Jan Paweł II
BĄDŹCIE LUDŹMI KOMUNII. LIST DO OJCA EUGENIO CAVALLARI Z OKAZJI CZTERECHSETNEJ ROCZNICY ZAŁOŻENIA ZAKONU AUGUSTIANÓW BOSYCH
Watykan, 26 kwietnia 1992 r.
Czcigodnemu Ojcu Eugenio Cavallari,
Przełożonemu Generalnemu
Zakonu Augustianów Bosych
1. Z radością dowiedziałem się, że Zakon Augustianów Bosych przygotowuje się do obchodów IV stulecia swojego powstania, które rozpoczęło się od owego radykalnego procesu odnowy życia wewnętrznego i zachowania reguły, postulowanego przez 100. Kapitułę Generalną Zakonu Augustiańskiego dnia 19 maja 1592 roku dekretem Et quoniam satis. Dziękuję Panu za wspaniałe świadectwa działalności apostolskiej i misyjnej, które w ciągu tych czterech stuleci rozkwitły w łonie tego Zakonu, który nieustannie inspirował swoje życie i działalność nauczaniem wielkiego Augustyna, biskupa i mistrza duchowości. Wyrażam życzenie, aby obchody jubileuszowe przyczyniły się do odnowienia postanowienia nieustannej wewnętrznej przemiany oraz większego zaangażowania w przyszłą misję, a także by zawsze mieć w sercu te teksty biblijne, które już od czasów Reformy stanowiły stały punkt odniesienia: „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, aby już zapłonął!” (Łk 12, 49), oraz: „Zdejmij sandały z nóg, bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą” (Wj 3, 5). Taki jest szczególny charyzmat, którym żyli Augustianie Bosi, harmonizując życie kontemplacyjne z aktywnym.
2. Drodzy bracia, bądźcie wierni zasadzie, która stanowi inspirację waszej Reguły: „Głównym powodem, dla którego zgromadziliście się razem, jest to, abyście żyli jednomyślnie w domu i mieli jedność ducha i serca, zwróceni ku Bogu” (n. 3). Niech także ta rocznica pobudza was do coraz pełniejszego urzeczywistniania waszej ascezy w pełni życia wspólnego, według wzoru pierwszej wspólnoty augustiańskiej w Tagaste. Niech miłość będzie duszą waszego życia wspólnego. Niech ożywia działalność apostolską każdego z was, niech wyraża jedność serc, niech czyni z waszego Zgromadzenia „jedno serce i jedną duszę” (Dz 4, 32), nie tłumiąc przy tym osobowości poszczególnych zakonników, lecz przeciwnie – umacniając ją i rozwijając (Konst., n. 8). Uważni na wezwanie Jezusa: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca” (por. Mt 11, 29), będziecie rzeczywiście – według wyrażenia Augustyna – „wznosić się ku wyżynom stopą pokory” (De sacra virginitate, 52), jeśli przyjmiecie szczególną postawę pokory, która sprzyja ubóstwu, umartwieniu i oderwaniu od świata. Taki bowiem jest najgłębszy duchowy sens ślubów czystości, ubóstwa, posłuszeństwa i pokory: „Wejdź boso na tę ziemię, bo jest święta. Zdejmij najpierw obuwie, to znaczy uczucia twojej duszy, aby pozostały nagie i wolne” (Ven. P. Giovanni di S. Guglielmo, La scala dei 15 gradi, grado V). Starajcie się mieć te same uczucia co Jezus, który ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi, i urzeczywistniajcie pragnienie Kościoła, aby miał on w swoim łonie wielu wiernych, którzy naśladują Zbawiciela drogą Jego wyniszczenia (Lumen gentium, 42).
3. Bądźcie ludźmi komunii. Niech nie zabraknie waszej współpracy, aby rozwijał się i rozszerzał dialog ze wszystkimi, zwłaszcza z tymi, którzy są daleko. Starajcie się pogłębiać wzajemne zrozumienie, ukazując czynami, że Bóg was zgromadził razem, abyście razem działali. Kochajcie głęboko swoją tożsamość i wasze zgromadzenie zakonne; podejmujcie gruntowną odnowę kulturową i nadajcie duszpasterstwu charakter augustiański, godząc je z wymaganiami życia wspólnotowego. Świadomi, że zostaliście powołani przez miłosierdzie Boga do nowej nadziei, bądźcie w świecie ludźmi nowymi w Chrystusie zmartwychwstałym: mocno zakorzenieni w Bogu, zespoleni w Kościele, otwarci na potrzeby współczesnego świata. W ten sposób będziecie mogli naprawdę śpiewać pieśń nową, według trafnego wyrażenia św. Augustyna, dając świadectwo obecności Boga wobec człowieka współczesnego.
Niech Maryja napełnia wasze życie czułymi uczuciami i czyni z waszej wspólnoty prawdziwą rodzinę. Czcijcie Ją, zgodnie z waszą tradycją, pod szczególnym tytułem Matki Pocieszenia.
Z tymi uczuciami z radością udzielam Tobie, wszystkim członkom Zakonu Augustianów Bosych oraz wszystkim, którzy będą uczestniczyć w uroczystościach w ciągu roku jubileuszowego, mojego szczególnego błogosławieństwa jako znaku obfitych łask niebieskich.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana