Jan Paweł II
LIST DO KARDYNAŁA ANASTASIO BALLESTRERO, SPECJALNEGO WYSŁANNIKA NA OBCHODY CZTERECHSETNEJ ROCZNICY ŚMIERCI ŚW. TERESY Z ÁVILI
Watykan, 14 września 1981 r.
Naszemu czcigodnemu bratu
Anastasio Ballestrero,
kardynałowi Świętego Kościoła Rzymskiego,
arcybiskupowi Turynu (Włochy).
Od dzieciństwa czułem się tak ściśle związany z wyjątkowym dziedzictwem Świętej Teresy od Jezusa, dziewicy z Ávili, matki Karmelu terezjańskiego i zawsze wiernej córki Kościoła, że mogłem bardzo dobrze poznać wybitnych świętych i święte tej rodziny zakonnej, głęboko zrozumieć ich wielkie nauczanie i życie, a także karmić się duchowością karmelitańską. Dlatego chciałem nawet zostać tercjarzem karmelitańskim, a moją rozprawę doktorską z teologii poświęciłem przedstawieniu i wyjaśnieniu nauki św. Jana od Krzyża.
Łatwo więc zrozumieć zainteresowanie oraz uczucia gorącej miłości i głębokiej pobożności, z jakimi już od dawna myślałem o podjęciu podróży apostolskiej do ojczyzny św. Teresy, aby być obecnym i zainaugurować moim słowem — w połowie października — wielkie uroczystości, które tak skutecznie i gorliwie przygotowywane były w tych latach przez Zakon Karmelitów Bosych i przez Episkopat Hiszpanii, przy udziale całego narodu, a które odbędą się z najwyższą okazałością w czterechsetną rocznicę chwalebnego przejścia Świętej do niebieskiego mieszkania Chrystusa.
Lecz to, co mnie spotkało, nie przeszkadza mi, bym z uczuciami braterskiej miłości wobec rodziny Karmelu terezjańskiego i z najgłębszą pobożnością wobec św. Teresy, jego założycielki i prawodawczyni, brał udział w obchodach, które odbędą się w Alba, a następnie w Ávili, czyli w samej kolebce Teresy od Jezusa i zreformowanego Zakonu. Aby jeszcze wyraźniej ukazała się moja życzliwość wobec wszystkich uczestniczących w tych obchodach, abym sam, choć z daleka, był w nich obecny i aby moje myśli zostały jaśniej poznane, świadomie i z radością powierzam tobie, mój czcigodny bracie, misję reprezentowania w charakterze Nadzwyczajnego Wysłannika, przez przewodniczenie w moim imieniu uroczystościom otwarcia rocznicy terezjańskiej, które odbędą się we wspomnianych miastach w dniach 14 i 15 przyszłego miesiąca października.
Bardzo dobrze wiem, że przez dwanaście kolejnych lat roztropnie kierowałeś Karmelem terezjańskim i że nie tylko pilnie studiowałeś naukę terezjańską oraz bardzo często przedstawiałeś ją w pismach i konferencjach z autorytetem i jasnością, lecz także z podziwu godną skutecznością wpajałeś ją ludowi katolickiemu, a wreszcie zawsze chlubiłeś się tym, że jesteś duchowym synem św. Teresy i członkiem Karmelu terezjańskiego.
Dlatego gorąco pragnę, aby za twoim pośrednictwem, jako wiernego tłumacza moich myśli, ta rocznicowa uroczystość bardzo dobrze się rozpoczęła i aby, gdy we właściwym czasie dobiegnie końca, mogła wypełnić wszystkie zamierzenia i cele, jakie przed nią stawiano, tak by zachowała swój przede wszystkim religijny i duchowy charakter i, jako wydarzenie Kościoła powszechnego, odnowiła całą wspólnotę kościelną; przyczyniła się wszędzie do rozwoju dzieła misyjnego, tak drogiego św. Teresie; oświetliła drogę nowych pokoleń młodzieży i rodzin światłem duchowego dziedzictwa minionych czasów; wspierała literaturę i humanizm, w których Teresa wybitnie się odznaczyła; odkryła modlitwę terezjańską i wewnętrzną drogę uświęcenia wszystkim ludziom; i wreszcie, aby jubileusz, który się teraz rozpoczyna, w sposób zdecydowany przyczyniał się do wzrostu Królestwa Chrystusa na ziemi, Tego, który jest drogą, prawdą i życiem, i który „sam wystarcza”, według najsłynniejszego powiedzenia Teresy.
Tak więc, czcigodny bracie, niech ten list będzie świadectwem, najpierw dla ciebie, wielkiej miłości, z jaką ci towarzyszę i z jaką obejmuję każdego z braci i sióstr rodziny karmelitańskiej. Niech będzie także zwiastunem miłości i szacunku wobec obecnych tam na obchodach braci biskupów, kapłanów i członków wspólnot zakonnych oraz wszystkich wiernych, którzy w te dni radości przybędą do miejsc związanych z Teresą. Niech wreszcie będzie zachętą, aby wszyscy synowie Kościoła dawali publiczne świadectwo życia katolickiego i wiary apostolskiej, a także aby chrześcijańskie dzieła, które z tego wypłyną, stawały się coraz liczniejsze i żywotniejsze.
Znakiem mojej miłości i zadatkiem niebieskich łask potrzebnych do owocnego przeżycia tej rocznicy niech będzie dla wszystkich błogosławieństwo apostolskie, którego z całego serca wam udzielam.
Castel Gandolfo, 14 września, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, roku Pańskiego 1981, trzeciego roku mego pontyfikatu.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana