Benedykt XVI
«GRATIS ACCEPISTIS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ANTONII MARII VERNA
Rzym, 02 października 2011 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!» (Mt 10,8).
Ewangeliczne wezwanie Boskiego Mistrza skierowane do uczniów znalazło żywy oddźwięk w sercu Czcigodnej Służebnicy Bożej Antonii Marii Verna, która pragnęła uczynić swoje życie nieustannym darem miłości, będącym znakiem prawdziwej bezinteresowności. Z jej szlachetnego i hojnego serca zrodził się bowiem nowy instytut — Siostry Miłosierdzia, które pragnęła oddać pod opiekę Niepokalanego Poczęcia, aby nieustannie wpatrując się w Matkę Bożą, ozdobioną tajemnicą łaski, przyczyniały się do budowania Kościoła świętego i nieskalanego w miłości (por. Ef 1,4).
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się 12 czerwca 1773 roku w Pasquaro, należącym do Rivarolo Canavese, w skromnej rodzinie rolniczej, bogatej w wiarę i odznaczającej się pracowitością. Dzieciństwo i młodość spędziła, poznając chrześcijańskie cnoty i od najmłodszych lat praktykując wielkoduszność. Miała zwyczaj gromadzić wokół siebie dzieci z sąsiedztwa i kiedy ich rodzice pracowali na polach, z miłością się nimi opiekowała, uczyła ich katechizmu oraz modlitw życia chrześcijańskiego.
W wieku piętnastu lat Antonia Maria złożyła przed Królową Niebios ślub dozgonnej czystości. Od tego czasu jeszcze gorliwiej rozwijała swoje życie duchowe, działalność apostolską i dzieła miłosierdzia, spiesząc z pomocą potrzebującym. W wieku dwudziestu pięciu lat przeniosła się do Rivarolo, gdzie kontynuowała działalność na rzecz dzieci, chorych i ubogich. Jej przykład pociągał inne młode kobiety, które zapragnęły się do niej przyłączyć.
Wtedy Czcigodna Służebnica Boża zrozumiała, że powinna zadbać o własne wykształcenie, aby móc lepiej służyć dzieciom i najbardziej potrzebującym. Dlatego, choć była już dorosła, zaczęła uczęszczać do Szkoły Jezusa w San Giorgio Canavese. W 1806 roku po raz pierwszy zwróciła się z prośbą o zatwierdzenie «Recessus» Córek Miłosierdzia pod opieką Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Pan jednak dopuścił, aby powstający Instytut, zanim otrzymał zatwierdzenie prawne i kanoniczne, został umocniony przez liczne próby. Ten bolesny okres ukazał głębokiego ducha wiary i modlitwy Matki Antonii Marii, jej całkowite poddanie się woli Bożej oraz heroiczną wytrwałość w rozpoczynaniu swego dzieła na nowo po każdym niepowodzeniu, ponieważ siłę czerpała z głębokiej i nieustannej modlitwy.
Szczególnie trudna okazała się podjęta w 1830 roku próba połączenia jej dzieła z istniejącymi już instytutami żeńskimi. Wówczas jeszcze wyraźniej ujawniła się głęboka pokora Czcigodnej Służebnicy Bożej, która tym bardziej oddawała się modlitwie i z jeszcze większą ufnością zawierzała Bożej Opatrzności, której powierzyła swoje dzieło.
Jako kobieta mężna i żyjąca Ewangelią, wśród wielu duchowych udręk potrafiła kierować wydarzeniami z roztropnością i mądrością, zachowując tożsamość charyzmatu rodzącego się Zgromadzenia. Jej wierność Bożemu natchnieniu została uwieńczona zatwierdzeniem kanonicznym 27 listopada 1835 roku, kiedy jej rodzinie zakonnej nadano nazwę: „Siostry Miłosierdzia pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny”.
Siostrom zgromadzonym wokół niej Czcigodna Służebnica Boża wskazywała Maryję Niepokalaną jako wzór wszystkich cnót. Czerpiąc natchnienie z tajemnicy łaski, która uczyniła Matkę Bożą całą świętą, zachęcała swoje umiłowane córki, aby zawsze i wszystkim służyły bezinteresownie, oddając w ten sposób cześć niewysłowionemu zamysłowi Ojca. Dlatego w pierwotnej Regule wspólnoty Założycielka wielokrotnie powtarzała słowo „darmo”, traktując je jako trafne streszczenie zasady życia prawdziwie ewangelicznego.
W domu w Rivarolo Czcigodna Służebnica Boża poświęciła ostatnie lata swojego życia opiece nad dziećmi i wychowaniu dziewcząt, pozostając zawsze gotowa wspierać siostry, które poza wspólnotą prowadziły apostolat wśród chorych i ubogich. Swoją pokorną i pełną dobroci obecnością, przykładem oraz słowem potrafiła ożywiać wspólnotę zakonną po latach wielkich doświadczeń.
Chociaż była kobietą mężną, jej siły, wyczerpane tak wieloma trudnościami, zaczęły stopniowo słabnąć. Niemal niespodziewanie, 25 grudnia 1838 roku, gdy dzwony wzywały na uroczystą Mszę Narodzenia Pańskiego, Matka Antonia Maria Verna, w wieku sześćdziesięciu pięciu lat, narodziła się dla nieba. Jej śmierć wywołała powszechny żal mieszkańców, którzy bardzo licznie uczestniczyli w jej pogrzebie, od razu wydając opinię o jej świętości.
Dochodzenie diecezjalne dotyczące życia, cnót i opinii świętości Czcigodnej Służebnicy Bożej rozpoczęto w diecezji Ivrea w 1937 roku. Po wojennych zawieruchach, które zahamowały postęp sprawy, 10 lipca 1992 roku uznano ważność prawną procesów kanonicznych.
Najpierw Konsultorzy Historycy, 23 maja 2000 roku, a następnie Konsultorzy Teolodzy, zgromadzeni na Kongresie Szczególnym 20 lutego 2009 roku, wydali opinię pozytywną. Kardynałowie i Biskupi uczestniczący w Sesji Zwyczajnej 17 grudnia tego samego roku uznali zatem, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Następnie My sami poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, aby 19 grudnia tego samego roku ogłosiła dekret o heroiczności cnót.
Następnie przedstawiono przypadek uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Służebnicy Bożej, do którego doszło w Zurychu w Szwajcarii, na terenie diecezji Chur. Konsultorzy Lekarze 4 marca 2010 roku uznali ten przypadek za niewytłumaczalny z naukowego punktu widzenia, a Konsultorzy Teolodzy zgodzili się z tą oceną i przypisali uzdrowienie wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Podczas Sesji Zwyczajnej 28 września tego samego roku Kardynałowie i Biskupi uznali, że było ono prawdziwym cudem dokonanym przez Boga.
Dlatego upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do wydania 14 stycznia 2011 roku dekretu o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Ivrei 2 października 2011 roku.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Nasz Brat Kardynał Angelo Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Antonię Marię Verna do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Arriga Miglio, Biskupa Ivrei, wielu innych Naszych Braci w biskupstwie oraz wielu wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodnej Służebnicy Bożej Antonii Marii Verna, dziewicy, założycielce Instytutu Sióstr Miłosierdzia od Niepokalanego Poczęcia, zwanych „z Ivrei”, która w świetle tajemnicy Najświętszej Maryi Panny poświęciła się Bogu i z największą pokorą oddała się służbie dzieciom i potrzebującym, przysługiwał odtąd tytuł Błogosławionej i aby można było obchodzić jej święto w miejscach i w sposób ustanowiony przez prawo, co roku 12 czerwca, w dniu jej narodzin. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Wysławiając publicznie dojrzałą miłość tej nowej Błogosławionej, którą okazywała przez tak wiele lat, jej męstwo w pokonywaniu trudności i znoszeniu przeciwności oraz jej apostolską gorliwość, skierowaną zwłaszcza ku ubogim chłopcom i dziewczętom potrzebującym wychowania i opieki religijnej, jesteśmy głęboko przekonani, że w naszych czasach, gdy tak pilna jest potrzeba nowej ewangelizacji, przez nią wskazany siostrom sposób życia duchowego i służby stanowi przykład i świadectwo o szczególnym znaczeniu.
To zaś, co postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 2 października roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
BENEDYKT XVI
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CV/2013, nr 8, s. 737-740
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana