX.
Błogosławiona Maria z niestrudzoną gorliwością niosła pomoc ubogim w ich niedoli. Szczególnie bliskie było jej powiedzenie: „Ilekroć dostrzegasz potrzebę, natychmiast przyjdź z pomocą”. Jej nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa, Najświętszego Sakramentu oraz św. Józefa pobudzało ją do życia według rad ewangelicznych. Uważne wsłuchiwanie się w wolę Bożą prowadziło ją do przyjmowania zarówno radości, jak i cierpień, które tak często ją dotykały.
Darzyła największym szacunkiem wszystkich ludzi, których potrzeby starała się zaspokajać. Nie miało dla niej znaczenia, jakiej byli narodowości czy religii. Przez całe życie cierpiała z powodu złego stanu zdrowia, a ciężkie i wyczerpujące bóle głowy często zmuszały ją do pozostawania w łóżku. Wszystkie te doświadczenia wykorzystywała jednak, aby zbliżać się do Boga. Gdy miała sześćdziesiąt lat, doznała udaru mózgu; mimo to nadal pełniła urząd Przełożonej Generalnej, a nawet zdołała odwiedzić niektóre odległe klasztory.
W następnych latach Maria MacKillop, chociaż cierpiała dotkliwe bóle, nadal, na ile mogła, troskliwie służyła Instytutowi. Cierpienia znosiła z niezwykłym męstwem i spokojem, zachowywała pogodne spojrzenie na wszystko i zawsze mówiła o woli Bożej. W 1909 roku jej stan zdrowia się pogorszył i 8 sierpnia tego samego roku spokojnie zmarła w domu generalnym w North Sydney. Trzej Papieże — Paweł VI, Jan Paweł II i Benedykt XVI — przybyli do jej grobu, aby się modlić, a każdego roku nawiedzają go niezliczeni pielgrzymi ze wszystkich stron świata.
Jej codzienne życie było ożywiane żywą wiarą, czynną nadzieją, gorącą miłością oraz otwarciem na działanie łaski Bożej, co wyraźnie przejawiało się w praktykowaniu cnót. Spośród tych przymiotów szczególnie jaśniała jednak dobroć. Nie była to dobroć wyrażająca się jedynie w dokonywanych dziełach ani dobroć okazywana osobie, której nie ma w pobliżu, lecz ta, o której św. Paweł napisał w Pierwszym Liście do Koryntian:
„Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma” (1 Kor 13, 4-7).
Już od chwili jej śmierci świętość błogosławionej Marii od Krzyża MacKillop była powszechnie i szeroko uznawana zarówno przez prasę religijną, jak i świecką oraz przez mieszkańców tamtego regionu.
Proces kanonizacyjny błogosławionej Marii od Krzyża MacKillop, dziewicy, rozpoczęto w Sydney w 1925 roku. 13 czerwca 1992 roku Jan Paweł II polecił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłosić dekret o heroiczności jej cnót. 6 lipca 1993 roku Jan Paweł II promulgował dekret o cudzie dokonanym przez Boga za wstawiennictwem Czcigodnej Marii od Krzyża MacKillop, dziewicy. 19 stycznia 1995 roku, podczas swojej podróży apostolskiej do Australii, Jan Paweł II ogłosił Marię od Krzyża MacKillop Błogosławioną podczas celebracji eucharystycznej w Sydney.
W odniesieniu do kanonizacji, 7 maja 2009 roku lekarze uznali, że uzdrowienie pewnej kobiety z choroby płuc, której nie można było wyleczyć chirurgicznie, było szybkie, całkowite, trwałe i niewytłumaczalne w świetle wiedzy medycznej. Dlatego Konsultorzy Teologowie na Kongresie Szczególnym 14 lipca 2009 roku, a następnie Kardynałowie, Biskupi i członkowie Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, zgromadzeni na Sesji Plenarnej 29 września tego samego roku, potwierdzili, że uzdrowienie to było cudem dokonanym przez Boga i należy je przypisać wstawiennictwu błogosławionej Marii od Krzyża MacKillop.
Z Naszego polecenia Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła 19 grudnia 2009 roku dekret o cudzie, a na Konsystorzu, który odbył się 19 lutego 2010 roku, postanowiliśmy, że 17 października 2010 roku na placu przed Bazyliką św. Piotra odbędzie się uroczysty obrzęd, podczas którego błogosławiona Maria od Krzyża MacKillop zostanie zaliczona w poczet Świętych.
Dzisiaj zatem, na placu przed Bazyliką św. Piotra, podczas uroczystych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Stanisław Kazimierczyk, Andrzej Bessette, Kandyda Maria od Jezusa Cipitria y Barriola, Maria od Krzyża MacKillop, Julia Salzano i Kamila Baptysta Varano są Świętymi, wpisujemy ich do Katalogu Świętych i postanawiamy, że w całym Kościele będą oni pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby teraz i w przyszłości pozostało ważne i trwałe, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 17 października roku Pańskiego 2010, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana