Benedykt XVI
«UT OMNES POPULI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUDZE BOŻEJ MARII SERAFINIE
OD NAJŚWIĘTSZEGO SERCA
Rzym, 13 maja 2011 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Aby wszystkie ludy całego świata oddawały cześć i chwałę Trójcy Przenajświętszej».
Słowa te wyrażają największe pragnienie Czcigodnej Sługi Bożej Serafiny od Najświętszego Serca, Założycielki Instytutu Sióstr od Aniołów, której życie upłynęło na służbie bliźnim, będącej znakiem miłości Trójcy Przenajświętszej, którą adorowała w Eucharystii na wzór aniołów. Urodziła się 11 września 1849 roku w miejscowości Imèr, w prowincji Trydent, należącej wówczas do Cesarstwa Austro-Węgierskiego. Następnego dnia została przyniesiona do chrzcielnicy i otrzymała imię Klotylda. Jej rodzice, Domenico i Anna Maria Orsingher, ubodzy, lecz bardzo pobożni chrześcijanie, wychowali ją tak, aby całą ufność pokładała w Bogu i była gotowa nieść pomoc każdemu potrzebującemu. Klotylda dorastała w licznej rodzinie, często doświadczanej cierpieniem. Już jako dziewczynka odznaczała się silnym i szczerym charakterem oraz żarliwą religijnością. Mając dziesięć lat, w 1859 roku, po raz pierwszy przystąpiła do Najświętszej Eucharystii podczas uroczystości wielkanocnych. W wieku osiemnastu lat przeżyła niezwykłe wydarzenie, które w sposób decydujący wyznaczyło bieg całego jej życia. 2 sierpnia 1867 roku, w święto Matki Bożej Anielskiej, sama Maryja poprosiła ją, aby założyła instytut zakonny, którego zadaniem byłoby, na wzór aniołów, adorowanie Trójcy Przenajświętszej w Eucharystii. Rozważając w sercu to tajemnicze powołanie, opuściła Imèr, przekroczyła granice swojej ojczyzny i przybyła do Włoch, gdzie znalazła pracę oraz pomoc duchową: najpierw w Wenecji u ks. Domenica Agostiniego, kierownika duchowego i przyszłego Patriarchy Wenecji, a następnie w Padwie u ks. Angela Piacentiniego, profesora miejscowego seminarium. Później, mimo trudności, podjęła próbę założenia zgromadzenia zakonnego, którego pragnęła Maryja, w miejscowości Castellavazzo w prowincji Belluno. Kiedy jednak przedsięwzięcie to się nie powiodło, postanowiła powrócić do rodziców, którzy w międzyczasie wyemigrowali do Niemiec. Znalazła pracę w szpitalu prowadzonym przez Siostry św. Elżbiety w Eppendorfie, gdzie wiele nauczyła się o życiu konsekrowanym i jego wymiarze wspólnotowym. Po śmierci rodziców powróciła do Imèr, gdzie zgodnie ze swoim usposobieniem poświęciła się pracom domowym oraz działalności parafialnej; szczególnie wiele sił wkładała w wychowanie młodzieży, a także w rozwój Stowarzyszenia Córek Maryi. Pragnąc rozeznać wolę Bożą i podjąć pokutę, postanowiła wraz ze swoją siostrzenicą Giudittą odbyć pieszą pielgrzymkę do Rzymu. Od 3 maja do 14 września 1887 roku, czyli do święta Podwyższenia Krzyża Świętego, nawiedzała różne sanktuaria, czerpiąc z nich nie tylko pociechę i umocnienie pobożności, lecz także wytrwałość w realizacji swojego powołania. Po żarliwej modlitwie przy grobie Apostoła Piotra została przyjęta jako gość przez siostry zwane Niepokalankami. Przez krótki czas nosiła błękitny habit i przyjęła imię „Siostry Zwiastowania”. Wreszcie, mężnie przezwyciężywszy liczne trudności i przeciwności, 28 czerwca 1891 roku, za zgodą biskupa Enrica De’ Rossiego, założyła Instytut Sióstr od Aniołów przy kaplicy rodziny Petriccione w miejscowości Briano, w prowincji Caserta. Mając wówczas około czterdziestu dwóch lat, wraz z czterema młodymi kobietami przyjęła habit zakonny oraz imię Siostry Marii Serafiny od Najświętszego Serca. „O święci Aniołowie — pisała — pragnę was naśladować i być waszą towarzyszką, […] abym mogła widzieć Boga we wszystkim na ziemi, kochać Go i razem z wami wołać: Święty, Święty, Święty!”; „Muszę być jak anioł dla wszystkich, którzy mnie otaczają”. W krótkim czasie wzrosła liczba sióstr, które zakładały kolejne domy i coraz lepiej uświadamiały sobie potrzebę posługi sierotom, ubogim, chorym oraz opuszczonej młodzieży. W szczególny sposób poświęcały się nauczaniu religii. W 1899 roku w Faicchio, w prowincji Benewent, w dawnym klasztorze karmelitanek Matka Serafina założyła dom, który tak bardzo umiłowała, że kilka lat później przeniosła do niego nowicjat i ustanowiła go Domem Generalnym. Biskup diecezji Angelo Michele Iannacchino zatwierdził Konstytucje Instytutu w 1904 roku. Matka Serafina, cierpiąca z powodu dolegliwości fizycznych, spędziła ostatnie lata życia w Faicchio. Nigdy nie przestała wspierać i dodawać otuchy siostrom, które wówczas działały już w całych Włoszech. Mówiła im: „Będziecie adorować Trójcę jak aniołowie i będziecie na ziemi takie, jak oni są w niebie”. A także: „Zakonnica stanie się jak anioł, gdy będzie całkowicie pokorna”. W ten sposób opisywała duchowość sióstr, naznaczoną miłością Boga i służbą braciom, zwłaszcza potrzebującym. Ona sama jako pierwsza dawała świadectwo tych cnót. Cnoty wiary, nadziei i miłości, mające swoje źródło w modlitwie, umacniała pokutą. Czcigodna Sługa Boża wykonywała codzienne obowiązki z niezwykłą troską, kierowana pragnieniem zjednoczenia z Bogiem, które wyrażała w wezwaniach i aktach strzelistych. Z wielką gorliwością i wytrwałością oddawała się miłości do Niebieskiego Oblubieńca, Jezusa Chrystusa, którego stawiała ponad wszystkim. Czcigodna Sługa Boża Serafina odznaczała się tak wielką mądrością serca i otwartością na łaskę Bożą, że również w kierowaniu Instytutem okazywała miłość, roztropność, gorliwość oraz posłuszeństwo Kościołowi. W grudniu 1910 roku jej stan zdrowia znacznie się pogorszył i, wyczerpana, 24 marca 1911 roku, mając niespełna sześćdziesiąt dwa lata, zakończyła życie, odchodząc przed oblicze Pana z pragnieniem, aby wszystkie jej siostry były święte, a wszystkie ludy całego świata były gotowe przyjąć tajemnicę Boga-Miłości. Napisała bowiem: „Siostry te muszą być święte” […] „A wszystkie ludy świata powinny oddawać cześć i chwałę Trójcy Przenajświętszej”. W 1939 roku jej doczesne szczątki przeniesiono do kościoła zwanego del Carmine, w pobliżu Domu Generalnego, gdzie są przechowywane do dziś.
Opinia świętości, jaką cieszyła się za życia, wzrosła po jej śmierci. Dlatego w 1990 roku rozpoczęto proces zwyczajny w diecezji Cerreto Sannita-Telese-Sant’Agata de’ Goti, którego ważność prawną po jego zakończeniu Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziła dekretem z 2 lipca 1993 roku. 27 lutego 2009 roku odbyło się posiedzenie specjalne konsultorów teologów, zakończone wynikiem pozytywnym. Następnie 16 czerwca 2009 roku odbyła się sesja zwyczajna kardynałów i biskupów, podczas której orzeczono, że Czcigodna Sługa Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. My sami zatwierdziliśmy to orzeczenie 3 lipca 2009 roku, polecając Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłoszenie stosownego dekretu.
Następnie osądowi tejże Kongregacji poddano domniemane cudowne uzdrowienie siostry Micheliny Acocelli, które Konsylium Lekarskie na posiedzeniu 3 grudnia 2009 roku uznało za niewytłumaczalne. Konsultorzy teolodzy podczas posiedzenia 26 marca 2010 roku orzekli, że uzdrowienie to dokonało się w sposób cudowny i należy je przypisać wstawiennictwu Czcigodnej Sługi Bożej. Orzeczenie to zatwierdzili kardynałowie i biskupi na sesji zwyczajnej 8 czerwca 2010 roku. Wreszcie 1 lipca 2010 roku My sami, przyjmując opinię Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, poleciliśmy jej sporządzenie dekretu dotyczącego wspomnianego cudownego uzdrowienia, a zarazem postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 28 maja 2011 roku.
Dzisiaj zatem w Faicchio, z Naszego polecenia, Czcigodny Nasz Brat kardynał Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Sługę Bożą Serafinę od Najświętszego Serca, w świecie Klotyldę Micheli, do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Michele De Rosy, Biskupa Cerreto Sannita-Telese-Sant’Agata de’ Goti, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodna Sługa Boża Maria Serafina od Najświętszego Serca (w świecie Klotylda Micheli), dziewica, Założycielka Instytutu Sióstr od Aniołów, która na wzór Aniołów żyła w adoracji Trójcy Przenajświętszej, wytrwale wypełniając wolę Boskiego Oblubieńca przez pokorną służbę potrzebującym i religijne wychowanie dzieci, odtąd nosiła tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 28 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Radujemy się zatem, że zgodnie ze zwyczajem wszyscy wierni mogą oddawać cześć tej pobożnej zakonnicy, której imię wpisaliśmy do grona Błogosławionych. My sami z wielką pobożnością wzywamy jej wstawiennictwa, aby wyprosiła u Boga, Dawcy wszelkich darów z wysoka, dla ludu chrześcijańskiego siłę do wytrwałego naśladowania jej cnót.
Postanawiamy, aby to, co zarządziliśmy w niniejszym Liście, teraz i w przyszłości zachowało moc i pozostało ważne, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 13 maja roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CV/2013, nr 1, s. 14-18
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana