Benedykt XVI
«DA MIHI, QUAESO». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU GABRIELOWI MARII ALLEGRA
Rzym, 29 września 2012 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Daj mi, proszę Cię, Ojcze, zrozumienie Pisma Świętego, (…) spraw, abym dzięki niemu pojął Bożą pedagogię, przez którą prowadzisz do siebie i do Twojego Chrystusa nie tylko jeden lud, lecz cały rodzaj ludzki”.
Tak modlił się Czcigodny Sługa Boży Gabriel Maria Allegra, który całe swoje życie poświęcił zgłębianiu Pisma Świętego. Pociągnięty tajemnicą Słowa Wcielonego, z miłością kontemplował ją bardziej niż jakąkolwiek inną prawdę, stając się Jego uczniem i apostołem przez słowo i przykład.
Czcigodny Sługa Boży urodził się 26 grudnia 1907 roku w miejscowości San Giovanni La Punta, w archidiecezji Katania, w ubogiej rodzinie, bogatej jednak mocną wiarą katolicką. 5 stycznia następnego roku został odrodzony w źródle chrzcielnym i otrzymał imiona Giovanni Stefano. Sakrament bierzmowania przyjął 24 grudnia 1916 roku.
W wieku jedenastu lat wstąpił do Kolegium Braci Mniejszych w Katanii. Po ukończeniu roku nowicjatu w Bronte w 1924 roku złożył pierwsze śluby zakonne. W 1928 roku, gdy jako alumn teologii studiował w Międzynarodowym Kolegium św. Antoniego w Rzymie, dowiedział się, że Kościół katolicki w Chinach nie posiada jeszcze pełnego przekładu Starego Testamentu. Poruszony tą wiadomością postanowił podjąć się trudnego dzieła przełożenia Biblii na język chiński, aby ofiarować temu ludowi „radość czytania we własnym języku listu, który Ojciec niebieski przesłał mu z nieba”.
25 sierpnia 1929 roku złożył śluby uroczyste, a 20 lipca 1930 roku przyjął święcenia kapłańskie. Wreszcie otrzymał od przełożonych pozwolenie na wyjazd do Chin. Przybył tam w 1931 roku i pozostał przez około czterdzieści lat. Doskonale nauczył się języka chińskiego oraz przyswoił sobie zwyczaje i obyczaje tego szlachetnego narodu, który uważał za swoją drugą ojczyznę. Mocna wiara i franciszkańska pokora były szczególnymi znamionami jego świętości. Jako człowiek prawdziwie żyjący Biblią, ze względu na wiarę opuścił swoją ziemię i udał się tam, dokąd wzywał go Bóg, aby stać się siewcą i sługą Bożego Objawienia. Ze względu na wiarę podjął ogromne dzieło przełożenia Biblii na język chiński. Tłumacząc Pismo Święte, z wielką troską zabiegał o zachowanie jak największej wierności tekstowi oryginalnemu. Nierzadko, aby znaleźć właściwe znaczenie jednego słowa, przez kilka dni prowadził wraz ze swoimi współpracownikami żmudne badania.
Jako godny syn św. Franciszka z Asyżu żywił synowską miłość do Kościoła. W pełnej z Nim jedności pragnął objaśniać Pismo Święte w świetle nauczania Ojców Kościoła i Magisterium papieskiego. Jego przekład Biblii został szczęśliwie ukończony w 1961 roku w Hongkongu. Choć odznaczał się wielką wiedzą, jeszcze większa była jego pokora. Nigdy nie przypisywał wyłącznie sobie ukończonego dzieła przekładu Pisma Świętego. Kiedy je przedstawiał, zawsze posługiwał się liczbą mnogą „my”, aby podkreślić zasługi swoich braci współpracowników.
Nauczycielką pokory była dla niego Matka Boża. Postanowił wszystko czynić przez Maryję, naśladować Ją, żyć w Niej i działać dla Jej chwały. Był przekonany, że dzieło przekładu Biblii, doprowadzone szczęśliwie do końca po przezwyciężeniu wielu bolesnych trudności, zostało dokonane dzięki szczególnej pomocy Niepokalanej Maryi Dziewicy.
Jego świętość nie rzucała się w oczy ani nie wyrażała się w głośnych gestach. Z umiłowaniem przeżywał własną małość. Chociaż z wielkim zaangażowaniem oddawał się przekładowi Biblii, nie zaniedbywał działalności duszpasterskiej, którą z radością prowadził przez głoszenie słowa Bożego, słuchanie spowiedzi i kierownictwo duchowe. Swoją wielką miłością obejmował wszystkich, nie czyniąc różnicy ze względu na narodowość czy kulturę. Troską otaczał ubogich i chorych, a zwłaszcza trędowatych, którzy byli mu szczególnie bliscy. Po krótkiej chorobie zmarł 26 stycznia 1976 roku, podczas pracy nad komentarzem do Psalmu 54.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości w latach 1984–1986 biskup Xiamen przeprowadził proces informacyjny, któremu towarzyszyły procesy rogatoryjne w Tajpej, Katanii i Rzymie. Ich ważność prawną uznano dekretem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych wydanym 27 marca 1987 roku. Następnie 10 maja 1994 roku odbył się kongres szczególny konsultorów teologów, zakończony wynikiem pozytywnym. Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 4 października 1994 roku potwierdzili, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. 15 grudnia tego samego roku Nasz Poprzednik, błogosławiony Jan Paweł II, promulgował dekret o heroiczności cnót.
Następnie zbadano domniemane cudowne uzdrowienie, które konsultorzy medyczni wspomnianej Kongregacji 28 czerwca 2001 roku uznali za niewytłumaczalne z naukowego punktu widzenia. Konsultorzy teolodzy na kongresie, który odbył się 22 stycznia 2002 roku, przypisali to uzdrowienie wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Kardynałowie i Biskupi podczas sesji zwyczajnej 5 marca tego samego roku uznali, że to cudowne uzdrowienie dokonało się za sprawą Bożą. Dlatego wspomniany Nasz Poprzednik, błogosławiony Jan Paweł II, upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do wydania 23 kwietnia 2002 roku dekretu o cudzie. My zaś postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 29 września 2012 roku w Acireale na Sycylii.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato SDB, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, w którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Gabriela Marię Allegrę do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Antonina Raspantiego, Biskupa Acireale, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodny Sługa Boży Gabriel Maria Allegra, kapłan z Zakonu Braci Mniejszych, pokorny uczeń Bożej Mądrości, wierny apostoł Pisma Świętego i niestrudzony misjonarz na ziemiach Wschodu, odtąd nosił tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 26 stycznia, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy, ma zachować moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 września roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CVI/2014, nr 8, s. 666-669
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski