Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO UCZESTNIKÓW SPOTKANIA BISKUPÓW I PRZEŁOŻONYCH ZAKONNYCH KATOLICKICH KOŚCIOŁÓW WSCHODNICH EUROPY
Watykan, 28 czerwca 1997 r.
Do Jego Eminencji
Księdza Kardynała
Achille Silvestriniego
Prefekta Kongregacji dla Kościołów Wschodnich
1. Jestem szczególnie rad i wzruszony, że za twoim uprzejmym pośrednictwem, Czcigodny Bracie, mogę przekazać w Panu moje pozdrowienie uczestnikom spotkania Biskupów i Przełożonych zakonnych Katolickich Kościołów Wschodnich w Europie z przedstawicielami Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, zaplanowanego w Hajdúdorog (Węgry) w dniach od 30 czerwca do 6 lipca bieżącego roku.
Spotkanie to stanowi wydarzenie o niewątpliwym znaczeniu: najważniejsi pasterze Katolickich Kościołów Wschodnich zgromadzą się razem, aby coraz pełniej rozumieć to, czego Kościół powszechny oczekuje od Wschodu, pozostającego w pełnej komunii ze Stolicą Rzymską. Spotkanie to stało się możliwe dzięki odzyskanej wolności, która stawia Katolickie Kościoły Wschodnie Europy wobec nowych możliwości i nieznanych dotąd zobowiązań. Zapłaciły one bardzo wysoką cenę za swój wybór wierności Panu i komunii z Biskupem Rzymu. Cena ta bywała niekiedy najwyższa — dar własnego życia. Przez dziesięciolecia pozbawione własnego duchowieństwa, często uwięzionego lub poddanego wyczerpującemu nadzorowi i ciągłym ograniczeniom wolności w działaniu duszpasterskim, dziś Kościoły te, osłabione w swoich siłach, lecz ufne w Tym, który zwyciężył świat, stają wobec trudnego zadania wydobycia się z katakumb, aby odpowiedzieć na potrzeby wiernych, wreszcie uwolnionych od więzów ucisku, lecz kuszonych nowymi mirażami i poddawanych nowym wyzwaniom.
2. Bardzo trafnie Dykasteria Kurii Rzymskiej, której Eminencja, Księże Kardynale, przewodniczy, podjęła inicjatywę tego spotkania, aby dać Biskupom — spośród których niektórzy są prawdziwymi wyznawcami wiary — możliwość spotkania się, wspólnej modlitwy i refleksji wraz ze współpracownikami Kongregacji, tak aby mogła ona lepiej poznać ich oczekiwania i z większą skutecznością oraz bezpośredniością wyrażać wskazania Stolicy Apostolskiej wobec katolików wschodnich. Poprzez Kongregację dla Kościołów Wschodnich to sam Papież staje obok nich jako skała, na której buduje się wciąż na nowo gmach wierności Panu Jezusowi. W tej prostocie wzajemnego słuchania buduje się Kościół.
Jestem przekonany, że to doświadczenie wspólnego przebywania ubogaci wszystkich, umacniając w Katolickich Kościołach Wschodnich wysiłek coraz lepszego rozpoznawania sposobów wniesienia ich własnego, specyficznego wkładu: czynią one obecną w sercu Kościoła skarbnicę chrześcijańskiego Wschodu i jednocześnie uczestniczą w nurcie łaski, który przenika ciało Kościoła katolickiego — zróżnicowane i wielorakie. W wierności temu podwójnemu powołaniu zakorzeniona jest wspólna nadzieja. Ufnie liczę, że jaśniejsza świadomość tej tożsamości przyczyni się do odnalezienia właściwego miejsca katolików wschodnich w perspektywie ekumenicznej, sprzyjając przezwyciężaniu nieporozumień i napięć, które niosły i niosą ze sobą niemało cierpienia. Potwierdzam to, co miałem już okazję powiedzieć w moim Liście do Biskupów kontynentu europejskiego na temat relacji między katolikami i prawosławnymi w nowej sytuacji Europy Środkowej i Wschodniej: „Z całego serca pragnę, aby wszędzie tam, gdzie katolicy i prawosławni żyją razem, nawiązywały się relacje braterskie, oparte na wzajemnym szacunku i szczerym poszukiwaniu wspólnego świadectwa wobec jedynego Pana”(Jan Paweł II, List do Biskupów kontynentu europejskiego dotyczący relacji między katolikami i prawosławnymi w nowej sytuacji Europy Środkowej i Wschodniej, 31 maja 1991).
Im bardziej Kościoły wschodnie będą sobą, tym bardziej wyraziste będzie ich świadectwo, tym widoczniejsza ich przynależność do chrześcijańskiego Wschodu, tym owocniejsza i cenna ich komplementarność wobec tradycji zachodniej.
3. Proszę męczenników, znanych i nieznanych, tych czcigodnych Kościołów, aby zechcieli towarzyszyć temu wydarzeniu, wstawiając się u wspólnego Ojca o dar otwartości serca i umysłu, o odwagę wierności oraz o świętą nadzieję na dzień Pański.
Z tym życzeniem z serca udzielam Waszej Eminencji, Księże Kardynale oraz wszystkim uczestnikom spotkania Błogosławieństwa Apostolskiego.
Watykan, 28 czerwca 1997 r., wspomnienie liturgiczne św. Ireneusza
Jan Paweł II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana