Jan Paweł II
OFIAROWAĆ ŚWIATU CHRYSTUSA ODKUPICIELA. LIST DO MISJONAREK JEZUSA WIECZNEGO KAPŁANA Z OKAZJI 50-LECIA ZAŁOŻENIA
Watykan, 21 marca 1997 r.
Czcigodna Matka
Maria Emanuela Jacovone
Przełożona Generalna Misjonarek Jezusa Wiecznego Kapłana
1. W tym roku przypada 50. rocznica założenia Waszego Instytutu, zrodzonego z apostolskiego serca Matki Małgorzaty Marii Guaini i czuję się szczególnie bliski Matce oraz wszystkim Siostrom w tej radosnej okoliczności.
Pragnę tu przypomnieć cenne dziedzictwo pozostawione przez Założycielkę, która trzy lata temu powróciła do Domu Ojca, a które streszcza się w pragnieniu „uczynić ze swojego życia ofiarę pokorną, lecz całkowitą, w jedności z ofiarą, którą Boska Ofiara w każdej Mszy świętej składa Boskiemu Ojcu” (Constitutiones, 3). Dlatego każda Misjonarka Jezusa Wiecznego Kapłana „stara się sprawiać, aby Jezus Chrystus, Najwyższy i Wieczny Kapłan, był poznawany i miłowany, aby była znana wzniosłość Ofiary Mszy świętej, godność kapłaństwa urzędowego i chrzcielnego, posługa Wikariusza Chrystusa – Papieża, poprzez dzieła kultu oraz miłości duchowej i materialnej” (Constitutiones, 4).
2. To właśnie z gorącego pragnienia, by ukazywać Chrystusa i prowadzić do Niego dusze, Wasze Zgromadzenie otworzyło w 1975 roku pierwszą misję w Boliwii, a następnie rozszerzyło swoją działalność na Filipiny i do Peru, aby szerzyć i coraz pełniej ukazywać właściwy sobie charyzmat.
Do tego cennego dzieła dla Kościoła Matka Małgorzata Maria pragnęła włączyć także świeckich. Tak powstał Ruch Apostolski „Nuovi”, który dziś rozwija się z zapałem i entuzjazmem i skupia już liczne grono uczestników. Pragnieniem zrzeszonych jest świadome przeżywanie kapłaństwa chrzcielnego, które czyni wszystkich uczestnikami Kapłaństwa Chrystusa i Jego zbawczej misji. Świeccy ci w praktyce życia chrześcijańskiego dają pierwszeństwo tajemnicy eucharystycznej. Jak podkreśliłem w adhortacji apostolskiej Vita consecrata, „Te nowe formy komunii i współpracy zasługują na poparcie z wielu powodów. Przede wszystkim mogą sprawić, że duchowość i działalność Instytutu będzie promieniować także poza jego obrębem, przysparzając mu nowych energii do działania, a także zapewni Kościołowi ciągłość określonych form posługi. Inną pozytywną konsekwencją może być ułatwienie bardziej intensywnej współpracy między osobami konsekrowanymi a świeckimi na płaszczyźnie misji: pociągnięci przykładem świętości osób konsekrowanych, świeccy zostaną wprowadzeni w bezpośrednie doświadczenie ducha rad ewangelicznych, co zachęci ich, by żyli duchem Błogosławieństw i dawali o nim świadectwo, dążąc do przemiany świata zgodnie z zamysłem Bożym” (Jan Paweł II, Vita consecrata, 55).
3. Jakże nie dziękować Panu za szczególny czas zaangażowania, jaki przeżywa Wasz Instytut? Z wielką ofiarnością troszczycie się o towarzyszenie niektórym kapłanom, którzy pragną uczestniczyć w waszej duchowości. Było to wielkie pragnienie Matki Małgorzaty Marii. Chciała ona, aby kapłani miłowali się i wspierali wzajemnie, aby zawsze byli pełni zapału i wielkoduszni w swojej posłudze. Pragnęła dla nich „miłości międzykapłańskiej”, aby nie odczuwali ciężaru samotności i byli wspierani w każdej trudności osobistej i duszpasterskiej.
Niedawno odbyta Kapituła generalna postanowiła pogłębić teologię charyzmatu oraz zintensyfikować dzieło promocji ludzkiej i ewangelizacji, aby być w Kościele i z Kościołem w drodze ku Wielkiemu Jubileuszowi. W ten sposób zamierzacie współpracować z nim w jego podstawowej misji: ofiarować światu Chrystusa Odkupiciela.
4. Czcigodna Matko, źródłem, z którego należy nieustannie czerpać energię duchową i apostolską, niech zawsze będzie Eucharystia, która „stanowi centrum życia konsekrowanego — osobistego i wspólnotowego … Każda osoba konsekrowana jest powołana, aby przeżywać w niej paschalną tajemnicę Chrystusa, jednocząc się z Nim w ofierze z własnego życia, składanej Ojcu przez Ducha … Umacnia się też i wzrasta jedność i wzajemna miłość tych, którzy poświęcili swoje życie Bogu.” (Vita consecrata, 95).
Niech waszą stałą troską będzie pielęgnowanie „zdrowej duchowości działania, która dostrzega Boga we wszystkich rzeczach i widzi wszystkie rzeczy w Bogu … Ścisła jedność między kontemplacją i działaniem pozwoli nam dzisiaj — tak jak w przeszłości — podjąć nawet najtrudniejszą misję.” (tamże, 74), mając na uwadze życie braterskie, ponieważ „życie zakonne będzie zatem tym bardziej apostolskie, im głębsze będzie jego oddanie się Panu Jezusowi, im bardziej życie wspólnotowe będzie przepojone duchem braterstwa i im gorliwiej zaangażowane w spełnianie szczególnej misji Instytutu.” (tamże, 72).
Dziękując wraz z Wami Panu za dary, jakie obficie wylał na Waszą Rodzinę zakonną w tych pierwszych 50 latach istnienia, z serca udzielam Matce i Siostrom szczególnego Apostolskiego Błogosławieństwa, jako wyraz ojcowskiej życzliwości i zadatek nieustannych łask.
Watykan, 21 marca 1997 r.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana