Jan Paweł II
NIEUSTANNIE ZACHĘCAŁ DO ZAWIERZENIA SIĘ NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNIE. ORĘDZIE DO RODZINY MONFORTAŃSKIEJ Z OKAZJI 50. ROCZNICY KANONIZACJI JEJ ZAŁOŻYCIELA LUDWIKA MARII GRIGNION DE MONTFORT
Watykan, 21 czerwca 1997 r.
Czcigodny Ojciec William Considine
Przełożony generalny Towarzystwa Maryi
Czcigodny Brat Jean Friant
Przełożony generalny Braci Nauki Chrześcijańskiej św. Gabriela
Czcigodna Matka Barbara O’Dea,
Przełożona generalna Córek Mądrości
1. Rodzina monfortańska rozpoczyna rok poświęcony obchodom 50. rocznicy kanonizacji świętego Ludwika Marii Grignion de Montfort, która odbyła się w Rzymie 20 lipca 1947 roku. Razem z Towarzystwem Maryi, Braćmi św. Gabriela i Córkami Mądrości z radością składam dziękczynienie Panu za coraz większe oddziaływanie tego świętego misjonarza, którego apostolat był karmiony głębokim życiem modlitwy, niezachwianą wiarą w Boga w Trójcy Jedynego oraz gorącą pobożnością do Najświętszej Maryi Panny, Matki Odkupiciela.
Ubodzy wśród ubogich, głęboko zakorzeniony w Kościele pomimo niezrozumienia, jakiego doświadczał, święty Ludwik Maria uczynił swoim hasłem te proste słowa: «Bóg sam». Śpiewał: «Bóg sam jest moją czułością, Bóg sam jest moją podporą, Bóg sam jest całym moim dobrem, moim życiem i moim bogactwem» [1]. Miłość do Boga była w nim całkowita. To z Bogiem i dla Boga szedł ku innym i przemierzał drogi misji. Nieustannie świadomy obecności Jezusa i Maryi, był całym swoim życiem świadkiem miłości teologalnej, którą pragnął przekazywać innym. Jego działanie i słowo miały tylko jeden cel: wzywać do nawrócenia i prowadzić do życia w Bogu. Jego pisma są zarazem świadectwem i uwielbieniem Słowa Wcielonego, a także Maryi, «arcydzieła Najwyższego, cudu Mądrości odwiecznej» [2].
2. Przesłanie, które pozostawił nam Ojciec de Montfort, opiera się nierozerwalnie zarówno na rozważaniach mistyka, jak i na pedagogii duszpasterskiej apostoła. Wychodząc od wielkich nurtów teologicznych rozpowszechnionych w jego czasach, wyrażał swoją osobistą wiarę w odniesieniu do kultury swojej epoki. Jego styl — na przemian poetycki i bliski codziennemu językowi rozmówców — może zaskakiwać współczesnych, lecz nie powinno to przeszkadzać w czerpaniu z jego płodnych intuicji. Dlatego praca podejmowana dziś przez rodzinę monfortańską jest cenna, ponieważ pomaga wiernym uchwycić spójność wizji teologicznej i duchowej zawsze ukierunkowanej ku intensywnemu życiu wiary i miłości.
Święty Ludwik Maria przede wszystkim uderza swoją duchowością teocentryczną. Ma on «upodobanie w Bogu i w Jego prawdzie» [3] i potrafi przekazywać swoją wiarę w Boga, którego ukazuje zarówno w Jego majestacie, jak i łagodności, gdyż Bóg jest niewyczerpanym źródłem miłości. Ojciec de Montfort nie waha się odsłaniać przed ludźmi najprostszymi tajemnicy Trójcy Świętej, która inspiruje jego modlitwę i refleksję nad odkupieńczym Wcieleniem, dziełem Osób Bożych. Pragnie ukazać aktualność obecności Bożej w życiu Kościoła; pisze między innymi: «Postępowanie, jakie trzy Osoby Najświętszej Trójcy przyjęły przy Wcieleniu i pierwszym przyjściu Jezusa Chrystusa, zachowują one każdego dnia w sposób niewidzialny w świętym Kościele i będą je zachowywać aż do końca wieków, przy ostatnim przyjściu Jezusa Chrystusa» [4]. W naszych czasach jego świadectwo może pomóc w mocnym oparciu życia chrześcijańskiego na wierze w Boga żywego, na serdecznej relacji z Nim oraz na głębokim doświadczeniu Kościoła, dzięki Duchowi Ojca i Syna, którego królestwo trwa także dziś [5].
3. Osoba Chrystusa dominuje w myśli Grignion de Montfort: «Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, powinien być ostatecznym celem wszystkich naszych innych nabożeństw» [6]. Wcielenie Słowa jest dla niego rzeczywistością absolutnie centralną: «Mądrości odwieczna…, uwielbiam Cię… w łonie Twego Ojca przez całą wieczność i w dziewiczym łonie Maryi, Twojej godnej Matki, w czasie Twojego Wcielenia» [7]. Gorące uwielbienie osoby Syna Bożego wcielonego, obecne w całym nauczaniu Ojca de Montfort, zachowuje dziś swoją nieocenioną wartość, gdyż wyrasta z doktrynalnie wyważonej wizji i prowadzi do całkowitego przylgnięcia do Tego, który objawia ludzkości jej prawdziwe powołanie. Oby wierni usłyszeli to wezwanie: «Jezus Chrystus, Mądrość odwieczna, jest wszystkim, czego możecie i powinniście pragnąć. Pragnijcie Go, szukajcie Go… jedynej i drogocennej perły» [8]!
Kontemplacja wielkości tajemnicy Jezusa idzie w parze z kontemplacją Krzyża, który Montfort czynił głównym znakiem swoich misji. Często boleśnie doświadczany, sam odczuwał jego ciężar, jak świadczy list do siostry, w którym prosi ją o modlitwę, aby «otrzymać od Jezusa ukrzyżowanego siłę do niesienia najcięższych i najbardziej bolesnych krzyży» [9]. Na co dzień praktykował naśladowanie Chrystusa w tym, co nazywał „szaleńczą miłością Krzyża”, w którym widział «triumf Mądrości odwiecznej» [10]. Przez ofiarę Kalwarii Syn Boży, stając się małym i pokornym aż do końca, wszedł w los swoich braci poddanych cierpieniu i śmierci. Chrystus objawia przez to w sposób wymowny swoją nieskończoną miłość i otwiera ludzkości drogę do nowego życia. Ludwik Maria, który szedł za swoim Panem i «zamieszkał w Krzyżu» [11], daje świadectwo świętości, które jego duchowi spadkobiercy w rodzinie monfortańskiej winni z kolei ukazywać światu, aby objawić prawdę o tej zbawczej miłości.
4. Aby poznać Mądrość odwieczną, niestworzoną i wcieloną, Grignion de Montfort nieustannie zachęcał do zawierzenia się Najświętszej Maryi Pannie, tak nierozdzielnej od Jezusa, że «łatwiej oddzielić światło od słońca» [12]. Pozostaje on niezrównanym głosicielem i uczniem Matki Zbawiciela, w której ukazuje tę, która niezawodnie prowadzi do Chrystusa: «Jeśli ustanawiamy prawdziwe nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, to tylko po to, aby doskonalej ustanowić nabożeństwo do Jezusa Chrystusa, to tylko po to, aby dać łatwy i pewny środek znalezienia Jezusa Chrystusa» [13]. Maryja jest bowiem stworzeniem wybranym przez Ojca i całkowicie oddanym swojej misji macierzyńskiej. Wchodząc w jedność ze Słowem przez swoje wolne przyzwolenie, została w sposób szczególny związana z Wcieleniem i Odkupieniem — od Nazaretu aż po Golgotę i Wieczernik — w pełnej wierności obecności Ducha Świętego. Ona «znalazła łaskę u Boga dla całego świata i dla każdego z osobna» [14].
Dlatego święty Ludwik Maria wzywa do całkowitego oddania się Maryi, aby przyjąć Jej obecność w głębi duszy. «Maryja staje się dla tej duszy wszystkim przy Jezusie Chrystusie: oświeca jej umysł swoją czystą wiarą, pogłębia serce przez pokorę, rozszerza je i rozpala swoją miłością, oczyszcza przez swoją czystość, uszlachetnia i ubogaca przez swoje macierzyństwo» [15]. Uciekanie się do Maryi zawsze prowadzi do oddania większego miejsca dla Jezusa w życiu; znamienne jest na przykład, że Montfort zachęca wiernego, aby przed Komunią Świętą zwrócił się do Maryi: «Będziesz prosił tę dobrą Matkę, aby użyczyła ci swego serca, aby przyjąć w nim Jej Syna z tą samą dyspozycją» [16].
W naszych czasach, gdy pobożność maryjna jest żywa, lecz nie zawsze dostatecznie pogłębiona, warto odzyskać gorliwość i właściwy ton Ojca de Montfort, aby przyznać Maryi Jej prawdziwe miejsce i nauczyć się z Nią modlić: «Matko miłosierdzia, uproś mi łaskę otrzymania prawdziwej Mądrości Bożej i zalicz mnie do tych, których miłujesz, których uczysz i prowadzisz… Dziewico wierna, uczyń mnie we wszystkim doskonałym uczniem, naśladowcą i sługą Mądrości wcielonej, Jezusa Chrystusa, Twojego Syna» [17]. Niewątpliwie potrzebne są pewne dostosowania języka, jednak rodzina monfortańska powinna nadal rozwijać swój apostolat maryjny w duchu swojego założyciela, aby pomagać wiernym zachować żywą i osobistą więź z Tą, którą Sobór Watykański II uczcił jako wybitnego i zupełnie wyjątkowego członka Kościoła, przypominając, że «Matka Boża jest, jak już nauczał święty Ambroży, wzorem Kościoła w porządku wiary, miłości i doskonałego zjednoczenia z Chrystusem» [18].
5. Rok monfortański kieruje uwagę na główne linie duchowości świętego Ludwika Marii, ale równie stosowne jest przypomnienie, że był on misjonarzem o niezwykłej sile oddziaływania. Już po święceniach pisał: «Czuję wielkie pragnienie, aby sprawić, by kochano naszego Pana i Jego Świętą Matkę, aby w sposób ubogi i prosty głosić katechizm ubogim». Żył w pełnej wierności temu powołaniu, które przekazywał także kapłanom, którzy do niego dołączali. W Regułach Kapłanów misjonarzy Towarzystwa Maryi zachęca misjonarza apostolskiego, aby głosił z prostotą, prawdą, bez lęku i z miłością, «i ze świętością, mając na względzie jedynie Boga, bez innego interesu niż Jego chwała, praktykując samemu to, czego uczy innych» [19].
W czasie, gdy w większości regionów świata nowa ewangelizacja staje się koniecznością, gorliwość Ojca de Montfort dla słowa Bożego, jego troska o najuboższych, jego zdolność docierania do najprostszych i budzenia pobożności, jego zdolności organizacyjne, jego inicjatywy zmierzające do podtrzymywania gorliwości przez zakładanie ruchów duchowych lub angażowanie świeckich w służbę ubogim — wszystko to, przy koniecznych dostosowaniach, może inspirować dzisiejszych apostołów. Jedna z cech licznych misji głoszonych przez samego świętego Ludwika Marię zasługuje dziś na szczególne podkreślenie: zachęcał on do odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych, czyniąc z tego nawet warunek poprzedzający rozgrzeszenie i Komunię. Nabiera to szczególnej aktualności w pierwszym roku przygotowań do wielkiego Jubileuszu Roku 2000, poświęconym właśnie Chrystusowi i sakramentowi Chrztu. Montfort dobrze rozumiał znaczenie tego sakramentu, który poświęca człowieka Bogu i tworzy wspólnotę, jak również widział potrzebę ponownego odkrycia, w mocnej wierze, zobowiązań chrzcielnych.
Pielgrzym Ewangelii, rozpalony miłością Jezusa i Jego Świętej Matki, potrafił poruszać tłumy i sprawiać, że umiłowano Chrystusa Odkupiciela kontemplowanego na Krzyżu. Niech wspiera wysiłki ewangelizatorów naszych czasów!
6. Drodzy bracia i siostry wielkiej rodziny monfortańskiej, w tym roku modlitwy i refleksji nad cennym dziedzictwem świętego Ludwika Marii zachęcam was, abyście pomnażali ten skarb, który nie powinien pozostać ukryty. Nauczanie waszego założyciela i mistrza odpowiada tematom, nad którymi rozmyśla cały Kościół w perspektywie wielkiego Jubileuszu; wyznacza drogę prawdziwej Mądrości, którą należy ukazać tak wielu młodym, poszukującym sensu i sztuki życia. Pochwalam wasze inicjatywy mające na celu szerzenie duchowości monfortańskiej w formach dostosowanych do różnych kultur, dzięki współpracy członków waszych trzech Instytutów. Bądźcie także wsparciem i punktem odniesienia dla ruchów inspirowanych przesłaniem Grigniona de Montfort, aby nadać pobożności maryjnej coraz większą autentyczność. Odnawiajcie waszą obecność pośród ubogich, wasze zaangażowanie w duszpasterstwo Kościoła, waszą gotowość do ewangelizacji. Powierzając wasze życie zakonne i wasz apostolat wstawiennictwu świętego Ludwika Marii Grignion de Montfort i błogosławionej Marii Ludwiki Trichet, udzielam wam z całego serca, jak również wszystkim, którzy są wam bliscy i którym służycie, Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Watykanu, dnia 21 czerwca 1997 roku.
JAN PAWEŁ II
Przypisy:
[1] S. Aloisii Mariae Grignion de Montfort, Cantique 55, 11.
[2] Por. tenże, L’Amour de la Sagesse éternelle, 106.
[3] Tamże, 13.
[4] Tenże, Traité de la vraie dévotion, 22.
[5] Por. tenże, Prière embrasée, 16.
6] Tenże, Traité de la vraie dévotion, 61.
[7] Tenże, L’Amour de la Sagesse éternelle, 223.
[8] Tamże, 9.
[9] Tenże, Lettre 24.
[10] Tenże, L’Amour de la Sagesse éternelle, rozdz. XIV.
[11] Tamże, 180.
[12] Tenże, Traité de la vraie dévotion, 63.
[13] Tamże, 62.
[14] Tamże, 164.
[15] Tenże, Le Secret de Marie, 57.
[16] Tenże, Traité de la vraie dévotion, 266.
[17] Tenże, L’Amour de la Sagesse éternelle, 227.
[18] Lumen gentium, 63.
[19] S. Aloisii Mariae Grignion de Montfort, Règles des Prêtres missionnaires de la Compagnie de Marie, 62.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana