Jan Paweł II
ORĘDZIE DO BISKUPÓW, KAPŁANÓW, ZAKONNIKÓW, ZAKONNIC I ŚWIECKICH AMERYKI ŁACIŃSKIEJ Z OKAZJI PIĘĆSETNEJ ROCZNICY PIERWSZEJ MSZY ŚWIĘTEJ
Watykan, 12 grudnia 1993 r.
Drodzy Bracia w biskupstwie, kapłani, zakonnicy, zakonnice i wierni!
Jest dla mnie wielką radością skierować do was serdeczne pozdrowienie i duchowo zjednoczyć się z celebracją eucharystyczną, która — w uroczystość Objawienia Pańskiego, objawienia Chrystusa wszystkim narodom — gromadzi was w La Isabela, aby upamiętnić 500. rocznicę pierwszej Mszy Świętej, która przypieczętowała właściwy początek ewangelizacji Nowego Świata.
Słusznie tak doniosłe wydarzenie jest wspominane właśnie w tym dniu i dlatego wraz z tyloma wiernymi Ameryki Łacińskiej, którzy uczestniczą za pośrednictwem środków społecznego przekazu, czuję się szczególnie blisko was, aby dziękować Panu za obfite dary otrzymane w ciągu tych pięciu stuleci, jak również za obfite owoce życia chrześcijańskiego, które wzbudzał On w różnych wspólnotach kościelnych Republiki Dominikańskiej i całej Ameryki Łacińskiej.
W czasie swojej pierwszej podróży Krzysztof Kolumb postawił Krzyż Chrystusa, 12 października 1492 roku jako pierwszy znak duchowy swojego przybycia na nowe ziemie i spotkania z ich mieszkańcami. Ale dopiero podczas drugiej podróży, w wielkiej wyprawie „osadniczej”, dwunastu misjonarzy wraz z wikariuszem apostolskim, bratem Bernardem Boylem, przybyło na Hispaniolę, dzisiejsze Santo Domingo, 22 listopada 1493 roku.
Dzieło ewangelizacji było popierane przez koronę hiszpańską. Istotnie, w Instrucción Real nakazywano admirałowi, aby „starał się przyciągnąć mieszkańców tamtych wysp do wiary katolickiej i że dla skutecznego wspierania ewangelizacji posyła z nim uczonego brata Bernarda Boyla, pustelnika z Montserrat, który miał prowadzić religijne pouczenie tubylców” (29 V 1493).
Dzisiaj, inaugurując piękną świątynię wzniesioną jako trwałą pamiątkę uroczystego początku ewangelizacji Ameryki, należy podkreślić, że już od tamtych czasów misjonarze rozwijali trzy wielkie miłości, które charakteryzowały katolicką wiarę waszych narodów: miłość do Eucharystii, miłość do Matki Zbawiciela i miłość do Kościoła w osobie Następcy Piotra.
W tych trzech wielkich miłościach znajdziecie światło, siłę i natchnienie konieczne do podjęcia ogromnego dzieła Nowej Ewangelizacji, które was oczekuje. Wielką pomocą będą w tym także wnioski IV Konferencji Ogólnej Episkopatu Ameryki Łacińskiej, odbytej przed rokiem w Santo Domingo.
Idąc za wskazaniami tamtego ważnego zgromadzenia kościelnego, skupiliście nowe działanie ewangelizacyjne na Chrystusie, w którym znajduje się pełnia prawdy, aby w jej świetle, według Bożej mądrości, oświetlać trwałe problemy człowieka i wyzwania, jakie stawia dzisiejsze społeczeństwo.
Obecne upamiętnienie, którego głównym aktem będzie Msza Święta, jest nowym wezwaniem Pana do uczestnictwa, odpowiednio przygotowanego, w Jego uczcie (por. Łk 14, 15nn), na którą wszyscy jesteśmy zaproszeni. Wiemy również, że nie można godnie uczestniczyć w celebracji Eucharystii, jeśli nie zostaną spełnione wymagania prawdziwej sprawiedliwości, będącej owocem braterskiej miłości, która winna panować w każdej wspólnocie kościelnej.
Eucharystia, więź miłości, która umacnia życie chrześcijańskie w wypełnianiu przykazania miłości Boga i bliźniego, ma swoje źródło w Miłości Bożej. Istotnie, ilekroć uczestniczymy w Ofierze eucharystycznej, „otwiera się w naszej duszy rzeczywisty wymiar tej niezgłębionej miłości, która zawiera w sobie wszystko to, co Bóg uczynił dla nas, ludzi, i co nieustannie czyni” (List do wszystkich biskupów Kościoła o tajemnicy i kulcie Eucharystii, 1980, n. 5).
Głęboka pobożność do Najświętszej Maryi Panny sięga również czasów pierwszych misjonarzy. Głoszeniu Ewangelii zawsze towarzyszyła pełna miłości obecność Matki Bożej, która stanowi „wielki znak, o macierzyńskim i miłosiernym obliczu, bliskości Ojca i Chrystusa, z którymi Ona zaprasza nas do wejścia w komunię” (Dokument z Puebla, 282).
W dokumencie inspirującym wasze działania duszpasterskie podkreśliliście, że podmiotem Nowej Ewangelizacji jest Kościół „komunia-uczestnictwo”, a zarazem święty. Właśnie w tej świętości dostrzegacie klucz do odnowionego zapału, jakiego wymaga głoszenie Ewangelii. Otóż dla osiągnięcia obu tych celów nie ma nic lepszego niż świadectwo własnego życia chrześcijańskiego, mocno opartego na Eucharystii i na pobożności maryjnej, dającego zarazem dowód miłości do Kościoła w wierności Następcy Piotra i jego Magisterium.
To jest klucz do zrozumienia tamtej Mszy Świętej z 6 stycznia 1494 roku, sprawowanej pod spojrzeniem wizerunku Matki Zbawiciela, która pobudziła pierwszych misjonarzy do stawienia czoła wszelkim trudnościom w głoszeniu Chrystusa i Jego Dobrej Nowiny przede wszystkim przez dzieło katechizacji. Jakże chwalebne karty zapisali ewangelizatorzy Ameryki w historii katechezy Kościoła, tworząc katechizmy w wielu językach rodzimych!
Równocześnie inkulturowali wiarę, rozwijając twórczość artystyczną przez architekturę, malarstwo, muzykę i teatr, nie wahając się włączyć w to dzieło niezliczonych świeckich katechistów. Właśnie jeden z uczestników pierwszej Mszy w La Isabela, hieronimita brat Ramón Pané, badał zwyczaje i wierzenia tamtych mieszkańców oraz napisał relację, która stanowi cenny traktat antropologiczny.
W ciągłości z dziełem katechetycznym tamtych pionierów i jako ważne narzędzie Nowej Ewangelizacji, istnieje dziś Katechizm Kościoła Katolickiego, w którym zawarte są, w sposób pełny i organiczny, wszystkie prawdy naszej wiary, jak również wymagania powołania chrześcijańskiego, bez redukcjonizmów. Bądźcie więc gorliwymi katechistami, jak byli nimi twórcy pierwszej ewangelizacji, wrażliwymi na kulturę, która was otacza, i otwartymi na problemy oraz niepokoje tych, którzy żyją pośród was. Umacniajcie, jak oni, autentyczne wartości moralne i bądźcie budowniczymi nowej i prawdziwej kultury chrześcijańskiej.
Zanim zakończę, pragnę zachęcić was do tego, abyście zawsze zachowywali żywe dziedzictwo duchowe, które jako cenny dar otrzymaliście od waszych przodków i od pierwszych ewangelizatorów. Wasze wspólnoty kościelne są wezwane do odkrycia „kairos”, łaski chwili obecnej. Szukajcie tego, co istotne i temu poświęcajcie najlepsze siły, w głębokiej jedności ducha, aby świat uwierzył (por. J 17, 21): jedności między Pasterzami a wiernymi; jedności między różnymi Kościołami partykularnymi; jedności w komunii hierarchicznej. W ten sposób Duch Święty będzie was ożywiał i oświecał na tym nowym etapie chrześcijańskiej odnowy, który podejmujecie.
Z tymi gorącymi życzeniami przyzywam nad wszystkimi i nad każdym z was stałej opieki Najświętszej Maryi Panny z Altagracia, aby pomagała wam być wiernymi naśladowcami Chrystusa i abyście zawsze byli zjednoczeni więzią miłości, udzielając wam z całego serca Błogosławieństwa Apostolskiego.
Watykan, 12 grudnia, w święto Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe, roku 1993.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana