Benedykt XVI
«HAEC LOCUTUS SUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KLEMENSOWI VISMARA
Rzym, 26 czerwca 2011 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15, 11).
Te słowa Pana Jezusa Czcigodny Sługa Boży Klemens Vismara, kapłan i misjonarz Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych, zawsze zachowywał w pełni. Źródło tej radości znajdował w zjednoczeniu z Panem przez wytrwałą modlitwę, a także w nieustannej gotowości misjonarza by dawać siebie. Tą drogą kroczył ojciec Vismara, „ojciec, który zawsze się uśmiecha”, jak zwykli mówić mieszkańcy Myanmaru, wśród których, płonąc ewangeliczną miłością, spędził swoje życie. Jednak ten „nauczyciel radości” został ukształtowany przez cierpienie.
Urodził się 6 września 1897 roku w Agrate Brianza koło Mediolanu jako piąte dziecko Attilio Egidio, rymarza, i Stelli Annunziaty Porta, krawcowej. Następnego dnia został ochrzczony w kościele parafialnym. Pięć lat później zmarła jego matka, rodząc szóste dziecko. 8 stycznia 1905 roku zmarł także ojciec; starsi bracia i siostra zostali przyjęci do kolegium, on natomiast, ponieważ był jeszcze zbyt mały, znalazł opiekę u babci i stryjów, wśród których szczególną rolę odegrało dwóch kapłanów.
W wieku piętnastu lat wstąpił do niższego seminarium św. Piotra w Seveso, w archidiecezji mediolańskiej. Zaczął czytać wiele książek. Z wielkim zapałem przeczytał książkę błogosławionego misjonarza, ojca Pawła Manny, zatytułowaną „Robotników zaś mało” i zafascynował się życiem „misji ad gentes”. Pierwsza wojna światowa opóźniła realizację jego zamiaru misyjnego. Jako żołnierz doświadczył „całkowitego odczłowieczenia człowieka”, jak sam napisał. Po zakończeniu wojny wstąpił do Lombardzkiego Seminarium Misji Zagranicznych (które później, z woli Piusa XI, w 1926 roku miało stać się „Papieskim Instytutem Misji Zagranicznych”). 26 maja 1923 roku przyjął święcenia kapłańskie, a 2 sierpnia tego samego roku wsiadł na statek, udając się do Birmy, dzisiejszego Myanmaru. Od samego początku oddał temu krajowi całe swoje serce i całe swoje życie.
Umocniony takim nastawieniem, z pogodą znosił trudy związane z upałem, odmiennym pożywieniem, licznymi i skomplikowanymi językami, trudnymi podróżami, ubóstwem oraz odosobnieniem placówek misyjnych.
Przez trzydzieści lat pracował na misji Mong Lin w birmańskim stanie Shan, oddając jej wszystkie swoje siły i troszcząc się jedynie o niezliczone osoby, zwłaszcza dzieci, które przybywały do misji albo które znajdował podczas swoich podróży. Tym, którzy zachęcali go do większej roztropności, odpowiadał: „Dzieło nie jest nasze, lecz Pana, który zechciał nas tutaj posłać i który zapewni nam środki”. Potwierdziło się to podczas drugiej wojny światowej: kiedy jej okrucieństwa dotknęły również Birmę, zdołał ocalić swoje dzieła. Umiłował tę ziemię, którą uważał za swoją ojczyznę i którą niechętnie opuścił w 1957 roku, udając się do Włoch. Jednak po dziesięciu miesiącach ponownie tam powrócił.
Nie powstrzymały go przemiany polityczne w tym kraju, w czasie których wydalono wszystkich zagranicznych misjonarzy, z wyjątkiem jego i kilku innych, ponieważ Klemens Vismara był obywatelem birmańskim. Zmarł pobożnie w podeszłym wieku 15 czerwca 1988 roku.
Opinia o jego świętości rozprzestrzeniła się w Birmie i we Włoszech, a pamięć o nim pozostawała żywa również w jego rodzinnej miejscowości. Z inicjatywy biskupa Kengtung Abrahama Thana, Carlo Maria Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Martini, Arcybiskup Mediolanu, 18 października 1996 roku rozpoczął dochodzenie diecezjalne, które zakończono 17 października 1998 roku. 7 maja 1999 roku Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych uznała ważność prawną tego procesu. Po przygotowaniu Positio Konsultorzy Teolodzy podczas Kongresu Szczególnego 19 maja 2006 roku stwierdzili, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Taką samą opinię wyrazili Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 19 grudnia tego samego roku. Dlatego My sami zezwoliliśmy, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych 15 marca 2008 roku ogłosiła Dekret o heroiczności cnót. Po dopełnieniu tych czynności wymaganych przez prawo przeprowadzono badanie, z punktu widzenia medycznego i teologicznego, domniemanego cudu przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Po pomyślnym zakończeniu wszystkich tych czynności My sami zezwoliliśmy, aby Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych 2 kwietnia 2011 roku ogłosiła Dekret o cudzie, a następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji został odprawiony w Mediolanie 26 czerwca 2011 roku wraz z Czcigodnymi Sługami Bożymi Serafinem Morazzone, kapłanem, i Henryką Alfieri.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Klemensa Vismara do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Dionigi Kardynała Tettamanzi, Arcybiskupa Metropolity Mediolanu, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Klemensowi Vismara, kapłanowi, członkowi Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych, niestrudzonemu głosicielowi i świadkowi Pana Jezusa na ziemiach Wschodu, obrońcy ostatnich, ubogich i chorych, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 15 czerwca, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy, ma zachować moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 26 czerwca roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
BENEDYKT XVI
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CV/2013, nr 8, s. 735-737
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana