Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO CÓREK MIŁOSIERDZIA ŚW. WINCENTEGO À PAULO NA ROZPOCZĘCIE ICH ZGROMADZENIA GENERALNEGO
Watykan, 02 maja 1997 r.
Matka
Juana Elizondo
przełożona generalna Zgromadzenia Córek Miłosierdzia
św. Wincentego à Paulo
1. W chwili, gdy rozpoczynają się prace zgromadzenia generalnego Zgromadzenia Córek Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, pragnę przekazać uczestniczkom moje najserdeczniejsze życzenia i zapewnić je o mojej gorącej modlitwie.
W roku, w którym obchodzona jest 50. rocznica kanonizacji św. Katarzyny Labouré, dokonanej przez papieża Piusa XII dnia 27 lipca 1947 roku, zachęcam każdą z Córek Miłosierdzia, aby obrała swoją świętą siostrę za wzór miłości, pokory i prostoty — trzech cnót ewangelicznych, które w sposób zasadniczy charakteryzują ducha Zgromadzenia. Obdarzona objawieniem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej w kaplicy przy rue du Bac w Paryżu, gdzie odbywa się wasze zgromadzenie, Katarzyna przekazała światu orędzie miłości i zaufania Matki Chrystusa, które przyniosło dobro wielu ubogim w sercu i które wy szeroko rozpowszechniacie. Niech św. Katarzyna Labouré, poprzez swoje pokorne i ukryte życie w służbie najbardziej potrzebującym, pozostaje także dziś dla was siostrzanym przewodnikiem w powołaniu i zobowiązaniu naśladowania Chrystusa, Ewangelizatora ubogich.
2. Aby ocenić i rozwijać żywotność apostolską Zgromadzenia, w wierności jego założycielom, wybrałyście jako temat inkulturację charyzmatu w świecie podlegającym przemianom. Córki Miłosierdzia, obecne w 86 krajach, pracują wśród różnorodnych społeczeństw świata i poprzez służbę najbardziej potrzebującym uczestniczą w procesie inkulturacji orędzia ewangelicznego.
Miłość do ubogich domaga się bowiem szacunku dla ich kultur, które wyrażają duszę wspólnot ludzkich, jak również uznania i przyjęcia wartości stanowiących ich bogactwo. Z takiej postawy rodzi się braterska relacja ze wszystkimi. Św. Wincenty à Paulo dał tego przykład, gdy posyłał swoich misjonarzy, aby głosili Ewangelię, przekraczając morza. W ten sposób można przekazywać narodom, stosownie do okoliczności, poznanie tajemnicy Bożej i orędzia ewangelicznego, których ziarna mają wykiełkować w ich społecznościach. Jest to poważne wyzwanie dla nowej ewangelizacji, które wymaga od osób konsekrowanych „pełnej świadomości teologicznego sensu wyzwań naszej epoki. Te wyzwania należy poddawać uważnemu i wspólnotowemu rozeznaniu, mając na uwadze odnowę misji.” (Vita consecrata, 81).
3. Zachęcam usilnie uczestniczki Zgromadzenia generalnego, aby z jasnością spojrzenia rozważyły i przeanalizowały przemiany zachodzące w świecie, w którym Zgromadzenie jest powołane do działania, jak również nowe formy ubóstwa, które się pojawiają. W ten sposób instytut będzie mógł coraz lepiej odpowiadać, z dyspozycyjnością i twórczo, na pilne wezwania ubogich i Kościoła. Siostry powinny zwracać szczególną uwagę na osoby znajdujące się w najcięższych formach ubóstwa, na mężczyzn i kobiety zranionych na ciele lub na duchu, których godność jest deptana. Pośród tych, którzy są uważani i traktowani jako ostatni w społeczeństwie, mają powołanie, by być obliczem miłości i miłosierdzia Chrystusa i Jego Kościoła poprzez swoją służbę fizyczną i duchową (por. tamże, 82).
Znam i wysoko cenię odwagę apostolską oraz wytrwałość wielu sióstr w krajach dotkniętych dziś przemocą i pogrążonych w nędzy, jak również wśród wszystkich zapomnianych w najbardziej rozwiniętych społeczeństwach. Pomimo trudności idźcie z ufnością drogami ubogich. Pan was poprzedza i was oczekuje.
4. Charyzmat św. Wincentego jest niezwykle aktualny i wraz z innymi członkami jego rodziny duchowej jesteście powołane, by go przeżywać tam, dokąd zostaniecie posłane. Córki Miłosierdzia, miejcie odwagę waszych Założycieli, aby Kościół był coraz bardziej obecny w świecie ubogich, a ubodzy byli naprawdę obecni w Kościele. W waszych prowincjach i domach przyjmujcie bogactwo ludów, którym służycie, aby odkrywać w nich dary Boga. W ten sposób, dzięki łasce Pana, staniecie się widzialnymi znakami miłości Boga do ubogich i będziecie tworzyć wspólnoty odpowiadające rzeczywistościom lokalnym, dla realizacji misji Kościoła. Jak mówił św. Wincenty à Paulo: „środkami, które pomogą wam dobrze wypełnić to dzieło, są wyrzeczenie się wszystkiego (…) i zdanie się na Boga, abyście całkowicie należały do naszego Pana” (Do sióstr wysłanych do Cahors, 4 listopada 1658).
5. Zachęcam zatem Córki Miłosierdzia do pogłębiania wymagań ich przylgnięcia do tego, co stanowi centrum ich powołania apostolskiego w Kościele, jak to określał św. Wincenty à Paulo: „Głównym celem Córek Miłosierdzia jest naśladowanie życia Jezusa Chrystusa na ziemi, służenie ubogim w sposób fizyczny i duchowy, to znaczy pomaganie im w poznaniu Boga i w korzystaniu ze środków prowadzących do zbawienia” (Konferencja, 16 marca 1642). Na wzór św. Wincentego, który pragnął nieść dobrą nowinę Chrystusa aż po krańce ziemi, powinny mieć przed oczyma szerokie perspektywy powszechnej misji Kościoła. Oddając się całkowicie Bogu we wspólnocie dla służby ubogim, odkryją prawdziwą owocność swojego powołania, niezależnie od pozornej nieskuteczności swoich dzieł.
6. Córki Miłosierdzia, niech wasz prosty i siostrzany styl życia, jak również wasze zaangażowanie misyjne wśród ubogich, staną się źródłem inspiracji dla młodych poprzez świadectwo osobiste i wspólnotowe, które pozwoli dostrzec w was Tego, który stanowi fundament waszego życia. Wymaga to niekiedy wielkich wyrzeczeń i głębokiego nawrócenia serca. Także dzisiaj gorliwość ewangeliczna, która ożywiała św. Wincentego, pozostaje pociągającym wezwaniem dla młodych, pragnących wielkodusznie służyć najbardziej potrzebującym braciom. Twórcza i zdecydowana wierność intuicjom waszych Założycieli, jak również niezachwiana ufność w Opatrzność, będą dla was i dla tych, którzy was otaczają, mocnym wezwaniem do misji oraz błogosławieństwem na przyszłość. Nie lękajcie się zapraszać do pójścia za Chrystusem drogą ubogich!
7. Teraz, gdy wkroczyliśmy w czas bezpośredniego przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 jako znak zachęty dla prac waszego zgromadzenia i dla życia apostolskiego instytutu, powierzam wszystkie Córki Miłosierdzia macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, Matki Kościoła i Matki Małej Kompanii, a także wstawiennictwu św. Wincentego à Paulo, św. Ludwiki de Marillac i św. Katarzyny Labouré, i z serca udzielam im Apostolskiego Błogosławieństwa.
Watykan, 2 maja 1997 r.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana