Benedykt XVI
«MULTUM DIFFERT». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MATCE OD ŚW. LUDWIKA (W ŚWIECIE: MARII LUDWICE ELŻBIECIE DE LAMOIGNON)
Rzym, 27 maja 2012 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Istnieje wielka różnica między naśladowaniem Chrystusa a podziwianiem kogoś innego. Naśladowanie Chrystusa jest czymś egzystencjalnym: oznacza naśladować Go, aby się do Niego upodobnić, aby stać się podobnym do Niego, tak by w ten sposób powstało niejako drugie człowieczeństwo”.
Tak Czcigodna Służebnica Boża Matka od św. Ludwika (w świecie: Maria Ludwika Elżbieta de Lamoignon) pisała w swoich naukach skierowanych do córek duchowych. W sposób wybitny i niezłomny dawała świadectwo ewangelicznemu wezwaniu, które ponagla uczniów do naśladowania Mistrza.
Urodziła się 3 października 1763 roku w Paryżu, a zmarła 4 marca 1825 roku w Vannes, w mieście, w którym rozpoczęła życie zakonne i zaczęła tworzyć podstawy przyszłego zgromadzenia. Otrzymawszy od rodziców solidną formację religijną, zgodziła się, zgodnie z powszechnym wówczas zwyczajem, na małżeństwo z hrabią Édouardem François Molé de Champlâtreux.
Choć otaczały ją liczne zaszczyty i żyła w dostatku, nie poprzestawała na przestrzeganiu i wypełnianiu przykazań Kościoła, lecz tak dalece postępowała na drodze ewangelicznej doskonałości, że rozpoczęła życie gorliwej modlitwy i bogatej duchowości, które prowadziło ją do coraz większej miłości wobec ubogich.
Heroiczność jej wiary ujawniła się już wtedy, gdy w kwietniu 1794 roku, w burzliwym okresie dziejów Francji, jej niewinny mąż został skazany na śmierć i stracony. Nie poddała się rozpaczy ani nienawiści, lecz wykorzystała tę sytuację, aby oddać się Bogu całkowicie, „bez żadnych warunków”. Od tego dnia zrozumiała, że dźwiganie krzyża w żadnym razie nie oznacza pogrążania się w smutku, lecz raczej to, o czym pisała św. Teresa z Ávili: „Wiem, że Jezus Chrystus chce, abyśmy Mu służyli w wolności i radości, tak aby krzyż raczej nieść, niż go wlec”.
Codziennie umacniana Eucharystią, co w tamtych czasach należało do rzadkości, była zawsze gotowa służyć Chrystusowi, zwłaszcza obecnemu w ubogich i cierpiących. Dlatego kierownik duchowy powierzył jej zadanie towarzyszenia — zarówno pod względem duchowym, jak i materialnym — potrzebującym dziewczętom w wieku od 7 do 12 lat, szczególnie troszcząc się o ich formację moralną, humanistyczną i zawodową.
Po dziewięciu latach nowicjatu, za radą spowiednika, 25 maja 1803 roku otworzyła pierwszy dom założonego przez siebie instytutu i w obecności biskupa de Pancemont złożyła trzy śluby zakonne. Papież Grzegorz XVI zatwierdził później ostatecznie Regułę, natomiast pod względem prawa cywilnego statuty zatwierdzili najpierw Napoleon Bonaparte, a następnie król Ludwik XVIII.
Dając swoim córkom duchowym przykład własnego życia, stała się prekursorką przemian, które znalazły pełny wyraz dopiero po Soborze Watykańskim II. Wprowadziła bowiem całkowitą równość sióstr, tak aby nie czyniono różnicy między siostrami chórowymi a konwerskami oraz aby pracy fizycznej i umysłowej przyznawano taką samą godność. Nowo powstałe zgromadzenie szybko podjęło więc działalność na nowych polach apostolstwa i misji oraz założyło liczne domy w wielu krajach.
Wielokrotnie wybierana przełożoną generalną, z heroiczną pokorą wolała przekazać kierowanie zgromadzeniem innym, lecz podporządkowywała się jednomyślnej woli sióstr, mimo że znajdowała się już w ostatnich latach życia i była wyniszczona chorobą. Ostatni dzień zastał ją obejmującą Chrystusa ukrzyżowanego, którego gorąco miłowała.
Opinia o jej świętości ujawniła się wyraźnie już podczas uroczystości pogrzebowych, w których uczestniczyli nie tylko członkowie rodziny i duchowieństwo, lecz także przedstawiciele władz cywilnych, co w tamtych czasach należało do rzadkości.
Gdy osłabły prześladowania wymierzone w Kościół i ustały rewolucyjne wstrząsy we Francji, a po dwóch wojnach światowych zapanował pokój, trwająca nieprzerwanie opinia świętości Służebnicy Bożej skłoniła Biskupa Vannes do rozpoczęcia 5 grudnia 1959 roku zwyczajnego procesu informacyjnego. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała 14 listopada 1966 roku dekret dotyczący jej pism. Konsultorzy historycy, zgromadzeni 9 czerwca 1976 roku, zbadali dokumentację sprawy i wydali opinię pozytywną. 7 lipca 1977 roku Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret o ważności prawnej procesów.
Następnie konsultorzy teolodzy, podczas kongresu szczególnego 25 czerwca 1985 roku, wydali pozytywną opinię w sprawie heroiczności cnót, którą Kardynałowie i Biskupi potwierdzili na sesji zwyczajnej 19 listopada 1985 roku. W obecności naszego Poprzednika, bł. Jana Pawła II, dekret w tej sprawie został promulgowany 16 stycznia 1986 roku.
Po wypełnieniu przepisanych prawem wymogów przeprowadzono dochodzenie dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia, które 10 lutego 2011 roku Konsulta Medyczna uznała za przekraczające siły natury. Następnie konsultorzy teolodzy, podczas kongresu 7 czerwca 2011 roku, stwierdzili, że uzdrowienie to dokonało się za sprawą Bożą przez wstawiennictwo Służebnicy Bożej. Kardynałowie i Biskupi, zgromadzeni na sesji zwyczajnej 13 grudnia 2011 roku, potwierdzili, że uzdrowienie to było prawdziwym cudem. W związku z tym poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych wydać 19 grudnia 2011 roku dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Vannes 27 maja 2012 roku.
Dzisiaj zatem, w Vannes, z Naszego polecenia Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, w którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Matkę od św. Ludwika, w świecie Marię Ludwikę Elżbietę de Lamoignon, do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Raymonda Centène’a, Biskupa Vannes, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodna Służebnica Boża Matka od św. Ludwika (w świecie: Maria Ludwika Elżbieta de Lamoignon), wdowa, założycielka Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Ludwika, która, naśladując Matkę Bożą Bolesną, otworzyła swoje serce na przebaczenie i z największą pokorą poświęciła się służbie najmniejszym, potrzebującym i chorym, odtąd nosiła tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 4 marca, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, ma zachować moc teraz i w przyszłości. Niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 maja roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CV/2013, nr 9, s. 840-842
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski