Jan Paweł II
ŻYĆ EUCHARYSTIĄ. PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO INSTYTUTU KSIĘŻY NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU (EUCHARYSTIANÓW) Z OKAZJI XXXI KAPITUŁY GENERALNEJ
Watykan, 02 czerwca 1992 r.
Do Ojca Normana Pelletier
Przełożonego Generalnego Zgromadzenia Księży
Najświętszego Sakramentu
1. Z okazji zakończenia XXXI Kapituły Generalnej waszego Instytutu z radością kieruję do Ojca bardzo serdeczne pozdrowienie. Ponieważ został Ojciec właśnie wybrany Przełożonym Generalnym, składam gorące życzenia na czas pełnienia tej posługi.
Pragnę również zapewnić członków Kapituły oraz waszych współbraci, obecnych na wszystkich kontynentach, że jestem wam bliski myślą i modlitwą przed Najświętszym Sakramentem naszego Pana.
Dzieło św. Piotra Juliana Eymarda, waszego Założyciela, rozpoczęło się skromnie i rozwinęło się w sposób opatrznościowy: dziś jesteście obecni w wielu krajach, znajdując się w bardzo różnorodnych, niekiedy bardzo trudnych sytuacjach. Zauważam, że po raz pierwszy wasza Kapituła dała świadectwo życia Kościoła na całym świecie, zwłaszcza w Azji i w Afryce.
2. Kapituła Generalna postawiła sobie za cel – zgodnie z waszą „Regułą życia” – „umacnianie jedności Zgromadzenia, odnawianie go w wierności jego misji oraz określenie projektu odpowiadającego wymaganiom Kościoła i świata” (Congregationis Sanctissimi Sacramenti Regula Vitae, 68). Wasza refleksja przyjęła za punkt wyjścia „Projekt-Misję”, który poprzednia Kapituła opracowała: „Stać się wspólnotami prorockimi, świadkami Eucharystii, które angażują się – wraz ze świeckimi – w budowanie wspólnot chrześcijańskich, których centrum życia stanowi Eucharystia, zapowiedź Paschy Pana, siła i wymóg wyzwolenia oraz komunii”.
3. Idąc za tym ukierunkowaniem, wasza Kapituła starała się odnowić życie Zgromadzenia Najświętszego Sakramentu, inspirując się przesłaniem św. Piotra Juliana Eymarda. Ten człowiek ogarnięty ogniem miłości został porwany przez miłość Chrystusa objawioną w Eucharystii i z pasją pragnął ją ukazać swoim współczesnym. Wraz ze swoimi towarzyszami zapoczątkował formę życia zakonnego, której sercem jest Eucharystia. Jego życie, karmione Eucharystią celebrowaną i kontemplowaną, było bogate w różnorodne posługi. Rzeczywiście, pod działaniem Ducha Świętego „dostrzegł, jaką siłę odnowy stanowi Eucharystia dla Kościoła i społeczeństwa” (tamże, 33).
Czerpcie z bardzo bogatego świadectwa, które pozostawił wam Założyciel i w wierności jego charyzmatowi pomnażajcie wasze dziedzictwo dla dobra i wzrostu Kościoła.
4. Sobór Watykański II z mocą przypomniał, że Eucharystia ma zasadnicze znaczenie dla życia każdej wspólnoty chrześcijańskiej: „Żadna jednak społeczność chrześcijańska nie da się uformować, jeżeli nie ma korzenia i podstawy w sprawowaniu Najświętszej Eucharystii; od niej zatem trzeba zacząć wszelkie wychowanie do ducha wspólnoty. By zaś sprawowanie Eucharystii było prawdziwe i pełne, musi prowadzić zarówno do różnych dzieł miłości i wzajemnej pomocy, jaki do akcji misyjnej, a także do różnych form świadectwa chrześcijańskiego.” (Presbyterorum Ordinis, 6).
Wobec wyzwań naszych czasów waszym szczególnym wkładem w „nową ewangelizację” będzie pogłębianie tajemnicy eucharystycznej, a zarazem troska o głoszenie Ewangelii ludziom naszych czasów, zwłaszcza ubogim, w różnorodności ich sytuacji i zgodnie z bogactwem ich kultur. Ta misja zakłada oczywiście, że nie przestaniecie pogłębiać własnej duchowości.
5. Eucharystia jest „tajemnicą wiary”. Jak naucza Sobór Watykański II, „w Najświętszej bowiem Eucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha i chleb żywy, który przez Ciało swoje ożywione i ożywiające Duchem Świętym daje życie ludziom, zapraszając ich i doprowadzając w ten sposób do ofiarowania razem z Nim samych siebie, swojej pracy i wszystkich rzeczy stworzonych.” (tamże, 5). Niech więc sprawowanie misterium paschalnego staje się coraz bardziej źródłem waszego zaangażowania w służbę Ewangelii!
Macie na sercu „rozważanie tajemnicy eucharystycznej w całej jej pełni, zarówno w celebracji Mszy, jak i w kulcie Najświętszych Postaci przechowywanych po Mszy dla przedłużenia łaski Ofiary” (Rituale Romanum, „Communio et cultus eucharisticus extra Missam”, 4). Bądźcie wierni kontemplacji Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, aby uwewnętrznić to, co Kościół celebruje; umiejcie wprowadzać wiernych w tę szczególną formę modlitwy przez wasze świadectwo i waszą posługę.
Idąc za Chrystusem, który oddał swoje życie za świat, będziecie autentycznymi świadkami mocy odnowy, która wypływa z Eucharystii: powinna ona być sprawowana w taki sposób, aby rzeczywiście była dla każdej wspólnoty chrześcijańskiej głoszeniem tajemnicy zbawienia, siłą do walki z grzechem, źródłem pojednania, przebaczenia i wyzwolenia, pierwszym zaczynem jedności dla Kościoła i pokoju dla świata. Zachowujcie troskę o tworzenie wspólnot karmionych Eucharystią, otwartych na dzielenie się i zaangażowanych w promowanie godności człowieka, zwłaszcza najuboższych naszych braci i sióstr.
6. Wasza misja w łonie Kościoła powinna rozbrzmiewać na całym świecie. Macie nie tylko sprawować Eucharystię, ale żyć Eucharystią jako osoby konsekrowane. Adorujcie Pana w duchu i prawdzie! Czerpcie ze sprawowania tego misterium oraz z modlitwy, która z niego wypływa, zasadę odnowy waszej duchowości! Niech będzie ona także źródłem wzrostu dla świeckich, którzy łączą się z waszą misją!
Proszę Dziewicę Maryję, Matkę Jezusa, która modliła się z Apostołami w Wieczerniku i uczestniczyła w życiu pierwszej wspólnoty jerozolimskiej, aby wspierała was w waszym życiu zakonnym i waszym apostolacie. Niech Pan odnawia was mocą swojego Ducha w wierności waszemu powołaniu!
Watykan, 2 czerwca 1993 roku.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana