Jan Paweł II
CZERPAĆ Z ROZWAŻANIA TAJEMNIC RÓŻAŃCOWYCH NOWE BODŹCE DO DZIAŁALNOŚCI NA RZECZ MIŁOŚCI BLIŹNIEGO. LIST Z OKAZJI STULECIA SIÓSTR DOMINIKANEK RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO W POMPEI
Rzym, 05 października 1996 r.
Umiłowany Brat
Mons. Francesco Saverio Toppi, O.F.M. Cap.
Prałat Pompei
Zbliża się setna rocznica od chwili, gdy bł. Bartolo Longo dał początek Zgromadzeniu Sióstr Dominikanek Różańca Świętego w Pompejach, a wspólnota zakonna przygotowuje się do uczczenia tego jubileuszu swojej fundacji, budząc radość mieszkańców Prałatury oraz czcicieli Sanktuarium.
Znaczenie tego początku, z którego zrodził się tak istotny impuls dla dzieł wychowawczych, opiekuńczych i społecznych powstałych wokół Sanktuarium, zasługuje na przypomnienie – dla umocnienia wszystkich sióstr tam pracujących wraz z zachętą dla czcicieli Matki Bożej z Pompejów, Królowej Zwycięstw.
Z radością więc kieruję do Was, czcigodny Bracie, do Przełożonej Generalnej Instytutu, do sióstr oraz do licznych młodych ludzi i dzieci, wychowanków wielu dzieł wychowawczych i formacyjnych działających w cieniu Sanktuarium, moje serdeczne pozdrowienie i życzenia, zachowując w pamięci gorące przyjęcie, jakie mi okazano podczas wizyty duszpasterskiej 21 października 1979 roku. Łączę się we wspólnym dziękczynieniu Panu za liczne dary duchowe, które zostały udzielone tej Rodzinie zakonnej, oraz za rozkwit dobra najpierw w obrębie Sanktuarium w Pompejach, a następnie w innych miejscach we Włoszech i na świecie.
Dzięki inicjatywie i gorliwości Bartolo Longo Pompeje promieniują dziś intensywną działalnością ewangelizacyjną, która przyciąga do Ewangelii wiele dusz pragnących wewnętrznego pokoju i pojednania z Bogiem poprzez sakramenty i modlitwę.
W tym „cudzie” łaski współdziałają Siostry Różańca Świętego, które Bartolo Longo pragnął związać z Rodziną zakonną św. Dominika – nie tylko dlatego, że Zakon Braci Kaznodziejów od początku szerzył nabożeństwo do Różańca Świętego, ale także dlatego, że jego szczególną cechą jest łączenie życia kontemplacyjnego z aktywnym, czerpiąc z rozważania tajemnic objawionych w życiu Chrystusa wciąż nowe bodźce do działalności na rzecz miłości bliźniego.
Ze swej natury modlitwa różańcowa, którą „trzeba zaliczyć do najwspanialszych i najskuteczniejszych „wspólnych modlitw”, do zanoszenia których wzywa się rodzinę chrześcijańską” (Paweł VI, Marialis cultus, 54) – pozwala zarówno osobom konsekrowanym, jak i świeckim, w klasztorach i w kościołach, w pracy i w domach, przechodzić na nowo i przeżywać pamięć wydarzeń z życia Chrystusa.
Wokół tej modlitwy, odpowiedniej zarówno dla życia kontemplacyjnego, jak i aktywnego, Założyciel Sióstr Różańca Świętego w Pompejach pragnął zorganizować szczególną misję Wspólnoty. Siostry są powołane, aby – na wzór Maryi – nieustannie zachowywać i rozważać w swoim sercu sprawy dotyczące Jezusa (por. Łk 2, 51), a równocześnie troszczyć się o wzrost i dojrzewanie ludzkie i chrześcijańskie licznych młodych ludzi, chłopców i dziewcząt powierzonych ich opiece wychowawczej i macierzyńskiej.
Życzę zatem, aby ta Wspólnota nadal rozwijała i coraz szerzej szerzyła modlitwę różańcową, pogłębiając jedność z Dziewicą, która dobrze potrafi wskazać tym, którzy Ją wzywają, drogę pewną i prostą, prowadzącą do Jezusa i do wypełnienia woli Ojca. Niech przykład bł. Bartolo Longo umacnia również postanowienia i wysiłki sióstr tego Instytutu w szerzeniu Ewangelii wśród ludu, zwłaszcza wśród ubogich i pokornych.
Z takimi życzeniami udzielam Tobie, czcigodny Bracie, Matce Generalnej Sióstr Dominikanek Różańca Świętego w Pompejach, kapłanom i diakonom, a także wiernym Prałatury szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego, które chętnie rozciągam również na młodych wychowanków dzieł społecznych związanych z Sanktuarium.
W Watykanie, dnia 5 października 1996 roku.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana