Jan Paweł II
NOSIŁ W SOBIE PŁONĄCĄ PASJĘ ZBAWIANIA BRACI . LIST W 50. ROCZNICĘ ŚMIERCI KSIĘDZA ALOJZEGO ORIONE
Watykan, 17 marca 1990 r.
Pięćdziesiąt lat temu, 12 marca 1940 roku, powrócił do domu Ojca, wzywając imienia Jezusa, błogosławiony Alojzy Orione, apostoł miłości i ojciec ubogich. Dlatego Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, które założył, słusznie czyni, wspominając ten jego „dies natalis”, aby dziękować Bogu i ponownie potwierdzić wolę wszystkich jego duchowych Synów i Córek, by wiernie strzec jego przesłania. Wyrażając żywe uznanie dla tej inicjatywy, zachęcam i z serca błogosławię zamiar pogłębiania przez cały rok jubileuszowy, ducha i charyzmatu Założyciela, aby stały się one źródłem odnowionego zapału duchowego i apostolskiego u progu trzeciego tysiąclecia.
Jeśli spojrzymy na różnorodną działalność charytatywną, której oddają się Synowie i Córki księdza Orione, a także jeśli weźmiemy pod uwagę ogrom inicjatyw dobroczynnych podejmowanych przez niego osobiście, nie sposób nie odczuć uzasadnionego podziwu wobec tak wiernego i ofiarnego sługi Kościoła. Ważne jest jednak, aby postawić sobie pytanie, jaki jest ten jednoczący charyzmat, na którym opiera się jego Dzieło i który odróżnia je od innych zgromadzeń powstałych w tym samym czasie, a także oddanych służbie ubogim.
Aby właściwie odpowiedzieć na to pytanie, trzeba odwołać się do szczególnego doświadczenia duchowego księdza Orione. Całkowicie oddany w ręce Bożej Opatrzności, nosił w sobie płonącą pasję zbawienia braci, wyrażoną w wołaniu: „Dusze! Dusze!”, które popychało go na drogi świata, aby czynić dobro zawsze, czynić dobro wszystkim.
Czując się powołany przez Ducha, by prowadzić Chrystusa do ludu, a lud do Chrystusa, w bardzo trudnym okresie wielkich przemian społecznych i kulturowych, kiedy wielu ludzi ulegało ideologiom materialistycznym sprzecznym z Ewangelią, ksiądz Orione kierował się głębokim „sensus Ecclesiae”. Dlatego też jako szczególny cel swojego Zgromadzenia postawił szerzenie znajomości i miłości Jezusa Chrystusa, Kościoła i Papieża, zwłaszcza wśród ludu; przyciąganie i „łączenie najsłodszą i najściślejszą więzią umysłu i serca synów ludu i ludzi pracy ze Stolicą Apostolską”, w której — jak mówił święty Piotr Chryzolog — „błogosławiony Piotr żyje, przewodzi i udziela prawdy wiary tym, którzy jej szukają” (Piotr Chryzolog, Ad Eut., 2). A wszystko to poprzez apostolat miłości wśród najmniejszych i ubogich (Konstytucje, rozdz. I).
Takie było od samego początku stałe nauczanie księdza Orione, duch, który kierował powstaniem jego Instytutu. Zresztą także ostatnie przemówienie, które skierował do swoich Synów na kilka dni przed śmiercią, powracało do jego częstego napomnienia: „Polecam wam, abyście trwali i żyli pokorni i mali u stóp Kościoła”. Był to testament duchowy pozostawiony jego Rodzinie, aby go wiernie zachowywała i w pełni realizowała.
Chciał pokazać, że można być jednocześnie z Kościołem i z ubogimi. Dostrzegł, że w społeczeństwie zsekularyzowanym istnieje tylko jeden język, który trafia do serc: język miłości. Zrozumiał też, że „sprawie Chrystusa i Kościoła można służyć jedynie wielką miłością życia i czynów; miłość otwiera oczy na wiarę i rozpala serca miłością do Boga. Potrzeba dzieł miłości: są one najlepszą obroną wiary katolickiej”. W nim więc miłość do Kościoła i do Papieża oraz miłość do ubogich stanowiły dwa bieguny jednego płomienia apostolskiego, który bez granic rozpalał jego serce. Słusznie powiedziano, że można by zrozumieć księdza Orione nawet bez ubogich, ale nie bez jego gorącej miłości do Kościoła i jego Pasterza powszechnego. Wierni tej szczególnej duchowości Synowie Boskiej Opatrzności — kapłani, bracia, pustelnicy — składają w profesji zakonnej, obok trzech ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, także czwarty ślub „szczególnej wierności Papieżowi”, natomiast Małe Misjonarki Miłości, zarówno siostry czynne, jak i sakramentki niewidome adoratorki, dodają czwarty ślub „miłości”.
Ponieważ „dla samego dobra Kościoła jest rzeczą pożyteczną, aby instytuty miały własny charakter i własne zadanie” (Perfectae caritatis, 2), zachęcam was, drogie siostry i drodzy bracia, abyście wytrwale podążali tą drogą, opierając się wszelkiej pokusie upodobnienia się do mentalności świata, nawet za cenę ofiar. Współpracujcie czynnie w szerzeniu Królestwa Bożego, zwłaszcza wśród ubogich, oddając się im wielkodusznie i dzieląc ich cierpienia i nadzieje. Gdziekolwiek działacie, bądźcie świadkami miłości Boga, w pokorze i ukryciu, w pełnej wierności nauczaniu Kościoła i głęboko zanurzeni w tajemnicy Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego.
Wybierając jako hasło programowe dla swojej Rodziny zakonnej „Instaurare omnia in Christo” (Ef 1, 10), ksiądz Orione chciał uczynić Chrystusa sercem świata, ponieważ wcześniej uczynił Go sercem swojego serca. Trzeba więc, aby także jego Rodzina zakonna miała ten sam odważny optymizm. „Narody są zmęczone — pisał — są rozczarowane; czują, że życie bez Boga całe jest próżne i puste. Czy jesteśmy u progu wielkiego odrodzenia chrześcijańskiego? Chrystus lituje się nad tłumami: Chrystus chce powrócić, chce zająć swoje miejsce. Chrystus idzie naprzód: przyszłość należy do Chrystusa” (Listy, II, 216).
Żywię nadzieję, że mocno zakorzenieni w jego charyzmacie Synowie Boskiej Opatrzności, Małe Misjonarki Miłości, członkowie Instytutów Świeckich, a także byli wychowankowie i Przyjaciele Dzieła będą gotowi odpowiadać z nowym zapałem na wyzwania naszej epoki i nadchodzących lat, zawsze kierując wzrok ku postaci i przykładowi Założyciela, aby być jego żywą kontynuacją.
Niech Najświętsza Maryja Panna, Matka Boskiej Opatrzności, której ksiądz Orione poświęcił swoje życie i całą swoją Rodzinę, zawsze was strzeże, a wasz błogosławiony Założyciel niech nadal wspiera was z nieba. Na znak tych życzeń wypraszam u Pana obfitość łask i darów niebieskich oraz z serca udzielam tobie i wszystkim członkom Rodziny Oriońskiej szczególnego apostolskiego błogosławieństwa.
Watykan, 12 marca 1990 roku, w pięćdziesiątą rocznicę śmierci księdza Alojzego Orione.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana