Jan Paweł II
LIST DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO KSIĘŻY NAJŚWIĘTSZEGO SERCA
Z BÉTHARRAM Z OKAZJI 200. ROCZNICY URODZIN ICH ZAŁOŻYCIELA, ŚWIĘTEGO MICHAŁA GARICOÏTSA
Watykan, 05 lipca 1997 r.
Ojciec Francesco Radaelli, r.s.j.
Przełożony generalny Księży Najświętszego Serca z Bétharram
1. Z okazji dwusetnej rocznicy urodzin waszego Założyciela, świętego Michała Garicoïtsa, chętnie łączę się z radością i dziękczynieniem członków waszego instytutu rozsianych po całym świecie, tych, którzy korzystają z ich apostolatu, oraz tych, którzy uczestniczą w różnych uroczystościach upamiętniających to drugie stulecie.
Już od najmłodszych lat Michał Garicoïts usłyszał wezwanie Pana, aby pójść za Nim w kapłaństwie. Dojrzewanie jego powołania oraz gotowość, jaką wykazał, są związane z troską jego rodziców, z ich miłością oraz z wychowaniem moralnym i religijnym, jakie otrzymał, zwłaszcza dzięki pełnej troski opiece matki. W jego drodze duchowej rodzina zajmuje zatem ważne miejsce. Była ona miejscem kształtowania jego osobowości ludzkiej i duchowej oraz „małym Kościołem”, według określenia świętego Jana Chryzostoma, podjętego przez Sobór Watykański II [1]. Dzięki niej młody Michał nauczył się zwracać ku Panu, być wiernym Chrystusowi i Jego Kościołowi.
W naszych czasach, gdy wartości małżeńskie i rodzinne są często podważane, rodzina Garicoïts pozostaje przykładem dla małżonków i wychowawców, którzy mają odpowiedzialność przekazywania sensu życia i ukazywania wielkości miłości ludzkiej, a także budzenia pragnienia spotkania z Chrystusem i pójścia za Nim. W tym duchu każda rodzina chrześcijańska jest wezwana, aby brać czynny udział „w misji Kościoła w sposób własny i oryginalny, oddając się na służbę Kościołowi i społeczeństwu przez to, czym jest i co czyni, jako wspólnota życia i miłości” [2]. Zadaniem pasterzy jest pomagać i wspierać rodziców chrześcijańskich w ich zadaniach wychowawczych.
2. Pokorna i wytrwała dyspozycyjność wobec woli Bożej jest podstawową zasadą życia waszego Założyciela, jego działania i jego posługi kapłańskiej. Nie przestawał powtarzać: Ecce venio! upodabniając w ten sposób całe swoje jestestwo do Chrystusa Odkupiciela, który przyszedł, aby pełnić wolę Ojca. Ci, którzy powierzają się Panu, pozwalają się przez Niego kształtować, aby Bóg dawał wzrost ich działaniu [3]. W tym kontekście święty Franciszek Salezy lubił powtarzać: „Bóg będzie działał z tobą, w tobie i dla ciebie, a twoje działanie będzie zwieńczone pociechą” [4]. Taka synowska postawa pozwala odkryć nieskończoną miłość Boga i prowadzi przez całe życie drogą praktykowania cnót teologalnych i moralnych; ponieważ „ci, którzy wyznają przynależność do Chrystusa, rozpoznawani są po swoim sposobie życia” [5].
Na wzór świętego Michała Księża Najświętszego Serca z Bétharram są wezwani, aby zwracać się ku Panu, okazywać Mu swoją miłość i całkowitą dyspozycyjność. Przez modlitwę, zwłaszcza przez modlitwę wewnętrzną, będącą intymnym spotkaniem z Najświętszym Sercem oraz przez praktykę sakramentów, znajdują siłę do przeżywania swojego kapłaństwa w łonie wspólnoty zakonnej i w różnych posługach kościelnych, które są im powierzone. Kontemplacja i zjednoczenie z Chrystusem są bowiem źródłem wszelkiego apostolatu; nabożeństwo do Najświętszego Serca daje „liczne łaski oczyszczenia, nadprzyrodzonej pociechy i zachęty do praktykowania wszystkich cnót” [6], a spotkanie z Jezusem w modlitwie poszerza serce człowieka na miarę świata. Żyjąc dzisiaj duchowością Serca Jezusa, „pałającego miłością ku nam”, kapłani waszego Instytutu uczą się w znakomitej szkole życia osobistego i apostolskiego. Pozwolą się prowadzić Duchowi, aby służyć w Kościele według Serca Bożego, oddając się całkowicie z miłości dla zbawienia braci. Niech wszyscy pamiętają, że „utracić coś dla Boga, to odnaleźć to wielokrotnie” [7]!
3. Święty Michał Garicoïts umacniał swoje życie wewnętrzne i wyostrzał zmysł duszpasterski przez częste studium filozofii i teologii. Przypomina on w ten sposób swoim synom, że powinni nieustannie się formować, aby stawać się wychowawcami, gdyż studium jest niezbędnym elementem dla wszystkich głosicieli Ewangelii. Wspierając wykonywanie posługi kapłańskiej, formacja „zmierza do tego, aby kapłan był wierzącym i stawał się nim coraz bardziej, aby zawsze widział siebie takim, jakim jest naprawdę, oczyma Chrystusa” [8]. Ponadto ludzie potrzebują otrzymywać nauczanie konieczne do przyjęcia wiary i do dawania świadectwa wobec swoich braci.
Święty Michał troszczył się także bardzo o towarzyszenie duchowe wiernym, którzy byli mu powierzeni, aby mogli postępować na drodze życia doskonałego. Idąc w ślad za świętym Franciszkiem Salezym i świętym Ignacym Loyolą, jak czynił to wasz Założyciel, jest dziś bardziej niż kiedykolwiek konieczne, aby jasno proponować praktykę kierownictwa duchowego, które pozwala każdemu „postępować na drodze świętości” [9]. Pragnę więc zachęcić członków waszego Instytutu, aby podejmowali i rozwijali intuicje świętego Michała, ucząc współczesnych modlitwy, poznawania i miłowania Chrystusa oraz podążania za Nim zgodnie z własnym powołaniem. Wiara i miłość dają bowiem mądrość „ukrytą”, „prostą”, „ogólną” i „duchową”, która oświeca człowieka w tym, co powinien czynić w świecie [10].
4. Życie zakonne, będące szczególną formą życia chrzcielnego, urzeczywistnia się w sposób szczególny w ideale życia ascetycznego i wspólnotowego, do którego święty Michał był bardzo przywiązany. Jest ono cenne dla Kościoła, ponieważ odzwierciedla świętość i braterstwo, które pochodzą od Pana [11]. Wyraża pragnienie radykalnego pójścia za Chrystusem, u którego znajduje się prawdziwe szczęście, i kieruje spojrzenie ku przyszłemu światu. Ciesząc się, że liczne powołania zakonne rodzą się w młodych Kościołach, zachęcam członków waszego Instytutu, aby wiernie trwali w swoim zobowiązaniu zakonnym „w duchu całkowitego daru z siebie Chrystusowi i Kościołowi” [12] oraz z miłością podejmowali powierzoną im misję.
5. Kościół raduje się z różnorodnych posług, jakie wasz Instytut pełni na kontynentach, na których jest obecny, w ścisłej współpracy z miejscowymi pasterzami, w duchu świętego Franciszka Ksawerego. W szczególności Kościół mocno zachęca i wspiera wszystkie ruchy i instytucje zaangażowane w wychowanie młodzieży. Przyszłość Kościoła i społeczeństwa w dużej mierze zależy od formacji, jaką otrzymują dziś młodzi. W wielu krajach młodzież pozbawiona jest środowiska rodzinnego, miłości i struktur wspierających ich rozwój i dojrzewanie wewnętrzne. Niekiedy bywa też narażona na degradujące oddziaływania ze strony nieuczciwych dorosłych, które pozostawiają w ich wnętrzu głębokie i trwałe ślady. Dzięki troskliwej i serdecznej obecności dojrzałych i zrównoważonych wychowawców należy stworzyć im warunki do budowania własnej osobowości, zapewnić formację ludzką oraz odpowiednie wychowanie duchowe i moralne, aby mogli stać się ludźmi dojrzałymi, podejmować odpowiedzialność w społeczeństwie i być wiernymi uczniami Chrystusa. Rozbudzając umysły, kształtując serca i sumienia według podstawowych wartości ludzkich i duchowych, wychowawcy przygotowują pasterzy i wiernych, którzy będą głównymi uczestnikami ewangelizacji trzeciego tysiąclecia. Wychowanie młodzieży jest szczególnym apostolatem, ponieważ pomagając każdemu rozwijać otrzymane talenty, prawdziwy wychowawca sprzyja rozwojowi osoby, prowadzi ją do odkrycia miłosiernej miłości Pana i zachęca do zaufania sobie oraz do służby braciom.
6. W ostatnich latach zostaliście wezwani do podejmowania także innych zadań niż wychowanie, zwłaszcza aby sprostać nowym formom ubóstwa, ukazując ubogim oblicze miłości i czułości naszego Boga. Uważni na potrzeby ludzi naszych czasów, staracie się w ten sposób przeżywać w nowy sposób dyspozycyjność i miłość wobec młodych, rodzin oraz w ramach struktur opieki, kierując się troską o integralny rozwój każdej osoby powierzonej waszej trosce duszpasterskiej. Cieszę się z waszej ofiarnej odpowiedzi na te zadania kościelne.
7. Powierzając was wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, do której święty Michał Garicoïts żywił wielkie nabożeństwo, zwłaszcza dlatego, że u stóp krzyża swojego Syna trwała „stojąc i nigdy nie tracąc odwagi”, z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, a także wszystkim członkom waszego Instytutu i osobom korzystającym z waszego apostolatu.
Watykan, 5 lipca 1997 r.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana